Internationalist Communist کمونیست انترناسیونالیست

2011-10-05T12:25:00.000-07:00

وال استریت قلب جهان سرمایه مالی را اشغال کنید!

وال استریت یکی از مراکز مهم مالی، فساد و تباهینظام سرمایه داری امپریالیستی، این قلب جهان سرمایه مالی، در محاصره خشمجوانان و فرودستان بستوه آمده از نظم موجود قرار گرفت.« وال استریت را اشغال کنید»نام جنبشی است که طی چند هفته اخیر از طریق درج این فراخوان دراینترنت اعلامموجودیت کرده است. این جنبش با الهام از شورش های اجتماعی در شمال آفریقا ، خاورمیانه و اروپا دست به چنین اقدام متهورانه ای زده است.همانگونه که در خبرها آمده است اولین اقدام جنبش مذکور تصرف وال استریت به عنوانسمبل قدرت سرمایه داری مالی بود. متعاقب آن پل بروکلین بمدت چند ساعت توسط مردم مسدود گردید.تظاهرکنندگان پس از مقاومت در مقابل خشونت و بیرحمی پلیس، با دستگیری ٧٠٠ نفر از معترضین به عقب راندهشدند. فراخوان یاد شده رفته رفته به یکجنبش اجتماعی فراگیر تبدیل شده است.هزاران نفراز مردم معترض با الهام گرفتن از تجمع و تحصن در میدان التحریر مصر،میدان خورشید اسپانیا، باستیل در فرانسه مدت دو هفته است که در پارک آزادی درمانهاتان تحصن کرده اند. این تجمع اعتراضی وارد سومین هفته از مبارزه خود شده است.«جنبش اشغال وال استریت»،ترکیبی است از اقشار متفاوت اجتماعی که حضور گسترده و فعال جوانان بیش از هر چیز درآن جلب توجه میکند. همانند جنبش های اجتماعی اخیر در شمال آفریقا و خاورمیانه، یونان،اسپانیا، فرانسه، ایرلند، بریتانیا و شیلی، حضور جوانان در این اعتراضات بسیار چشمگیراست. این جوانان بودند که ابتدا مشعل مبارزات را برافروختند و سپس با حضور شورانگیزطبقه کارگر مبارزه شکل گسترده تری بخود گرفت. در آنجا مردم معترض در گروههای مختلف پیرامونحرکات و فعالیت های شان بشکل مجمع عمومی به بحث و گفتگو می پردازند، با مشارکت ومساعی صمیمانه با هم برای پیش برد امر مبارزه شان طرح و نقشه می ریزند. هر معترضیبراحتی در پشت میکروفون قرار میگیرد و نظراتش را با حاضرین در محل در میانمیگذارد. شایان ذکر است که از زمان آغاز جنبش فوق یک برنامه تلویزیونی نزدیک به جنبش آنارشیستی بنام «انقلاب جهانی» (١ ) اعتراضات را بطور مستقیم از طریق اینترنت پخش میکند. در محل تحصن فضائی مملو از همبستگی و روابط خوب انسانی برقرار است. سیل پیام های همبستگیاز سراسر ایالات متحده امریکا و دیگر نقاط جهان با معترضین در محل در جریان است.کمکی های غذائی و تدارکات از سراسر امریکا برای متحصنین ارسال میشود.

مبارزه و مقاومت ادامه دارد

هم اکنون در سطح بین المللی جنبش «اشغال والاستریت» در مرکز توجه قرار گرفته است. تداوم رشته اعتراضات جاری وواقعه « تصرف والاستریت»، موجب ترغیب و تشویق مردم گشته، و به انگیزه ای برای گسترش اعتراضات بهدیگر نقاط ایالات متحده تبدیل خواهد شد. شنبهگذشته پلیس برای مرعوب کردن معترضین وارد عمل شد. اما این ترفند پلیس برای ایجادفضای ارعاب با هوشیاری معترضین با شکستمواجه شد. جوانان عزم شان را جزم کرده اند تا به مبارزه ادامه دهند. همانطوریکهگفتیم این جنبش تحت تاثیر جنبش های توده ای در مصر، تونس و بقیه کشورهای شمالآفریقا و خاورمیانه و جنبش توده ای جوانان در میادین شهرهای اسپانیا و یونان بهوقوع پیوسته است. هم اینک هزاران تظاهر کننده در خیابانهای نیویورک در مقابلبیداگریهای سلطه وال استریت و دیگر شرکتهای چپاولگر سرمایه داری امپریالیستی درحال اعتراضند. در زیر پوست جامعه امریکا نسبت به وضعیت نابهنجار موجود یک خشم عظیماجتماعی نهفته است.

بهره برداری تبلیغاتیاز اعتراضات توسط احزاب حاکم

بنظر میرسد که دو حزب موجود یعنی حزب جمهوریخواه و حزب دمکرات با توجه به انتخابات پیشاروی برای جلب توجه افکار عمومی و کسبآرای بیشتر، هرکدام تلاش خواهند کرد تا از بحران فعلی برای محبوبیت حزب خویش نهایتبهره برداری را بعمل آورند. اما در این میان حزب دست راستی جدید التاسیس نزدیک بهجمهوریخواهان، بنام "حزب چای" به احتمال قوی خشم موجود مردم را مورد سوءاستفاده قرار خواهد داد و به تحریف آن خواهد پرداخت و قطعاً این خشم را متوجه یکیاز جناح های حاکم خواهد کرد. این در حالی است که مردم در خیابان ها علیه سرمایه داری و وضعیت نابهنجار موجود شعار سرمیدهند. شایان ذکر است که جریان جنبش توده ای بهار ٢٠١١ در شهرویسکانسین و تصرف وال استریت توسط جوانان، بدرستی نشان میدهد که جنبش کنونی دارای اینپتانسیل است، که خشم و اعتراضات توده ای جاری را به یک حرکت اجتماعی آگاهانه وهدفمند تبدیل نماید.

اشغال وال استریت برای تداوم مبارزه کافی نیست

بیشتر فعالین جنبش«اشغال وال استریت» در دفاع از برقراری یک جامعه نوین مبتنی بر برابری و حقوقیکسان کلیۀ احاد جامعه باور دارند. آنها از توده های تحت ستم میخواهند تا به اینجنبش ملحق شده و در این مسیر گام بردارند. تصرف وال استریت، نماد جنبشی است که براساس همیاری، همبستگی و گفتمان و رابطه ای برابر در حال پی ریزی است. اما این جنبشبرغم داشتن مولفه های مثبت خود، نمیتواند موجبات شکل گیری یک جنبش وسیع توده ای رابرای تغییر بنیادی در جامعه فراهم سازد.زیرا این جنبش همچنان نسبت به موضوع "دمکراسی خواهی " متوهم است ومیخواهد با "شعار دمکراسی همین حالا!" به معضلات ریشه ای جامعه سرمایهداری پاسخ دهد. و عملاً این جنبش در گام نخست حرکت خود نشان می دهد که فاقد یک چشمانداز انقلابی مبتنی بر راه حلهای کمونیستی است.

معترضین در خلال گفتگوها و مباحثاتشان، مداوماًجنبش «اشغال وال استریت» را با جنبش توده ای در مصر مقایسهکرده و خود را بدان ارجاع میدهند. آنها بر این نکته تاکید میکنند که چگونه در مصرزمینه های برکناری مبارک از اریکه قدرت فراهم گردید. به واقع آنها یک قیاس معالفارق را مرتباً تکرار میکنند، زیرا مقایسه کردن این دو کشور، هم به لحاظ سیاسی،هم بدلیل اقتصادی با یکدیگر کاملاً متفاوتند. مصر در مقایسه با ایالات متحده دارایوضعیتی بمراتب پیچیده تر است. بطور مثال: یک هفته قبل از اینکه مبارک برکنار گردد،طبقه کارگر در مصر با دست زدن به یکسری از اعتصابات سراسری توانست بخش های کلیدیاقتصاد در مصر را فلج نماید، و در روند برکناری مبارک نقش فعالی ایفا کند، چیزی کهدولت مبارک همواره از آن بیم داشت. همانطور که میدانیم اشغال در یونان، اسپانیا درابعاده گسترده تری نسبت به «اشغال وال استریت» صورت گرفت، اما بنا بر ضرورت تاریخیمبارزه طبقاتی، حضورفعال طبقه کارگر در آنجا هم لازم اجرا بود!، به میدان آمدنطبقه کارگر انقلابی، میتواند سرنوشت هر مبارزه سیاسی را تعین کند و این نبردتاریخی را به سمت پیروزی هدایت نماید. درشهر ویسکانسین امریکا، مجلس محلی به مدت سه هفته در تصرف جنبش توده ای قرار داشت.همزمان در محوطه اطراف آن تظاهرات عظیمی توسط کارگران و جوانان در جریان بود. درویسکانسین پیروزی در دسترس قرار داشت، اگر که یک اعتصاب عمومی صورت گرفته بود تاروند اقتصادی را فلج کند. اما این اتفاق به وقوع نپیوست و عملاً این حرکت وسیعاجتماعی به آلت دست حزب حاکم دمکرات تبدیل و به بیراهه کشانده شد. حزب دمکراتتوانست در مبارزات انتخاباتی از آن بعنوان حربه ای برای تصاحب قدرت از رقیبانتخاباتی خود پیشی گرفته و حزب جهموریخواهان را شکست دهد. فی الواقع هردو (حزبجهموریخواه و دمکرات) احزابی هستند در دستان وال استریت و شرکت های بزرگ سرمایههای امپریالیستی که هیچگونه راه حلی برای برون رفت از وضعیت موجود ندارد.

تنها طبقه کارگر آگاه و انقلابی میتواند...

در چنین شرایطی نیازمبرم به یک مبارزه کاملاً مستقل که بخش وسیعی از طبقه کارگر، جوانان انقلابی در آنشرکت فعال داشته باشند ضرورت عینی دارد. با ایجاد اتحاد و یک قطب طبقاتی پرولتریمیتوانیم روند اقتصادی سیستم سرمایه داری را کاملاً مختل و فلج کرده و طبقه حاکمرا به زیر بکشیم. با اتخاذ مشی و برنامه کمونیستی و آگاه گرانه انترناسیونالیستی وبا گسترش این ایده ها در میان کارگران ، جوانان، زنان، بی آیندگان و کلیه اقشارتحت ستم جامعه، در جهت پیشبرد امر مبارزه طبقاتی میتوان حس اعتماد به نفس را درجامعه ایجاد کرد. و فراخوان به اعتصابات سراسری، اعتراض همگانی حول خواست های اساسیو مرکزی پیرامون مسائل جامعه را اعلامکرد. مبارزه کنونیعلیه مناسبات ستمگرانه کاپیتالیستی باید از محدوده نیویورک به سرتاسر ایالات متحدهو از آنجا به سراسر جهان گسترش یابد.

http://www.livestream.com/globalrevolutio -١

2011-09-10T07:25:00.000-07:00

مبارزه طبقاتی و روند بحران نظام سرمایه داری

تحولات پر شتاب سیاسی اقتصادی در جهان سرمایه داری با سرعت سرسام آوری در حال حرکت است. نقطه عزیمت این شتاب حاوی دو نکته اساسی می باشد. مقابله و مهار بحران های افسارگسیخته نظام بربریت سرمایه داری از یک سو و تلاش برای ثابت نگهداشتن نرخ سود معین سرمایه و صاحبان سرمایه در ابعاد بین المللی از سوی دیگر در جریان است. جنگ، اشغال نظامی، حمله سبعانه به سطح معیشت توده های وسیع کارگران و فرودستان، به یک روند دائمی بدل شده است. تحمیل ریاضت های اقتصادی خرده کننده بر تهدیستان، دانشجویان، محصلین، بازنشتگان،مستمری بگیران، بیکارسازی ها در ابعاد میلیونی هچنان ادامه دارد. اعتیاد، تنفروشی، تجارت انسان، جهالت قرون وسطائی مذهبی، جنگهای قومی نژادی در ابعادی جهانی سیستم موجود بشریت را بسوی یک نابودی مطلق سوق میدهد.

