۱۴۰۱ آبان ۲۳, دوشنبه
۱۴۰۱ مهر ۳۰, شنبه
۱۴۰۱ مهر ۲۰, چهارشنبه
"سوسیالیست ها، کمونیست های" دروغین، علاقه وافری دارند که بخاطر منافع آنی، فرقه ای و بورژوائی خویش، با سر دادن شعارهای عوام فریبانه و پوپولیستی، خود را در جنبش های فراطبقاتی و غیر پرولتری مستحیل کنند.
آنها به ویژه در بحرانها و تلاطمات حاد سیاسی در جامعه؛ چنین استدلال میکند، که اگر در باره کمونیزم، سوسیالیزم، دیکتاتوری پرولتاریا،( نه دیکتاتوری حزبی، همان فاجعه ای که بر سر طبقه کارگر در روسیه آمد که استالینیزم بمثابه گور کن انقلاب شکوهمند اکتبر عمل کرد و دیکتاتوری حزبی را جایگزین قدرت شورائی طبقه کارگر کرد.) صحبت کنیم، تودهها "رم" میکنند. از این دست جعلیات و گفتار سخیف کم نیست.
ما به کودکان، دختران، پسران و نوه هایمان؛ «جهانی بهتر» بدهکاریم! دنیائی فارغ از هر گونه تبعیض جنسیتی، بردگی و استثمار.
نبرد و مقاومت ادامه دارد! شورش جاری در خیابان پر از لحظات شگفت انگیزی است که بر شمردن هر کدام از آنها نیازمند به ساعت ها وقت و نوشتار است. اما لحظاتی شکوهمند وجود دارد که نمیشود بسادگی از کنار آنها عبور کرد.
این خیزش بدرستی نمایشگر بروز عواطف، احساسات و همبستگی عمیق انسانی را در جان بخشی به خیابان به تصویر میکشد.
هنگامی که زن مسنی خود را سپر انسانی جوانی میکند و یا خانم بارداری تلاش میکند تا دختری را از چنگال وحوش رژیم سرمایه اسلامی نژاد دهد. و یا در صحنه شورانگیز دیگری، جوانی که خود را سپر دختر دانش آموزی میکند تا اسیر دستان بیرحم قلاده پاره کرده های بسیجی نشود. اینها گوشه های درخشان و عمیق انسانی است که زبان از بیان شان عاجز است
از بدو بقدرت رسیدن طبقه حاکم سرمایه اسلامی در ایران، آکنده از خون بوده است. این رژیم با خون بنا گردید و با خون نیز خواهد رفت!
قبل از هر چیز مایلم تا با ادای احترام به یاد تمامی جنابختگان شورش جسورانه جوانان مبارزه که رعشه مرگ بر اندام ارتجاع حاکم انداخته است درود بفرستیم. و به یاد آوریم، تمامی جانهای شیفته ای که درطی این ۴۳ سرکوب و کشتار سیستماتیک توسط یکی از دنده ترین رژیم های فوق ارتجاعی تاریخ یکصد سال اخیر سیستم سرمایه داری جان باختند، گفتار خود را آغاز کنیم.
در پی شورشهای اجتماعی جاری در ایران و داغ شدن بحث در محافل ژورنالیستی به ویژه رسانه های فارسی زبان در باره قتل های عمد دولتی و به گلوله بستن معترضین در خیابان.
هنگامه بیداری، خروشیدن و پیشقراولی طبقه کاگر در جامعه است تا با اعتصابات شکوهمندش چرخه تولید، استثمار، ستم و سرکوب را از کار بی اندازد
.
تا بوده جامعه ایران به دلایل تاریخی و فرهنگی هماره بد را با بد مقایسه کرده است، (به جز مقاطعی کوتاه در تاریخ ایران) چرا که تجربه تاریخی مثبتی را توشه راه خود ندارد تا بدان مراجعه نماید. و بدین خاطر است.
که همواره از چاله در میآید و می افتد توی چاه. و یا در بهترین حالت به تئوری عقب مانده، میان " بد و بدتر" پناه میبرده است
سوسیالیسم محافظه کار یا بورژوائی
!
بخشی از بورژوازی مایل است دردهای اجتماعی را درمان کند تا بقاء جامعه بورژوازی را تامین نماید. اقتصادیون، نوعپروران، انساندوستان، مصلحین وضع طبقه کارگر، بانیان جمعیت های خیریه، اعضاء انجمن های حمایت از حیوانات، موسسین مجامع مسکرات و اصلاح طلبان خرده پا از همه رنگ و همه قماش، به این دسته تعلق دارند. این سوسیالیسم بورژوا حتی بصورت سیستم تمام و کمالی در می آید.