یکی از تغییرو تحولات مهم ماه های اخیر سال ٢٠١١، در نظام سرمایه داری، شورش های اجتماعی در شمال آفریقا و خاورمیانه میباشد. که در پی آن جابجائی بعضی از قدرت های سیاسی در منطقه شمال آفریقا را بدنبال خود داشته است. تشدید بحران اقتصادی که با بحران مالی در امریکا شروع گردید، بسرعت به اروپا و خاصه به یک بحران سیاسی اجتماعی فراگیر در خاورمیانه و شمال آفریقا تبدیل شد.

جرقه تشدید بحران حاضر کاپیتالیستی با بحران وام های مسکن در سال ٢٠٠٧، در قلب جهان سرمایه داری مالی یعنی ایالات متحده امریکا آغاز شد و بسرعت به سراسر جهان گسترش یافت. در پی امواج سهمگین این سونامی اقتصادی، تمامی محافل و بنگاه های عریض و طویل سرمایه داری دست بکار شدند تا با نسخه پیچی های متنوع برای وضعیت رو به وخامت موجود چاره اندیشی کنند. از بانک جهانی ، صندوق بین المللی پول، تا پاپ اعظم در واتیکان و سازمان ملل،... همه و همه، برای نجات یک سیستم بنیاداً بیمار بحرکت در آمدند. اما بحران بسرعت به جنوب شرقی اروپا رسید و مانند یک گسل آتشفشان در یونان دهان گشود. در پی طرح کشور های اروپائی مبنی بر نجات این کشور از ورطه ورشکستگی اقتصادی، طرح ریاضت اقتصادی، با پیش شرط قصابی کردن خونین کلیه خدمات اجتماعی به اجرا در آمد. طرح ریاضت اقتصادی در یونان مانند یک جرقه در انبار باروت خشم و انزجار اجتماعی، اعم از کارگران، تهدیدستان، جوانان بی آینده، علیه وضعیت موجود بود. و موجب بروز شورش ها و اعتراضات و اعتصابات وسیع اجتماعی در این کشور گردید. طرح های ارائه شده توسط دول امپریالیستی یکی پس از دیگری بی مایگی خود را به نمایش گذاشت و نفرت اجتماعی نسبت به سیستم حاکم را هر چه بیشتر افزایش داد. اعتراض در همه جا در حال گسترش است، بحران بار دیگر روحیه انقلابی را در جامعه بیدار کرده است. مردم ایسلند که تا چند وقت پیش جزء شیفتگان سینه چاکه سرمایه و بازار آزاد بودند، در یک همه پرسی از باز پرداخت بدهی ها به بانک ها سر باز زدند. آنها همانند دیگر معترضین در اروپا نظیر اسپانیا، فرانسه، پرتقال، انگلستان، ایتالیا، اسرائیل، ایرلند، در صفوف میلیونی، شامل جوانان بیکار و کارگران در اعتراض به ریاضت های اقتصادی به خیابانها ریختند و اعلام داشتند، که تاوان بحران را آنانی باید بپردازند که مسبب این وضعیت هستند.

اما در دل بحران فراگیر اقتصادی موجود، بحران سیاسی به مراتب عمیقتری در جریان بود. شورش های وسیع اجتماعی از تونس گرفته تا مصر، اردن، یمن، لیبی، سوریه، عمان، آغاز بحرانی بود که، با شعله های آتش جان سوز یک جوان بیکار تونسی، بر خرمنی از نفرت و خشم تلنباره شده سالیان دراز حاکمیت دیکتاتوری سرمایه، شعله ور گردید و تمامی شمال آفریقا و خاورمیانه را در نوردید. رهبران دول امپریالیستی برای گمراه ساختن افکار عمومی، حاکمیت های وقت را در این مناطق "تحت عنوان رعایت حقوق بشر و دمکراسی" تحت فشار قرار دادند، تا قدرت را به بخش دور اندیش تر بورژوازی واگذار نمایند. این در حالی بود که هر روز جنبش های عمومی رایکالتر میگردید. شور بختانه حضور مستقل جنبش کارگری در تحولات اخیر بسیار کم رنگ و همچنان نسبت به دستگاههای رنگارنگ بورژوازی متوهم است. در تونس جناحی از بورژوازی پس از ٢٣ سال حاکمیت جای خودر ا به بخش دیگری از بورژوازی واگذار کرد. در مصر هم با این تفاوت که پس از ٣٠ سال حاکمیت خود کامه حسنی مبارک جای خود را به یک دولت نظامی مطیع دستورات امپریالیسم امریکا سپرد. و در لیبی پس از گذشت شش ماه از حمام خون در این کشور و حملات هوایی نیروهای ناتو، سرانجام امپریالیستها در آنجا موفق شدند سرهنگ قذافی حاکم لیبی را متواری سازند. و بخش اعظمی از توده های متوهم لیبیایی این پیروزی را از آن خود بدانند. مردم لیبی در طرابلس جشن گرفتند اما غریو پایکوبی اصلی در مقر ناتو و شهر پاریس طنین افکن بود. در کشور سوریه شورش هم چنان ادامه دارد. فشارهای سیاسی نظامی راهزنان امپریالیستی برای جابجایی قدرت در این کشورها همچنان ادامه دارد تا دولت هایی را که از نظر دول امپریالیستی متعادل تر هستند با قدرت سیاسی سنتی قدیم تعویض کنند. شورش های اخیر بدلیل فقدان یک چشم انداز انقلابی، شرایطی را برای امپریالیستها مهیا کرد، تا با سوار شدن بر موج اعتراضات و شورشهای جاری، عملاً پروژه امپریالیستی که پیش تر توسط محافل مختلف سرمایه داری برای تعویض حاکمیت های سنتی در منطقه خاورمیانه، شمال آفریقا تدارک دیده شده بود، راه را برای این تغییر هموار سازد.

در اینجا لازم میداینم یاد آور شویم که مقاله حاضر قصد ندارد به بررسی همه جانبۀ تحولات اخیر سیاسی در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا بپردازد.

شورش های جاری، بویژه در شمال آفریقا منجر به دست بدست شدن قدرت سیاسی گردید. پیرامون این تحولات بیشتر دولتهای امپریالیستی و احزاب چپ و راست بورژوائی، آگاهانه و با قصد قبلی با درهم آمیزی نقش طبقات و دولت و انکار مبارزه طبقاتی در جامعه سرمایه داری، عامدانه از این شورشها و جابجایی قدرت سیاسی بعنوان "انقلاب" نام می برند. آیا واقعاً انقلابی در این کشورها رخ داده است، آیا دولتهای تازه به قدرت رسیده برآمده از انقلاب اند؟ ما ناچار شدیم در مقابله با این یاوه سرائی ها و تحریفات سیاسی، مقاله ذیل را برشته تحریر درآوریم. در این نوشتار تلاش داریم تا با استناد به مباحث پایه ای مارکسیسم، نقش و جایگاه کارکرد دولت طبقاتی در جامعه سرمایه داری را توضیح دهیم. و روشن سازیم چرا، تنها بدیل انقلابی جامعه سرمایه داری طبقه کارگر است، و بمثابه تنها پرچمدار مبارزه طبقاتی باید قدرت سیاسی را برای دگرگونی بنیادی سیستم موجود کسب نماید. از آنجائیکه دولت های سرمایه داری - رسالت و وظیفه شان حفظ و پاسداری ازمناسبات موجود است، اولویت را به بحث در باره دولت و طبقه اختصاص داده ایم. زیرا مسئلۀ اساسی هر انقلابی تعین تکلیف و روشن ساختن قدرت سیاسی میباشد.

موقعیت و دورنمای جاری مبارزه طبقاتی

در شرایط کنونی شکاف عمیقی بین مصائب و مشقات ناشی از بحران اقتصادی سرمایه داری و تهدیدات این نظام از یک سو، مقابله تدافعی و در مواردی حتی ضعیف پرولتاریا از سوی دیگر وجود دارد. حاکمیت بلامنازع سرمایه بر تمامی روند تولید و توزیع بر روابط سیاسی اجتماعی چیره گردیده است.

ایدئولوژی ضدانقلابی طبقه بورژوازی از طریق احزاب رنگارنگ سرمایه، سوسیال دمکرات، اتحادیه ها شدیداً به درون طبقه کارگر تفوذ کرده است. بنابراین هرگونه تلاش و مبارزه طبقه کارگر برای تقابل با عوارض ناشی از بحران سرمایه در اولین گام سرکوب می گردد. طبقه ما همواره در روند مبارزات خود شاهد اعتصابات و اعتراضات گسترده ای بوده است، حتی در موارد بیشماری اعتصاب روند تولید در یک کشور را متوقف نموده است. اما بدلیل وجود تفکرات ناسیونال شوینیستی که خود یکی از موانع بسیار مهم بر سر راه اتحاد طبقاتی پرولتاریا محسوب میشود، موجب گردیده تا به سدی در برابر همدردی و همبستگی طبقاتی بین المللی کارگران تبدیل شود. بعبارتی وجود ایده های فرد گرائی بورژوائی که بوسیله دستگاه نظری رنگارنگ بورژوائی به درون طبقه کارگر رسوخ کرده و رواج یافته است، همواره موجب شده است تا از گسترش مبارزه طبقاتی کارگران بر علیه مناسبات سرمایه داری- جلوگیری نماید.

بروشنی میتوان اعمال حاکمیت سرمایه بر طبقه کارگر را از طریق اتحادیه ها و احزاب رنگارنگ سرمایه داری مشاهد کرد. آنها در شرایط کنونی به واقع به ابزاری در دست دیکتاتوری سرمایه تبدیل شده اند. و توانسته اند با محدود کردن مبارزات طبقاتی سنگرهای مهمی را به نفع بورژوازی تسخیر نماید. فعالین پیشرو کارگری کمونیستی باید از موضعی انقلابی و انترناسیونالیستی بی محابا با مسلح شدن به آگاهی طبقاتی به نقد آنها پرداخته و تمامی تشبثات آنها را از درون جنبش کارگری طرد و منزوی سازند.

اما فارغ از همه این تئوری بافی های پر رمزو راز دستگاه های رنگارنگ سرمایه، جهت ایجاد اختشاش و سردرگمی در مبارزه طبقاتی و جنبش کارگری، ببینیم مارکسیسم در مواجهه با رخدادها و تحولات در جامعه سرمایه داری چگونه برخورد می کند.

اساس و ماهیت دولتهای طبقاتی

روش مارکسیسیتی تحلیل طبقاتی مانند یک قطب نما این امکان را داده است، تا سرشت و طبیعت یکی از ارکانهای مهم اجتماعی بنام دولت را بدرستی دریابیم. بسیاری از تئوریسین های بورژوائی تلاش کرده و می کنند. دولت های طبقاتی را یک موسسه یا نهاد مافوق طبقات و مظهر وحدت ملی و نماد مصالح عمومی جامعه جلوه دهند.

اما مارکسیسم این ماسک دروغین را از چهره کریه دولتهای سرمایه داری برکشید و چهره آنان را برملاساخت. دولت مهمترین ارکان طبقاتی نظام سرمایه داریست، در میان سازمانهای سیاسی مهمترین وزنه و قدرت مادی است. زیرا استثمار کنندگان به کمک آن اکثریت فروشندگان نیروی کار را از نظر اقتصادی و سیاسی در انقیاد خود دارند. دولت درجامعه طبقاتی ابزار اساسی حاکمیت سیاسی است، بدین معنی طبقه ای که از نظر اقتصادی مسلط است این ابزار را برای تامین سلطۀ بلامنازع سیاسی خود بکار می برد.

پیدایش دولت

در جامعه کمون اولیه دستگاه دولت وجود نداشت، در آن جامعه عالیترین ارگان مجمع ریش سفیدان قبیله بود. در این نظام نیروهای ویژه مسلح نیزوجود نداشت. اکثریت سالمندان قبیله مسلح بودند. ولی نظام طبقاتی بردگی نمیتوانست با کمک آداب و رسوم و معتقدات عامه، که مظهر ارادۀ جامعه بود سازمان عمومی مسلح جامعه خود را حفظ نماید. این نظام دیگربه برده دار و برده تقسیم شده بود. اقلیت برده دار میتوانست اکثریت را تنها به اتکاء جبروستم در انقیاد نگهدارد و برای این منظور دستگاه ویژۀ زور وتحمیل بوجود آورد که دولت نام گرفت.

دولت ماشینی است برای حفظ سیادت یک طبقه بر علیه طبقه دیگر. ساختار ماشین دولت مرکب از، دستگاه بورکراتیک (کارمندان)و گردانهای ویژه مسلح به دستگاه عریض و طویل بورکراتیک کمک می رساند تا بتواند قوانین و مقرارت را به نفع استثمارکننده گان وضع و اجرا نماید. این نیروهای ویژه مسلح و سرکوبگر عبارتند از ارتش، پلیس، دستگاه پلیس مخفی و یا اصطلاحاً سازمان امنیت وغیره. بخش دیگر دولت از نظر حقوقی شامل دادگاه، دادستان، دستگاهای متفاوت کیفری مانند زندان، اردوگاههای اجباری گوناگون برای زندانیان می باشد.

این مکانیسم دوزخی بنام دولت، بمثابه نیروهای استثمارگر از طریق گرفتن مالیات های مستقیم و غیر مستقیم از مردم به حیات خود ادامه میدهد و برفراز جامعه قرار میگیرد. قدرتی مافوق جامعه پدید می آورد که آنرا در زیر فشار دستگاههای تحمیلی و تضییقی خویش به اطاعت وامیدارد. بر حسب اینکه مناسبات تولیدی حاکم از آن کدام طبقه اجتماعی میباشد میتوان قدرت سیاسی حاکم ( دولت) را توضیح داد. خصلت نمای دولت در جوامع سرمایه داری وجود بلامنازع تناقض بین خصلت اجتماعی تولید و خصلت خصوصی مالکیت بروسائل تولید قدرت سیاسی مشخص می گردد.

در اینجا بد نیست در باره اشکال مختلف اداره دولت سخن گفت. اشکال اداری دولت عبارتست از ساخت، شیوه تشکیل و اختیارات عالی ترین مقامات دولتی. در دولتهای سرمایه داری مهمترین اشکال عبارتست از جمهوری و سلطنت که خود آنها انواع مختلف دارند. علاوه بر نوع و شکل اداره، باید معنای رژیم سیاسی را نیز توضیح داد. رژیم سیاسی عبارتست از مجموعه ای از اسلوبها و شیوه های اجرای دیکتاتوری طبقه حاکم در شرایط مشخص تاریخی.

بورژوازی بنا گزیر حاوی دو سیستم اداره امور جامعه میباشد و نتیجتاً دو اسلوب مبارزه بخاطر حفظ منافع و دفاع از حاکمیت خویش تنظیم می کند. این دو اسلوب گاه یکی جای دیگری را می گیرد و گاه به اشکال مختلف با هم درآمیخته میشوند. این روش ها اولاًعبارتست از روش اعمال قهربرعلیه جنبش کارگری، حفظ کلیۀ نهادهای کهنه و منسوخ شده، روش نفی مطلق رفرم ها، و ثانیاً روش لیبرالیسم، گامهائی در جهت بسط حقوق سیاسی در جهت رفرم و عقب نشینی.

ولی گرایش عام دولتهای بورژوائی بسوی نفی آزادی و گذار بطرف تشدید شیوه های تهدید آمیز است، که فاشیسم مظهر افراطی و کامل آنست. دمکراسی بورژوائی حتی در بهترین حالات خود دیکتاتوری بورژوازی است و بورژوازی دعوای های لفظی و نمایشی بین احزاب و جراید در پارلمان را تا آنجا تحمل می کند که منافع اساسی و مالکیت خصوصی او به مخاطره نیافتد. ولی تجربه تاریخی مبارزه طبقاتی نشان داده است که بورژوازی در صورت احساس خطر، با نهایت بی اعتنائی، همین مقرارات دمکراسی بورژوائی را نیز قویاً پایمال می کند. حتی در شرایط استقرار دمکراسی بورژوائی نیز در درون موسسات صنعتی و اداری، دیکتاتوری مدیران و رؤسا حاکم است و به اصطلاح دمکراسی بورژوائی دم در کارخانه سلاخی میشود و بکلی جنبه صوری و سطحی دارد. با این حال یکی از وظایف پرولتاریا نبرد در راه بسط آزادیهای اجتماعی می باشد، زیرا این شرایط به گسترش سازمانیابی مبارزه طبقاتی برای نابودی نظام سرما یه داری کمک می کند. اکنون که ماهیت دولت، منشاء آن، انواع و اشکال آن و معنای سیاسی دولت را بطور فشرده توضیح دادیم، ببینیم عملکرد یا فونکسیون دولتهای طبقاتی چگونه است.

وظیفه وعملکرد این دولتها درعرصه سیاسی حفظ امتیازات طبقات حاکمه و سرکوب مقاومت طبقاتی استثمارشوندگان کارمزدی است. این وظیفۀ عمده و اساسی دولت سرمایه داری است. دولت بورژوازی درعین حال وظیفه ایدئولوژیک و فرهنگی را نیز برای اغواء، تحمیق و گمراه ساختن جامعه بسود طبقه بورژوازی سازمان داده و اجرا می کند. در دوران سرمایه داری امپریالیستی دولت نقش کلیدی اقتصادی خود را تشدید مینماید.

احزاب رنگارنگ (چپ و راست) سرمایه بر حسب میل و اراده خود، در مواجهه با تغییر و تحولات اجتماعی، توضیح نقش و جایگاه دولت طبقاتی از نظر اقتصادی یکی از بدیهی ترین اصول عام مارکسیسم را ناد دیده میگیرند. همانطوریکه در بالا اشاره کردیم، از نقطه نظر مارکسیسم علمی دولت ابزار حاکمیت و سیادت طبقاتی طبقه ای است که از نظر اقتصادی حاکم می باشد. برخلاف توهم پراکنی بورژوازی که دولت را ماورای طبقات و مافوق جامعه قرار میدهد، گویا این بورژوازی است که مناسبات طبقاتی را تنظیم و سروسامان میدهد و خود را تبلور منافع عمومی جامعه معرفی می کند.

دستگاههای نظری رنگارنگ بورژوائی همواره از آناتومی کردن مناسبات تولیدی سرمایه به انحاء مختلف بنا بر منافع اش طفره رفته است. و اگر هم درمواردی اتفاق می افتد، بیشتر جنبۀ آکادمیستی و مکتبی داشته و فاقد هرگونه چشم انداز طبقاتی و جوهرۀ انقلابی می باشد. دقیقاً بحث حاضر تلاش دارد تا از این منظر به نقد دستگاه های نظری رنگارنگ سرمایه بپردازد.

همانطوریکه در بالا اشاره رفت، دستگاه های نظری رنگارنگ بورژوائی در برخورد و شناخت از مقوله دولت در جامعه سرمایه داری، فاقد یک بررسی علمی و همه جانبه است. اساساً ارزیابی آنان در برخورد با این پدیده سطحی و نه با توجه به ساختارها و بنیادهای مهم مناسبات تولیدی جامعه سرمایه داری بوده است.

ماهیت هرجامعه ای که با فرماسیونهای اقتصادی اجتماعی تجلی پیدا می کند در آنست، که چگونه مناسبات تولیدی در آن جامعه حاکم است. تفاوت وتمایز بین جوامع بشری همانا در همین جاست. بنیاد اساسی جامعه همین ساختارهای مناسبات تولیدی است، بنابراین در کنار مناسبات تولید ساختارهای اجتماعی سیاسی جامعه قرار می گیرد و بر همین پایه این دو مناسبات از هم تاثیر می پذیرند، ولی درعین تاثیر گذاری بر روی یکدیگر همواره این مناسبات تولیدی است که ساختارهای سیاسی جامعه را تعین میکند.

حال این دو مقوله را در کنار هم قرار میدهیم تا روابط آن دو را بررسی نمایم. ساختارهای اجتماعی سیاسی یا اصطلاحاً روبنای اجتماعی در هر صورت بندی اجتماعی وجود دارد، ولی در هر فرماسیون بشکل ویژه ای بروز می کند.

توضیح و ترکیب ساختارهای اجتماعی (روبنا) بمیزان زیادی پیچیده می باشد. الف- ایدئولوژی یعنی مجموعه ایده ها و عواملی که مناسبات اجتماعی معینی را منعکس میکند؛

ب- افکار، احساسات، حالات، پندارها، کنش های اجتماعی، بطور کلی این مجموعه و دیگر روابط فرهنگی، روان یک جامعه معین را بیان می کند.

ج- نظریات سیاسی،حقوقی، اخلاقی، مذهبی، یک جامعه معین؛

د- سازمانهای اجتماعی مانند دولت ، قوه قضائیه، احزاب، اتحادیه ها، دیگرمجامع اجتماعی.

تفاوت بین روان شناسی جامعه با نظریات و ایدئولوژی جامعه در آنست که اولی بطور عمده ناخودآگاه و دومی خودآگاه است. طبیعی است بین این دو مقوله فعل و انفعال درونی وجود دارد.

باید توجه داشت که نه همۀ اشکال شعور اجتماعی،و نه همۀ حیات معنوی اجتماع را میتوان جزء روبنا یا ساختارهای سیاسی جامعه محسوب کرد، بلکه روبنای اجتماعی آن بخشی از حیات معنوی جامعه است که با تغییر مناسبات تولید تغییر میکند. باید توجه داشت که بر اثر تغییر مناسبات مادی، اجزاء روبنای معنوی، نیز برخی در یک دوره کوتاه و برخی در یک پروسه تدریجی، دگرگون میشوند و همین نکته بسیار مهم بیانگر تقدم هستی مادی برهستی جامعه است.

لازم بذکر است که ساختارهای روبنائی جامعه منفعل نیستند. ایدئولوژی، موسسات و سازمانهای اجتماعی و روان اجتماع بنوبه خود در تحول مناسبات تولید نقش مهمی بازی میکنند. برای مثال، نقش ایدئولوژی انقلابی، نقش حزب و طبقه کارگر انقلابی و غیره را در نظر گیریم که میتواند در ایجاد دگرگونی پایه های مادی جامعه نقش عظیمی ایفا نمایند. بطور فشرده میتوان گفت شیوۀ تولید پایۀ مادی اقتصادی و صورت بندی یا فرماسیون اجتماعی معینی است. بنابراین زیرساخت نظام اقتصادی و ساختارهای روبنا، چهرۀ روحی وسیاسی اجتماعی آن نظام را تعیین میکند. این مقولات عناصر اصلی ساخت جامعه را روشن میگردانند.

در باره طبقه و مبارزه طبقاتی

پیرامون وجود طبقات و مبارزه طبقاتی، در جامعه قبل از مارکس هم نظریاتی وجود داشته است. مارکس در باره کشف خود در باره طبقات اجتماع در نامه ای به ویده مایر چنین می نویسد: و اما آنچه که به من مربوط است، این خدمت از آن من نیست که طبقات را در جامعه معاصر یا مبارزه طبقاتی بین آنها را کشف کرده باشم. مسلۀ جدید در نظریات من اثبات نکات زیرین است:

١- طبقات موجود، تنها با مراحل معین تکامل تولید مربوط میشوند،

٢- مبارزه طبقاتی بناچار به دیکتاتوری پرولتاریا می انجامد،

٣- این دیکتاتوری خود انتقال به امحاء همه طبقات و ایجاد جامعۀ بدون طبقات است.

نظریه مارکسیسم، وجود طبقات در جوامع انسانی و تضاد آنتاگونیستی طبقات در تقابل با نظریات بورژوائی است که جامعه را مرکب از آحاد و افراد همگون میداند، یا انها را به اقشار متعددی که فقط از جهت شغل و حرفه با هم متفاوتند تقسیم میکند.

لنین در این باره می گوید: طبقات گروههای بزرگ انسانی هستند که از جهت موقعیت شان در سیستم معین تولید اجتماعی، از جهت رابطه شان با وسائل تولید، از جهت نقششان در سازمان اجتماعی کار و لذا ازجهت شیوۀ ومیزان آن ثروت اجتماعی که در درست دارند، با یکدیگر متفاوتند. طبقات آنچنان گروه هائی از مردم هستند که از آنان یکی میتواند کار دیگری را ببرکت موقعیت و مکان اجتماعی اش در نظام معین اقتصادی اجتماعی بخود اختصاص دهد.

علت بلاواسطۀ تقسیم جامعه به طبقات، تقسیم کار اجتماعی و پیدایش مالکیت خصوصی است. تقسیم کار اجتماعی اولیه، مانند جدا شدن شبانی از کشاورزی، پیشه وری از کشاورزی، بازرگانی از پیشه وری و غیره که در دوران زوال جامعۀ ابتدائی روی داد، طبقات مختلفی مانند دهقانان، شبانان، پیشه وران و بازرگانان را بوجود آورد. اما پیدایش مالکیت خصوصی جامعه را به استثمارگر و استثمارشونده تقسیم کرد. در این راستا با درآمیختن این دوعامل ساختار طبقاتی جامعه را بوجود آورد. لذا پیدایش طبقات دارای مبنای اقتصادی است و آنهائی که این پدیده را تنها نتیجه وجود اعمال استبداد و غلبه دانسته اند (بدون آنکه مارکسیسم منکر نقش معین اعمال زور و غلبه مانند جنگها در تقسیم جامعه به طبقات و از آن جمله پیدایش بردگی مزدی باشد) سخت در اشتباهند.

انگلس در کتاب مشهورش بنام آنتی دورینگ در نقد دورینگ می گوید: هریک از جوامع متعلق به شیوه های گونا گون تولید دارای ترکیب طبقاتی ویژۀ خود هستند. طبقات عمده آنتاگونیستی در دوره های تاریخی معین، به لحاظ صورت بندیهای اقتصادی اجتماعی بدین شرح است. برده داران و بردگان در جامعه بردگی؛ فئودالها و سرف ها در جامعه فئودال؛ بورژواها و پرولترها در جامعه سرمایه داری معاصر.

یکی از کشفیات مهم مارکسیسم کشف قانونمندی مبارزه طبقاتی در جامعه ایست که از طبقات آشتی ناپذیر استثمار کننده و استثمار شونده تشکیل شده است. برخلاف آنان که سازش طبقاتی را به اشکال مختلف در تبیین های بورژوائی خود تبلیغ می کنند. بنابراین وجود مبارزه طبقاتی در جامعه پدیده ای تصادفی نیست بلکه قانون تکامل است و اساساً به آشتی نمی انجامد، بلکه به محو استثمار و نابودی نظام طبقاتی خواهد انجامید.

حال که خصوصیات کلی طبقه در وجوه عام آن بیان گردید، تلاش خواهد شد تا بطور مشخص در باره طبقه کارگر و نقش تاریخی - انقلابی وی بحث را پی گیریم.

طبقه کارگر بمثابه تنها نیروی انقلابی و دگرگون ساز

در تئوری مارکس طبقه کارگر مختص روابط نظام سرمایه داری می باشد. لذا برای شناخت وجه اقتصادی این طبقه و رابطه اش با تولید؛ ضروریست تاکید کنیم، طبقه کارگر طبقه ای است که در روابط تولید مناسبات سرمایه داری در پروسه تولید کالا، به میزان ارزش اضافه می افزاید. در این باره باید به چند وجه مشخص طبقه کارگر از دیدگاه مارکسیسم اشاره نمود.

پرولتاریا یا طبقه کارگر مختص شیوه تولید مناسبات سرمایه داری بوده است. این طبقه بنا بر موقعیت اقتصادی اجتماعی اش بناگزیر زندگی خود را از طریق کارمزدی در رابطه با سرمایه داری تامین می کند و در جریان تولید کالائی ارزش اضافه نیز تولید می نمایند.

طبقه کارگر در شیوه تولید سرمایه داری مرکز ثغل تئوری مارکس بوده و تمام تحلیل های اقتصادی، اجتماعی سیاسی او در ارتباط ناگسستنی با نقش پرولتاریا در جامعه مشخص می گردد. مارکسیسم به مفهوم قدرت طبقاتی، یعنی تئوری و پراتیک انقلاب پرولتری تلقی میشود. مارکس و انگلس هدف خود را نه فقط تغییر در راستای یک تحول در ساختارهای اجتماعی بلکه تغییر در قدرت طبقاتی ( پرولتاریا) را نیز طرح می نمودند. به بیان دیگر انقلاب اجتماعی نه فقط به معنای ایجاد تحولات در ساختارهای اجتماعی، بلکه دگرگونی افراد جامعه را نیز مد نظر دارد. بنابراین کمونیسم از نظر مارکس به معنای انقلاب در بشریت است. تغییر و تحولات از نظرگاه مارکس نمی تواند به شیوه ای مکانیکی صورت پذیرد. بدین معنی که این کافی نیست انسانهائی که در مقطع خاصی از تاریخ (منظور دوره سیادت نظام سرمایه داری) تحت روابط تولید سرمایه داری زندگی می کنند از جا کنده، آنها را در روابط تولیدی جدید قرار دهند. این تحول باید از طریق حرکت خود پرولتاریا انجام پذیرد، درغیراین صورت دگرگونی مطلوب در روان و عمل یا به اعتبار دیگر درهستی افراد جامعه تحقق نخواهد یافت. در حقیقت این انتقاد مارکس به فلاسفه انتراعی پیش از خود میباشد که در تز یازدهم نقد بر فوئر باخ آنرا مطرح میسازد.

اساساً فلاسفه پیش از مارکس و همچنین سوسیالیستهای تخیلی، جامعه آینده و افراد آنرا در ذهن خود ساخته و سعی داشتند آنرا بر افراد مشخص جامعه خود تحمیل کنند. مارکس بروشنی مشاهده نمود که چنین تغییری بدون عمل افراد جامعه امکان پذیر نخواهد بود. اهمیت حرکت خود انگیخته پرولتاریا، با مقوله پراکسیس یا وحدت تئوری و عمل ارتباط مستقیم دارد.

حال ببینیم پرولتاریا از دید مارکس دارای چه وجه مشخصاتی است و چگونه است که این طبقه از نظر تاریخی قادر به ایجاد تحولات بزرگ اجتماعی و گذار به سوسیالیزم می باشد. همزمان این پرسش طرح می گردد که چه شرایطی در شیوه تولید جامعه سرمایه داری وجود طبقه کارگر را ممکن ساخته است؟

مطالعات و تجارب تاریخی مارکس بویژه پیرامون انقلاب کبیر فرانسه ١٧۸۹ او را متقاعد ساخت که درهرانقلاب اجتماعی طبقه ای که قصد گرفتن قدرت سیاسی را دارد، باید ابتدا خواسته های طبقاتی خود را بمثابه خواسته های کل اقشار جامعه مطرح نماید تا از این طریق بتواند طبقه حاکم را سرنگون سازد. این همان روشی بود که بورژوازی از طریق همراه ساختن دهقانان با خود موفق به انجام آن گردید. لازم بذکر است از آنجائکه بورژوازی خواهان برقراری نظام جدید طبقاتی مالکیت خصوصی بود، منافع اش بتدریج از سایر اقشار اجتماعی مجزا گردید.

برای مارکس، پرولتاریا به معنای واقعی کلمه، یک طبقه عظیم اجتماعی است که خواهان نابودی نظام سرمایه داری به هر شکل آن و برقراری روابط تولیدی عقلانی به نفع جامعه انسانی میباشد. تمامی انقلابات اجتماعی پیشین در عمل سلطه اقلیت بر اکثریت در جامعه را به همراه داشته است. اما پرولتاریا با همراه نمودن توده های تحت ستم و استثمار شده ، عملاً استیلای اکثریت بر اقلیت استثمارکننده را به همراه خواهد داشت.

پرولتاریا با بقدرت رسیدن خود، نابودی نظام سرمایه داری، انحلال طبقاتی خود و تمام طبقات دیگر را به همراه خواهد آورد. وقتی پرولتاریا پیروز گردد بهیچوجه طرف مطلق جامعه نخواهد بود، زیرا او فقط با الغاء خود است که به پیروزی می رسد.

طبقه انقلابی باید منافع خود را بمثابه منافع کل اعضای جامعه معرفی نماید و ایده های خود را عمومیت بخشد. او از نخستین لحظه نه فقط بمثابه یک طبقه بلکه بعنوان نماینده کل جامعه وارد میدان مبارزه طبقاتی علیه مناسبات حاکم می گردد. تحول این دید نظری انقلابی مارکس از پرولتاریا که در اوائل دهه ١۸٤٠ آغاز گشت همواره محور تئوریهای مارکس بعد از این دوره را تشکیل می دهد.

انقلاب پرولتری ازنظرمارکس فرآیندعمل نقد جامعه سرمایه داری واز خودبیگانگی منتج ازآن میباشد. نظام سرمایه داری- با گسترش حوزه تولیدی وسیع خود به سراسرجهان انتقال یافته و تمامی روابط اجتماعی ماقبل خود را تحت شعاع قرار داده است. این نوع روابط، واقعیتی مسخ شده در نظر افراد جامعه متجلی می سازد، چنانکه اینان به روابط واقعی بین خود بصورت روابط بین اشیاء بی جان می نگرند و در این قالب نظاره می کنند.

نقد عمیق تئوریک این واقعیت مسخ شده، پراتیک عملی خود را در پیوند با حرکت انقلابی پرولتاریا می یابد. پرولتاریا در روند تبدیل شدنش به طبقه و در تقابل رو در رو با بورژوازی، آن هم بمثابه یک طبقه، این روابط مسخ شده را به چالش گرفته و در روند این نقد عملی انقلاب پرولتری، جامعه انسانی حقیقی را متجلی میسازد. در این شرایط انسانها در مییابند که جامعه و هر آنچه مادی و ذهنی است فقط و فقط حاصل عمل و فعالیت آگاهانه خود آنها بوده و از آسمان به زمین نازل نگشته است. انسانها پرنسیب و انسانیت خود را از روابط اجتماعی کسب می نمایند.

به بیان مارکس، چنین جامعۀ کمونیستی در حقیقت آغاز تاریخ بشریت است، تاریخی که با عمل آگاهانه آنها همراه است.

وجوه مشخصه طبقه کارگر انقلابی در چیست؟

حال ببینیم که چه وجه مشخصه ای پرولتاریا را از دیگر طبقات اجتماعی جدا می سازد. مارکس در عصر حاضر مرکز انقلاب را پرولتاریا قرار داده است. آنچه در این باره مسجل است وجه تمایز پرولتاریا از سایر طبقات این نمیباشد که این طبقه ذاتاً از سرشت ویژه ای برخوردار است، یا اینکه افراد این طبقه از انسانهایی با هوش تر،شجاعترو یا مردم دوست تر از سایر طبقات تشکیل شده اند. همچنین این وجه تمایز برخلاف دستگاههای نظری رنگارنگ سرمایه که انقلابی بودن این طبقه را همواره توام با دستهای پینه بسته، فقر، کاریدی، مغزهای تهی از دانش تصور نموده است نیز نمی باشد.

چنین درک و برداشت نادرستی از پرولتاریا از بیخ وبن از نظر مارکس مردود بوده و در حقیقت درکی است بغایت رمانتیک و تخیلی خرده بورژوازی، بازمانده از دورانی که سرمایه داری در مراحل ابتدائی رشد خود قرار داشت(سوسیال فئودالیسم) .

مارکس پرولتاریا را نیروئی با پتانسیل قوی میدانست که در تحول جامعه سرمایه داری بسوی ایجاد یک جامعه نوین در حرکت است. این امر از شرایط عینی پرولتاریا ناشی میشود و نحوه زندگی او و نوع رابطه اش در درون مناسبات تولیدی موقعیت و جایگاه او را روشن می ساخت. بدین جهت مارکس متذکر گشت که تجمع کارگران مختلف در محیط کارخانه و گرد آمدن آنان که در واقع بعلت نوع سازماندهی جامعه سرمایه داری می باشد، آنها را قادر خواهد ساخت که علیه نظام موجود سازماندهی و مبارزه کنند. دلیل مبارزه آنان در ابتدا عدم پاسخگوئی سرمایه داری به مطالبات و خواسته های آنها است. به بیان دیگر تضاد بین تولید اجتماعی و مالکیت خصوصی بر ابزار تولید کارگران را به مبارزه علیه سرمایه داری ترغیب می نماید. نکته دیگر اینکه کارگران بدلیل نقش تاریخی ویژه خود در تولید توانائی بوجود آوردن یک بدیل اجتماعی در مقابل سرمایه داری را دارا می باشند. در واقع پرولتاریا یک طبقه انقلابی است بدین دلیل که پتانسیل تغییر بنیادی نظام موجود را دارا می باشد. اما این بدین معنا نیست که کارگران لزوماً انقلابی هستند. هم انقلاب و هم طبقه کارگر به معنای فرآیند بوده و هیچیک درحالت سکون و خارج از بعد زمان و حرکت معنی نمی دهند. انقلاب کارگری بعنوان یک عمل لحظه ای در روز و سال مشخصی بی معناست.

پس انقلاب، شالوده حرکت تاریخی پرولتاریا، در دوره معینی از تاریخ سیادت سرمایه داری می باشد که در جریان این حرکت تاریخی پرولتاریا، شکل گرفته است و بصورت یک طبقه، یعنی مجموعه ای با اهداف و خواستهای مشخص و با درک مشخصی از روابط اجتماعی در مقابله با بورژوازی بمثابه یک طبقه ابراز وجود میکند.

مارکس در یکی از اثرهای مشهورش بنام خانواده مقدس در این زمینه چنین نگاشت: پرولتاریا نمی تواند خود را آزاد کند بدون آنکه شرایط زندگی خود را از میان ببرد. او نمی تواند این شرایط را از میان بردارد بدون آنکه تمامی شرایط غیر انسانی زندگی اجتماعی امروز را که در موقعیت خود او جمع گشته از میان بردارد.

این پرسش مطرح نیست که این و یا آن شخص پرولتر و یا جمع آنان در لحظه مشخصی از تاریخ چه برداشتی از هدف خود دارد. برعکس مسئله اینست که بطور کلی پرولتاریا چیست و در رابطه با موجودیتش، چه هدف و تمایل تاریخی را دنبال میکند؟ هدف پرولتاریا و حرکت تاریخی آن بوضوح و بلامنازع تحت شعاع شرایط زندگی آن و کل سازماندهی جامعه بورژوائی امروز می باشد.

برای مارکس، طبقه کارگر طبقه ای تاریخاً انقلابی است، زیرا شرایط رهائی طبقه کارگر از بین بردن هرنوع طبقه است. این برای اولین بار در طول تاریخ است که شرایط برای رسیدن به چنین جامعه ای مهیا می باشد. در گذشته اگر طبقات اجتماعی در اثر مبارزه نظام کهن را نابود کرده و نظم نوینی را جایگزین می ساختند، خود دگر بار به استثمار طبقات دیگر می پرداختند، ولی در رسیدن به نظام مطلوبی که پرولتاریا در پیش دارد پرولتاریا مجبور است که خود خویش و بدین ترتیب قطب متضاد مشروطش که او را به پرولتاریا مبدل ساخته است یعنی مالکیت خصوصی را نفی کند و همین نفی کردن خود به عنوان یک طبقه است که به او خصلت انقلابی میدهد.

طبقه کارگر فقط با نفی جامعه سرمایه داری و بسط و توسعه فرهنگ سوسیالیستی شرایط را برای بوجود آوردن بدیل سوسیالیستی فراهم میکند. این برخلاف انقلابهای بورژوازی است که در ابتدا شرایط اقتصادی فراهم آمده و سپس بورژوازی قدرت را در دست می گیرد. پروسه رشد و پیشروی طبقه کارگر زمانی آغاز می شود که این طبقه خود را از نفوذ ایدئولوژیک طبقات حاکم رها سازد.

بنابراین، شرایط زیست و مادی طبقه کارگر موجب می شود که بتواند سازماندهی کرده و هژمونی خود را هر چه بیش تر در جامعه علیه نظام سرمایه داری اعمال نماید. بر همین اساس نیروی سازمان یافته پرولتاریای انقلابی سبب میشود، تا این پیکار طبقاتی خارج از حصار ایدهای ضد انقلابی و ارتجاعی طبقات حاکم سرمایه و احزاب رنگارنگش مبارزه را هر چه بیشتر در درون جامعه گسترش دهد.

تاکیدی دوباره بر مواضع مارکسیستی

برای کمونیستهای انترناسیونالیست ضروریست تا دگر بار بر راه حلهای مارکسیسم علمی تاکید و پافشاری نمایند. زیرا این راه حلها بمثابه قطب نمای مبارزه طبقاتی و هدایت عمل انقلابی میباشند. کمونیستهای انترناسیونالیست باید در تقابل با تلاشهای مذبوحانه تئوری های کهنه شده و غیرعلمی، جهت بی اعتبار سازی ماتریالیسم دیالکتیک و تاریخی، واقعیت و جامعیت مارکسیسم علمی را که رشد سرمایه داری آنرا کاملاً تائید کرده قرار دهند. آنها باید بی محابا دستگاه های نظری رنگارنگ سرمایه را آماج سهمگین ترین نقدهای نظری- انقلابی خود قرار دهند. چرا که وظیفه و رسالت اینان با ایده های ارتجاعی به بیراهه بردن جنبش کارگری در خدمت به منافع بورژوازی است و مانع ازتدوین و تدقیق تئوری و عمل انقلابی هستند.

بنابراین کمونیستهای انترناسیونالیست باید تمامی ترهات دستگاه های نظری رنگارنگ سرمایه، اعم از چپ و راست، کهنه و نو را از طریق یک مبارزه بی وقفه نظری بدور از هر گونه مماشات سیاسی، تخطعه و به دور ریزند.

تمامی جوامع طبقاتی از دل آتش و خون بارها و بارها تجدید آرایش یافتند، تا سرانجام پاسخ نهائی از دل این تغییر و تحولات بیرون آمد. پرولتاریا طبقه زایئده نظام سرمایه داری است و رسالت تاریخی اش آنست تا گورکن سرمایه داری باشد. پرولتاریا، یک طبقه انترناسیونالیست و آخرین طبقه اجتماعی است. طبقه ای است که فقط از طریق رها کردن کل بشریت میتواند خود را رها سازد.

تحقق این امر مستلزم داشتن آگاهی کمونیستی انقلابی و وجود یک حزب انترناسیونالیستی میباشد. در این راستا سازماندهی جنگ طبقه علیه طبقه تنها بدیل طبقاتی و انقلابی جهت نابودی نظام سرمایه داری است.

2010-06-11T04:44:00.000-07:00

در جامعه سرمایه داری، بورژوازی هر چند سال یکبار این فرصت را به پرولتاریا میدهد تا سرکوبگران خود را انتخاب کنند!

حدوداً نه ماه از اعتراضات و شورشهای خیابانی در ایران میگذرد. در این روزها، توده های معترض و متوهم به روند تقلبات بورژوائی انتخابات به خیابانها ریختند.این اولین باری نبود که در انتخابات بربریسم سرمایه داری تحت حاکمیت جمهوری اسلامی تقلب صورت میگرفت.روایدهای چند ماه اخیر موجب شد تا گروهها و احزاب سیاسی چپ و راست سرمایه، هر کدام بر اساس موقعیت و جایگاه نظری شان مواضعی را در این باره اتخاذ کنند. واقعه اخیر یکی از همان تند پیچ های سیاسی تاریخی بود که جریانات سیاسی خودشان را با آن باز تعریف کردند.این تند پیچ های سیاسی تاریخی همواره سنگ محکی بوده است برای تعین نقش و جایگاه هر نیروی سیاسی در مبارزه طبقاتی. خصلت نمای این تند پیچ ها اینست، برخی از نیروی های سیاسی در قبال اوضاع سیاسی جامعه مورد نظر، هوشیار تر میشوند و برخی دیگر در اعماق جامعه سرمایه داری سقوط میکنند.انتخابات اخیر هم یکی دیگر از همان تند پیچ های سیاسی و سرنوشت سازی برای اینگونه احزاب بود. این واقعه برای انقلابیون کمونیست انترناسیونالیست، اتفاق جدیدی در تحولات سیاسی جامعه سرمایه داری بشمار نمیرفت. زیرا بنیادهای نظری این جریان فکری اجتماعی آنان را در برابر این رویدادها به لحاظ نظری مسلح و بهینه کرده است. چرا که جنبش انقلابی انترناسیونالیستی همواره از این اصل تخطی ناپذیر در جامعه سرمایه داری حرکت کرده و بر این مهم پای فشرده است و با صدایی رسا اعلام کرده که، در عصر زوال و گندیدگی نظام سرمایه داری امپریالیستی، طبقه کارگر تنها با متوسل شدن به قهر انقلابی و با اتکا به شوراهای سرخ مسلح خود میتواند ماشین سرکوب بورژوازی را منهدم نماید و قدرت سیاسی را تصرف کند. تا از این طریق به نابودی مالکیت خصوصی در راستای برچیدن کار مزدوری همت گمارد. بنابر این در دروره کنونی مجاز نیست تا در نمایشات بورژوازی تحت عناوین مختلف انتخابات پارلمانی و غیره شرکت کند. شرکت در این نمایشات ارتجاعی بهر دلیل تائیدی است بر تمامی توحش و بربریت نظام سرمایه داری.

اما در اینجا قصد داریم بطور فشرده به وقایع اخیر انتخاباتی نظری بی اندازیم، قبل از هر چیز لازم است ببینیم تحولات سیاسی جاری بر متن چه اوضاع داخلی و بین المللی رخداد. آنچه که در اینجا حائز اهمیت میباشد، وجود فاکتورهای مهمی است که در بروز این رخدادهای اخیر بی تاثیر نبوده اند. جمهوری اسلامی،محصول ملزومات دوره ای از سهم بری هر چه بیشتر نظام سرمایه داری میباشد. با عمیقتر شدن بحران سرمایه داری در عرصه بین المللی،جنگ های امپریالیستی در منطقه خاورمیانه، عراق، افغانستان، بحرانهای فزآینده در درون بلوکات سرمایه داری که منجر به تعطیلی بخش بزرگی از صنایع، بیکار سازی در ابعاد میلونی را به همراه داشته است. برجسته شدن بحران سیاسی بر سر فعالیت های اتمی جمهوری اسلامی با دول غربی و متحدین آنان در منطقه. تداوم و تشدید بحران سیاسی طبقه حاکم جمهوری اسلامی، که مستقیماً منتج از بحران نظام سرمایه داری ناشی میشود. دول امپریالیستی بر این باورند، وجود یک دولت با ثبات به لحاظ سیاسی در ایران، میتواند کمک شایان توجهی به حل بحران موجود در عراق و افغانستان کند. یکی از بانیان مهم این تئوری ارتجاعی دولت اوباما میباشد. بر همین اساس هیت حاکمه موجود در ایران، جناح غالب بورژوازی در حکومت تلاش میکند تصویری از وجود یک دولت مقتدر از خود نشان دهد. تا از موضعی دست بالا در مذکرات آتی با قدرتهای بزرگ ابراز وجود کند.از بدو پیدایش این حکومت در ایران، همواره دستخوش بحران سیاسی درونی بوده است. لازم است برای نمونه به چند مورد از این بحرانهای سیاسی در اینجا اشاره گردد.

تاریخچه بحران سیاسی درونی جناح های حکومتی

از ابتدای ایجاد و تشکیل دولت موقت مهدی بازرگان که بدستور شخص خمینی صورت گرفت، وی در آن زمان رهبر حزب بورژوائی نهضت آزادی بود. بدنبال اشغال سفارت امریکا در تهران و مذاکرات مربوط به معاده تاریخی ١٩٧٥ الجزایر( میان ایران وعراق که خط مرزی ایران عراق در آبهای اروند رود را تعین میکرد.) در خلال همان مذاکرات تماسهای پنهانی با نماینده امپریالیسم امریکا در الجزایر صورت گرفته بود، در پی انعکاس این خبر،توامان اشغال سفارت امریکا، جنجال و بحران سیاسی بین جناحین بورژوازی ایران بالا گرفت. خمینی که از پشتوانه نیروی نظامی و سپاه برخوردار بود. حکم استیفاء و برکناری از نخست وزیری بازرگان را صادر کرد. بدنبال این برکناری موجی از تنش و بحران در درون هیت حاکمه بوجود آمد. در آن دوره جناح غالب بورژوازی که توسط حزب جمهوری اسلامی به رهبری بهشتی نمایندگی میشد، علیه جناح مغلوب بورژوازی که عمدتاً توسط نهضت آزادی و جبهه ملی نمایندگی میگردید، دست به یک تصفیه حساب گسترده زد. سران و عناصر وابسته به این حزب را مورد آزار و اذیت، دستگیری قرار دادند، چند تن از آنان را بجرم جاسوسی برای امریکا دستگیر کردند و کلیه مطبوعات منتسب به آنها را بستند. پس از این حذف و تصفیه همه جانبه حزب جهموری اسلامی توانست بر همه ارکان حکومتی دست یازد. در پی این تغییر و تحولات اولین رئیس جمهور اسلامی برگزیده شد. گویا سرنوشت شوم حکومت سرمایه داری در ایران با بحران سیاسی درونی گره خورده است و انتهای بر این بحران متصور نیست. تداوم بحرانهای سیاسی درون حکومتی منجر به عدم کفایت رئیس جمهور ابوالحسن بنی صدر، از سوی خمینی و مجلس ارتجاع اسلامی گردید و بقول خود رهبران حکومت رئیس جمهوری با ١٣ میلیون رای، برای خروج از ایران ناچار شد با چادر زنانه پا بفرار بگذارد. نمونه های فوق نوک کوه یخی از بحرانهای سیاسی درون حکومتی و خونین است که همچنان تداوم دارد.

جنبش ارتجاعی اصلاح طلبی

آغازحیات جنبش ارتجاعی تحت عنوان اصلاح طلبی، بعبارتی، بستن نطفه جنبش سبز، نه در واقعه دوم خرداد ١٣٧٦ ،در آن سال محمد خاتمی بعنوان رئیس جمهور اسلامی را به اریکه قدرت راند. بلکه در پی تحولاتی بود که در خاتمه جنگ ارتجاعی ایران و عراق بوقوع پیوست.

با پایان یافتن جنگ، براساس مقتضیات نظام سرمایه داری پروژه هایی تحت عنوان تحول ساختاری، در عرصه اقتصادی و سیاسی آغاز گردید. در این پروژه ها که توسط متخصصین محافل سرمایه داری تهیه گردیده بود، دو برنامه پنج ساله به سفارش اکبر هاشمی رفسنجانی طراحی و ارائه گردید. در این پرورژه ها صریحاً از بخش خصوصی سرمایه داری دفاع میکرد،خواستار هر چه بیشتر حیطه نفوذ این بخش از سرمایه داری در ایران گردیده بود، که بر اثر هشت سال جنگ عملاً در قدرت سرمایه کمتر سهیم بود، زیرا در طی مدت هشت سال جنگ یک اقتصاد کاملاً جنگی و در کنترل دولت قرار داشت. اعم از واردات و صادرات کالا، کنترل ارز و خرید و فروش آن، در این پروسه بخش خصوصی بویژه تولید کنندگان میبایست کلیه پروسه تهیه و خرید و سفارش مواد اولیه خود را با نظارت مستقیم دولت انجام میدادند. شایان ذکر است که در آن دوره آقای موسوی یکی از رهبران ارتجاعی جنبش سبز فعلی، در راس هرم دیوانسالای دولت سرمایه داری جمهوری اسلامی قرار داشت. وی مستقیماً در تمامی ویرانسازی سیاسی و اقتصادی جامعه نقش تعین کننده ای ایفا کرد. از افتخارات مشعش ایشان، یکی از سکانداران ادامه جنگ ارتجاعی ایران عراق، بعنوان نخست وزیر هشت سال دفاع مقدس را ایشان یدک میکشد. عضو شورای انقلاب فرهنگی که به مدت دوسال کلیه دانشگها تعطیل و متعاقب آن دستگیری هزاران دانشجوی مبارز بجرم مخالفت با سیاستهای حاکم و تبلیغ علیه جنگ اعدام و شکنجه شدند.

با انتخاب اکبر هاشمی رفسنجانی بعنوان چهارمین رئیس جمهوری اسلامی بین سالهای ١٣٦٨ - ١٣٧٦ پروژه اصلاح طلبی آغاز گردید. وی توسط محافل مختلف سرمایه داری داخلی و بین المللی، بعنوان سیاست مدار میانه روی معرفی میشود. دولت وقت تحت عنوان خود ساخته رفسنجانی لقب سردار سازندگی را به خود اختصاص داده بود. در واقع این پروژه ای بود که بانک جهانی و صندوق بین المللی پول برای جامعه ایران تدارک دیده بود. وی که یکی از طراحان اصلی ترور مخالفین سیاسی در خارج کشور، و از سرکوبگران فعالین سیاسی و جنبش کارگری در داخل میباشد. این مهره کار کشته و کهنه کار رژیم، کاندیدای مورد نظر بانک جهانی و صندوق بین المللی پول، مناسبترین آلترناتیو آندوره در درون هیت حاکمه که از نفوذ و قدرت سیاسی زیادی برخوردار بود، مجری طرح های استثمارگرانه به اصطلاح برنامه های تحول اقتصادی سیاسی گردید. در این تحولات اصلاح طلبانه وی بر اساس مقتضیات سود وسرمایه، ماموریت یافت تا برای سامان بخشیدن به اقتصاد آسیب دیده سرمایه داری با قدرتی که در اختیار داشت بسرعت چاره جوئی کند. یکی از وظایف مهم وی، بقول خود این شیاد، جامعه را به روند عادی و متعارف هدایت کند. بعبارتی، جامعه را به روند مورد علاقه محافل سرمایه داری سوق دهد. تا در زیر سایه سیاست های مادون ارتجاعی و استثمارگرانه به حیات خود ادامه دهد. اما بدلیل سیر تحولات جاری در عرصه بین المللی و داخلی، پروژه های یاد شده، بر اساس اظهارات مقامات حکومتی، یا در نیمه راه متوقف شدند یا این که عملاً با شکست مواجهه گردیدند. چرا که کل سیستم سرمایه داری هر روز بحرانش ژرفتر میشود. و بورژوازی حاکم بر ایران را مفری نیست، از اینرو این بحرانها ساختاری است و محصول شرایط حاکم بر مناسبات تولیدی میباشد. بورژوازی برای ثابت نگهداشتن نرخ سود و جلوگیری از ورشکستگی به راه حلهای متفاوتی روی می آورد. شواهد موجود عینی بروشنی هر روزه بما نشان میدهد، کاپیتالیسم راهی برای خلاصی از بحران، بجز بکارگیری زور و توسل به گسترش جنگها هیچ راه حلی برایش باقی نمانده است. اقلیتی استثمار گر و صاحب صنایع و مالک ابزار تولید، بر اکثریتی که تمامی هستی اجتماعی جامعه را سازمان میدهد، با تمامی نیروهای سرکوبگرش بر طبقه ما یعنی استثمار شوندگان حکم میرانند.

جنبش سبز یک جنبش ارتجاعی است

بنابر این بحرانهای سیاسی موجود در جوامع سرمایه داری بطور لاینفکی با بحران اقتصادی گره خورده است. و اساساً چاره جوئی های موجود هم در راستای حفاظت از شرایط موجود صورت میگیرد. پارلمانتاریسم،اصلاح طلبی ،جامعه مدنی، یا هر چیزی نظایر اینها در جامعه سرمایه داری تماماً ترفند و شعبده بازی بیش نیست.

چگونه ممکن است، انتخابات تحت یک نظام طبقاتی،جامعه ای که بر اساس استثمارگر و استثمار شونده بنا شده است. جنبشی از درون همین طبقه حاکم عروج کند و بخواهد سمت گیری انقلابی و در جهت منافع طبقه کارگر گام بردارد. اما این شعبده بازی اخیر اصلاح طلبان بنام جنبش سبز، توانست خود را در هیبت منجی توده های بستوه آمده از ٣١ سال حاکمیت دیکتاتوری در جامعه مطرح کند. اما همین حقیقت ساده را، برغم اعلام وفاداری رهبران جنبش سبز به اصل نظام و حاکمیت دیکتاتوری موجود، بخشی از مردم به ژستهای دروغین اینان توهم دارند. زیرا همین بخش از جناح بورژوازی مغلوب با شبکه هائی که هنوز در درون دولت موجود است ، توانسته همچنان سلطه افکار خود را بر بخشی از جامعه حفظ کنند. جنبش عمومی موجود در مراحلی توانسته است توازن قوا را به نفع اصلاح طلبان رقم بزند. در مراحلی هم که اعتراضات شکل خشونت باری بخود گرفته است سران جنبش سبز بلافاصله از آن تبری جسته اند. همانطورکه میدانیم در درون جنبش موجود اقشار متفاوتی وجود دارد ترکیب جمعیتی این جنبش را عموماً جوانان تشکیل میدهد و دارای پتانسیل انفجاری شدیدی میباشد. موسوی و کروبی برای خود دارای یک استراتژی معینی هستند همان تز ارتجاعی معروف اصلاح طلبان فشار از پایین و چانه زنی در بالا. برای سران مرتجع هر دو جناح مهم نیست که این فشار و چانه زنی به چه قیمت بدست می آید، مهم تقسیم قدرت در سهم بری و استثمار و چپاول است که اهداف هر دوجناح را تشکیل میدهد. اینکه گفته میشود با شکست راهپیمائی ٢٢ بهمن، یاس و سر درگمی در میان کارگران ایجاد شده است. این استنتاج بر اساس کدام آمار و مشاهدات میدانی صورت گرفته است که چنین حکمی صادر میشود. این درست است که عقاید طبقه حاکم افکار جامعه را میسازد، ولی این بدان معنی نیست که طبقه کارگر حافظه تاریخی استثمار لحظه به لحظه خود را فراموش میکند. ممکن است سرکوبگر و کارفرمای خودش را انتخاب کند اما هیچگاه کسانی که باعث بانی سیه روزی اش شده اند فراموش نخواهد کرد. حال پرسش اینست که کدامیک از همین رهبران جنبش سبز صحبت از دمکراسی حتی برای حفظ ظاهرهم که شده از کلمه دمکراسی سخن به میان آورده اند. موسوی صریحاً اعلام کرده است که میخواهد جامعه را به عصر طلائی دوران هجر خمینی برگرداند و شدیداً از ساختار شکنان دوری جسته و آنان را کار دشمن جمهوری اسلامی میداند. کروبی هم اخیراً پس از برسمیت شناختن دولت احمدی نژاد بمانند زمان تصدی حکومتی اش با یک حکم حکومتی تلاش کرد مسئله را رفع و رجوع کند. پرسش دیگر آنست که این جنبش ارتجاعی اصلاح طلبان چه چیزی را میخواهد اصلاح کند، قوانین اساسی استثمارگرانه ارتجاعی اش را یا تغییر ولایت فقیه که نماینده خدا بر روزی زمین است. چه چیزی را؟ تغییر هر کدام از قوانین موجود در نظام حاکم بمثابه تسریع فروپاشی اش خواهد بود.

پرولتاریا با پرچم مارکسیسم انقلابی سنتز شرایط موجود است

هر جنبش اجتماعی دارای افق و برنامه طبقاتی معینی میباشد. جنبش جاری هم از این قائده جدا نیست، مبارزه موجود فاقد یک چشم انداز پرولتری با اهداف انقلابی و در جهت نابودی نظام سرمایه داری نمی باشد. جنبش سبز جنبشی نه برای خلاصی برده گی مزدی طبقه کارگر از چنگال نظام سرمایه داری، جنبشی است در جهت بسط و توسعه هر چه بیشتر بی حقوقی و استثمار طبقه ما. این جنبش اهدافش بسیار روشن و دقیق است، در بهترین حالت میخواهد از این سیستم ضد بشری ستمگرانه، چهره ای انسانی نشان دهد، آنرا با سوسیال دمکراسی بزک کند. همانطوریکه بارها گفته ایم و نوشته ایم، پرولتاریا در جنگ جناح های رنگارنگ نظام سرمایه داری هیچ منفعت طبقاتی ندارد و فقط با به زیر کشیدن این نظام استثمارگرانه جامعه و خود را رها میسازد. جنگ جناح های بورژوازی را بحال خود رها کنیم. صدها سال مبارزه پشت سر گذاشته شد، تمامی جوامع طبقاتی از دل آتش و خون بارها و بارها تجدید آرایش یافتند، تا سرانجام پاسخ نهائی از دل این تغییر و تحولات بیرون آمد. پرولتاریا طبقه ای که زایده نظام سرمایه داری است و رسالت تاریخی اش آنست تا گورکن سرمایه داری باشد. پرولتاریا، یک طبقه انترناسیونالیست و آخرین طبقه اجتماعی است. طبقه ای است که فقط از طریق رها کردن کل بشریت میتواند خود را رها سازد.

از منظر انقلابیون کمونیست انترناسیونالیست، مبارزه پرولتری رسالتش ایجاد حزب انترناسیونالیستی، سازماندهی جنگ طبقه علیه طبقه برای رهائی از سیستم موجود میباشد.

2010-05-21T04:37:00.000-07:00

مختصری پیرامون چپ کمونیست

در جنبشی که تحت نام کمونیسم تاریخاً وجود داشته، ما مسخ آن، و انحراف بنیادی از آن، و در نهایت سرهم بندی شدن یک دستگاه ایدئولوژیک سیاسی، که هیچ ارتباطی با بنیادهای فکری مارکسیسم انقلابی ندارد.

تمامی جریانات موجود چپ تحت عنوان "کمونیسم" تبلوری از دستگاه فکری چپ بورژوازی میباشند. این جریانات در مبانی اساسی مارکسیسم و درک کمونیسم مارکس، دارای انحرافات فاحش و غیر قابل سازگاری با تئوری انقلابی مارکس در رو در روئی کامل قرار دارند. ترند سوسیال دمکراتیک در درون این سازمانها، احزاب نهادینه شده و آنان را تا مغز استخوان فاسد کرده است.

بنا بر این برای گسست و برش تاریخی از این دستگاه فکری باید از مانیفست و با مانیفست حزب کمونیست آغاز کرد.

نقطه عزیمت بنیادهای فکری چپ بورژوازی را میتوان آغاز جنگ جهانی اول در سال 1914 قرار داد. خیانت و ارتداد رهبران انترناسیونال دوم و تصمیمات ضد انقلابی آنان در قبال جنگ امپریالیستی موجب شد تا در درون احزاب کارگری آن دوران صف بندی های جدیدی شکل بگیرد.انترناسیونال دوم که با نام بین الملل سوسیالیست ها شهرت یافته بود اولین کنگره آن بسال 1889 در پاریس برگزار گردید.

با آغاز جنگ جهانی اول در 1914 مواضع دفاع طلبانه احزاب چپ، سران انترناسیونال دوم در دفاع از منافع بورژوازی خودی، آشکار اوج انحطاط این احزاب را اعلام کردند. تنها جریان انقلابی در آن دوران پرتلاطم سیاسی تاریخی و سرنوشت ساز، در درون انترناسیونال دوم، که پرچم مارکسیسم انقلابی و انترناسیونالیسم را بر افراشته نگهداشت حزب بلشویک برهبری لنین، و کارل لیبکنشت و روزا لوکزامبورگ بودند.

متعاقب این رخداد مهم سیاسی، در سال 1915 در کشور سوئیس تشکیلاتی بنام اتخادیه های سوسیالیست انترناسیونالیست برهبری لنین شکل گرفت، جناح چپ این تشکیلات عمدتاً توسط لنین هدایت و رهبری میشد. بعدها با تلاش مستمر آن، در دفاع از سنن مارکسیسم انقلابی احزاب کارگری برای تمایز با سایر احزاب دیگر چپ، نام احزاب کمونیستی برای خود برگزیدند.

تحولات مهم و تعین کننده ای در درون انترناسیونال دوم بوقوع پیوست. که بعدها این واقعه تاریخی منشاء تعین کننده ای در تعین جایگاه و مکان تاریخی احزاب سیاسی تبدیل گردید.

انترناسیونالیسم پرولتری یکی از رکن های اساسی هر برنامه کمونیستی می باشد. نحوه نگرش به انترناسيوناليسم، دوری و نزدیکی يک برنامه را با مبانی اساسی مارکسیسم انقلابی محک ميزند. گروههای چپ سرمایه با سماجت تمام معتقد به برقراری سوسیالیسم در یک کشور هستند. این برداشت و نگرش از اساس با احکام مارکسيسم و برنامه کمونیستی در تعارض قرار دارد. چرا که اساسا طرح اين بحث، نه فقط ريشه در چشم ‌پوشی بر ماهيت و مفهوم سوسياليسم دارد، بلکه از مهمترين درس‌های تاريخی جنبش پرولتری حول مسئله استراتژی و تاکتيک حزب کمونيستی غافل میباشد. درس‌هايی چون علل شکست انقلاب اکتبر که همچون يک انقلاب جهانی‌ در آلمان زمينگير شد. خصلت جهانی انقلاب کمونيستی، امری است عينی که بوسيله خصلت جهانی سرمايه خلق شده. روشن است که سرمايه‌داری جهانی به يکباره محو نميشود و انقلاب کمونيستی ناگزير است تا در گام اول راه پيشروی را با براندازی دولت‌های ملی باز کند. اما توهم ايجاد جزيره سوسياليستی در جهان سرمايه‌داری، توهمی کودکانه است. بدين‌ترتيب روشن است که تبیین نادرست چپ سرمایه ازنظام سرمایه داری در دوره کنونی، را به این موضع غیر کمونیستی سوق می دهد، درک چپ سرمایه همان درک ناسیونالیستی و استالينی «سوسیالیسم در یک کشور» است.

بروز دو جنگ جهانی، نشانگر مهمترین تناقضات درونی سیستم سرمایه داری را به عینه جامعه انسانی تجربه کرد، در همین پروسه سرمایه داری امپریالیستی ابراز وجود میکند. در این مرحله از رشد سرمایه داری، با انکشاف هر چه بیشتر تناقضات درونی این سیستم، که یکی پس از دیگری در اشکال مختلف بروز میکند، دوران انحطاط این نظام بروشنی آشکار میشود.

مهمترین ویژگی این دوران آغاز فروپاشی و اضمحلال سیسستم موجود میباشد. تنها آلترناتیو دوره حاضر ادامه مبارزه طبقاتی علیه حکومتهای بورژوائی در تمامی اشکال آن است.

یکی از تجارب زیانبار مبارزه طبقاتی پرولتاریا، شکست انقلاب اکتبر میباشد. انقلابی که برغم تاثیرات بین المللی که داشت وموجب گسترش امواج انقلابی در سرتاسر جهان گردید در نیمه راه متوقف شد. در پس از جنگ جهانی دوم شاهد ادغام شدن حکومت روسیه در نظام سرمایه داری جهانی هستیم.

بنیادهای فکری حرکت تاریخی انترناسیونالیستی، با هیچ یک از جنبش های تحت عنوان، جنبش های رهائی بخش ملی، دفاع از آزادی خلق های تحت ستم، و نظایر اینها هیچگونه سر سازگاری ندارد. این جنبش ها تماماً در خدمت اهداف امپریالیستی قرار دارند.

چپ کمونیست انترناسیونالیست،قویاً مخالف هر گونه جبهه سازی رنگارنگ جهت تسهیل انقلاب دمکراتیک است و تلاش برای ایجاد این حرکات مردود میباشد. چپ کمونیست مخاف هر گونه مبارزه تحت عنوان، مشی چریکی، جبهه گرائی،دفاع از قانون اساسی، اطلاح طلبی، کلیه این تحرکات در خدمت تحکیم نظام سرمایه داری امپریالیستی و ایجاد عمیقتر کردن توهم در صفوف پرولتاریا میباشد. تنها مبارزه واقعی موجود مبارزه اساسی تضاد سرمایه دار و پرولتاریا است.

مسئله اتحادیه ها ، این توهم را باید عمیقاً بدور انداخت که گفته میشود، بدلیل اینکه بخش زیادی از پرولتاریا در اتحادیه ها گرد آمده اند پس اتحادیه ها مضمونی پرولتری و انقلابی دارند. این یک توهم احقانه است نسبت به اتحادیه هائی که عمیقاً در خدمت تحکیم مناسبات استثمارگرانه علیه طبقه ما هستند. هر جا که مبارزه پرولتاریا پیشروی های جدی داشته است بلافاصله توسط همین اتحادیه ها سرکوب شده است. کلیه تشکلات اتحادیه ای سندیکائی و هر تشکل با اهداف مشابه، ارگان ها و ابزار کنترل و بمثابه پلیس بورژوازی در جنبش کارگری عمل میکنند. بدین خاطر تشکلات یاد شده، به لحاظ تاریخی و انحطاط نظام سرمایه داری، این گونه سازمانیابی فاقد اعتبار تاریخی هستند و عملاً مانعی در راه پیشروی مبارزه طبقاتی پرولتاریا میباشند.

2010-01-13T08:39:00.000-08:00

تفاوتهای چپ کمونیست با دستگاه فکری چپ بورژوازی

امروزه کمتر کسی را میتوان یافت که نگاه به گذشته سیاسی خود منکر وجود اشکالات بنیادی ، هم در تئوری و هم در پراتیک باشد. اما آنچه در اینجا بسیار حائز اهمیت است نوع نگاه و مکان تاریخی است که منتقدین به گذشته سیاسی خود می پردازند.

در جنبشی که تحت نام مارکسیسم تاریخاً وجود داشته ما مسخ آن، و انحراف بنیادی از آن، و در تحلیل نهائی سرهم شدن دستگاه ایدئولوژیک- سیاسی که جز عنوان برخود نهاده، ارتباط دیگری با مارکسیسم نداشته و ندارد، بهنگام آغاز گسست از این دستگاه نظری، مشاهد و ارزیابی اصولی بما نهیب میزند، این « مارکسیسم » در اساس خودش با جهانبینی مارکس در رو درروئی قرار دارد، بر همین اساس میبایست ما تلاشی را برای گسستن و قطع رابطه با آن، از مانیفست و با مانیفست حزب کمونیست آغاز کنیم. در دوره های اخیر خوشبختانه شاهد هستیم فعالیتهای نظری توسط فعالین انترناسیونالیستی، در نقد تئوری و پراتیک سازمانهای سیاسی چپ سرمایه صورت گرفته است. در این دیالوگوها نشان داده میشود، چگونه ترند سوسیال دموکراتیک بر این سازمانها و احزاب غالب شده و آنان را تا مغز استخوان فاسد کرده است. در مباحثات مورد نظر خاطر نشان میشود که مشی غالب بر این سازمانها فاقد خصلت پرولتری میباشد. تمامی آنها در محدوده همان دستگاه سرهم بندی شده سوسیالیست های بورژوائی قرار میگیرند.

تمامی این جریانات در مبانی اساسی مارکسیسم دارای انحرافات فاحش و غیر قابل سازگاری با ایدئولوژی انقلابی و کارگری میباشند. احزاب گوناگون چپ در سیاست خط بورژوائی را پیش می برند، در خط و مشی به امر سازماندهی توده کارگر و عموم اقشار مردم می پردازند، ولی کارگران و مردم سازمانده شده، به عدم اقدام برای خود و در بیشتر موارد علیه خود و عملاً به نفع بقای اقتدار و حاکمیت دشمنان طبقاتی پرولتاریا کشانید شده و میشوند. در تحلیل از علل شکست قیامهای گذشته ، در این جنبش ها کارگران فاقد سازمانیابی و آگاهی طبقاتی انقلابی بوده اند. حزب کمونیست انقلابی انترناسیونالیست که قادر به سازماندهی کارگران پیشرو، برای درهم کوبیدن تسلط طبقات حاکم و هدایتگر بنای جامعه نوین باشد،موجودیت نیافت. تدوین نگرش و جهانبینی پرولتری-تنظیم خط و مشی و سیاست کمونیسم انقلابی در نبرد جاری بین طبقات-نقد و برخورد با تجارب تاکنونی جنبش کارگری در عرصه بین اللمللی، مهم تر از آن در باره فراز و فرودها و شکست انقلاب اکتبر عموماً احزاب چپ سرمایه در قبال آن یا سکوت میکنند، یا اینکه از موضعی سوسیال دمکراتیک به نقد شکست انقلاب اکتبر می پردازند.

در عام ترین تحلیل و بررسی، شرائط امپریالیستی تولید سرمایه داری و مسائل مربوط به انکشاف کاپیتالیستی جامعه ایران، ارتداد سران انترناسیونال دوم از مارکسیسم و ظهور سوسیال دمکراسی در غرب و سرانجام پروسه شکست انقلاب کارگری اکتبر از مهمترين فاکتورهای تاريخی مزبور هستند. استقرار سرمایه داری دولتی در روسیه یا بخشهای دیگری از جهان زیر لوای سوسیالیسم، بر پیدایش و تکامل دستگاه فکری چپ سرمایه تاثیرات تعیین کننده‌ای نهاد. چپ ایران در شرائطی متولد گشت که جنبش باصطلاح کمونيستی در سطح بین المللی از روایت مارکسیستی سوسیالیسم، فاصله گرفته بود. چپ بطور علی العموم صرفنظر از برخی تندنس‌های پاره وار و منفرد مارکسیستی، در انسجام یکپارچه خود چیزی بیشتر از جناح چپ بورژوازی نبود. مشخصاً درک چپ ایران از سرمایه داری درکی عمیقاً غیر مارکسیستی و بورژوائی، تبیین وی از شرائط امپریالیستی تولید عموماً ناسیونالیستی، سوسیالیسم وی تماماً سرمایه داری دولتی، انقلاب وی حاوی مضمونی تمام عیار سوسیال رفرمیستی و بینش وی نسبت به برنامه، خط مشی عملی جنبش کارگری، در بهترين حالت، متاثر از مائوئيسم، استالينيسم و تروتسکيسم بوده است. چرا که، جنبش‌هايی چون فدائيسم، توده‌ايسم، همواره يک پای در دستگاههای فکری مد روز دانشگاهی داشتند. در بستر چنين شرايط تاريخی بود که گروهها و گرايشاتی در بين جريانهای موسوم به خط 3 آغاز به تلاش برای برش از اين دستگاههای فکری کردند. تلاشی که همواره در بن‌بست تاريخی خويش محصور ماند و نتوانست دريچه نوينی بسوی حرکت تاریخی انترناسیونالیستی بگشایند.

مختصات کلی دستگاه فکری چپ سرمایه،

برغم تمامی تشبثات شبه کمونيستی، برداشت چپ سرمایه از مبانی مارکسيسم و تحلیل آنها از نظام سرمایه داری ، در داربست همان نظرگاههای سوسیال رفرمیستی، توضیح شیوه تولید مسلط جامعه تحت عنوان سرمایه داری وابسته، در کشورهای پیرامون، درکی ناسیونالیستی از سرمایه داری معاصر، نقدی مائوئيستی و يا سوسیال دمکراتیک از سوسیالیسم روسی، باور به انقلاب جمهوری دمکراتیک خلق در همین کشورها، اینها خطوط کلی مواضع و نظرات این احزاب و سازمانها را بطور علی العموم تشکیل میدهد. از اینرو به تبع از همین مبانی پایه ای شان از ساختار شناسی مناسبات تولید، به نتایج نادرست سیاسی میرسند. چپ سرمایه در حوزه سیاست، با وجود موضع گیری های بظاهر رادیکال علیه دولت، هیچ نشانی از نقد کمونیستی از دولت بهمراه ندارد. بطور مثال در ایران تحلیل چپ سرمایه از دولت، جمهوری اسلامی بدرستی ارتجاعی، ضدانقلابی و ضد کارگری ارزیابی میشد، اما صرفاً به این دلیل که این رژم قادر نیست به رفع سلطه سیاسی اقتصادی امپریالیسم پایان دهد. با این درک چپ سرمایه، گویا قرار بود جمهوری اسلامی سلطه سیاسی اقتصادی سرمایه داری جهانی را قطع کند، و به دلیل عدم پای بندی جهموری اسلامی «به رسالت تاریخی اش» ضد کارگری و ضدانقلابی ارزیابی میشد. برداشتی که اساساً در روایت دستگاه فکری چپ سرمایه از سرمایه داری معاصر ریشه دارد. تمامی هست و نیست مبارزه چپ سرمایه علیه سرمایه داری انحصاری در خواست و مطالبه اتوپی استقلال صنعتی شدن خلاصه میشود. و از سوی دیگر برای تحقق این خواست ضدانقلابی، خواهان انقلاب دمکراتیک خلق بود. بخش اعظمی از چپ های سرمایه بویژه در کشورهای پیرامون، برای بمثمر رسانده یک انقلاب تمام خلقی مبارزه میکنند. آنان در این انقلاب آرزوها و آمال های خود را در تخقق استقلال و خود کفائی اقتصادی و صنعتی شدن کشورشان جستجو میکنند. در واقع همان اتوپی کهنه چپ ناسیونالیست را، این گروهها بعنوان بخش فوری مطالبات کارگران مطرح میکنند. گروههای چپ سرمایه از انقلاب سوسیالیستی سخن میرانند، اما این سوسیالیسم در نظرگاه آنان همان سرمایه داری دولتی میباشد.

انترناسیونالیسم پرولتری یکی از رکن های اساسی هر برنامه کمونیستی می باشد. نحوه نگرش به انترناسيوناليسم، دوری و نزدیکی يک برنامه را با مبانی اساسی مارکسیسم انقلابی محک ميزند. گروههای چپ سرمایه با سماجت تمام معتقد به برقراری سوسیالیسم در یک کشور هستند. این برداشت و نگرش از اساس با احکام مارکسيسم و برنامه کمونیستی در تعارض قرار دارد. چرا که اساسا طرح اين بحث، نه فقط ريشه در چشم‌پوشی بر ماهيت و مفهوم سوسياليسم دارد، بلکه از مهمترين درس‌های تاريخی جنبش پرولتری حول مسئله استراتژی و تاکتيک حزب کمونيستی غافل میباشد. درس‌هايی چون علل شکست انقلاب اکتبر که همچون يک انقلاب جهانی‌ در آلمان زمينگير شد. خصلت جهانی انقلاب کمونيستی، امری است عينی که بوسيله خصلت جهانی سرمايه خلق شده. روشن است که سرمايه‌داری جهانی به يکباره محو نميشود و انقلاب کمونيستی ناگزير است تا در گام اول راه پيشروی را با براندازی دولت‌های ملی باز کند. اما توهم ايجاد جزيره سوسياليستی در جهان سرمايه‌داری، توهمی کودکانه است. بدين‌ترتيب روشن است که تبیین نادرست چپ سرمایه ازنظام سرمایه داری در دوره کنونی، را به این موضع غیر کمونیستی سوق می دهد، درک چپ سرمایه همان درک ناسیونالیستی و استالينی «سوسیالیسم در یک کشور» است.

بطورکلی آنچه که کمونیستهای انترناسیونالیست را از دستگا فکری چپ بورژوازی متمایز میسازد، رویکردی کاملاً متفاوت است، نسبت به همه عرصه های سیاسی، اجتماعی ، اقتصادی، و جهانشمول بودن تبیین آنان از این روندها و بکارگیری حاصله از نتایج اصولی آنها میباشد. در اینجا به بخشی از مواضع عمومی چپ کمونیست جهت تمایزات نظری آنان با دستگاه فکری چپ اشاره میگردد.

خصوصیات اساسی نظام سرمایه داری تضاد میان نیروهای مولده و مناسبات تولیدی میباشد. پرولتاریا بعنوان آنتی تز تاریخی سرمایه داری، مبین این تضاد و از این رو موجد مبارزه طبقاتی است. ارگان ویژه، همبستگی و غیر قابل جایگزینی مبارزه انقلابی پرولتاریا، حزب طبقاتی است، یعنی حزب کمونیست انترناسیونالیست. حزب بخشی از طبقه را متشکل میکند، پیشروترین و آگاهترین بخش آنرا.

ادامه بحث در قسمت دوم

قسمت دوم:

چپ کمونیست انترناسیونالیست،ضرورتاً بطور مداوم بر ایده ها و راه حلهای مارکسیسم انقلابی تاکید دارد. در برابر تلاشهای مکرر تئوری های کهنه شده و غیر علمی برای بی اعتبار ساختن ماتریالیسم دیالکتیک،واقعیت و جامعیت مارکسیسم انقلابی را که رشد سرمایه داری آنرا تائید کرده است،قرار میدهند.بطورکلی آنچه که کمونیستهای انترناسیونالیست را از دستگا فکری چپ بورژوازی متمایز میسازد، رویکردی کاملاً متفاوت است، نسبت به همه عرصه های سیاسی، اجتماعی ، اقتصادی، و جهانشمول بودن تبیین آنان از این روندها و بکارگیری حاصله از نتایج اصولی آنها میباشد. در اینجا به بخشی از مواضع عمومی چپ کمونیست و تفاوتهای اساسی با دستگاه فکری چپ سرمایه اشاره میگردد.

کمونیست های انترناسیونالیست بر این باورند، که در دوره های حاکمیت ضدانقلاب، برای در امان ماندن از سرکوب پلیس و دستگاههای رنگارنگ بوروکراتیک بورژوازی، برای امر بذر پاشی آگاهی انقلابی طبقاتی بخش پیشروی از طبقه را در یک سازمان انقلابی متشکل کرد. سازمان انقلابی وظیفه دارد تا آگاهی انقلابی را در میان توده های کارگر بیدار کند. آنان را از تاثیرات ارتجاعی و توهم زای مکاتب و گرایشات ناسیونال کمونیستی،ناسیونال سوسیالیستی و سوسیال دمکراتیک آگاه سازد. سلاح تئوری انقلابی را در پیوند با پراتیک آگاهانه تجهیز کند. تا پرولتاریا سمت گیری انقلابی خود را برای درهم کوبیدن نهائی نظم موجود سرمایه داری آماده سازد. هیچ گرایشی از چپ کمونیست وعده نمیدهد کی و کجا ضدا انقلاب بورژوازی شکست خواهد خورد. زیرا چنین درکی از مبارزه طبقاتی ضد دیالکتیکی است، روش اصولی در این دوران مبتنی است بر سیاست ترویج و جذب، شرکت فعال در مبارزه طبقاتی میباشد.

جنگهای جهانی که نشانگر مهمترین تناقضات درونی سیستم سرمایه داری بود، امپریالیسم را بوجود آورد.که مهمترین ویژگی این دوران آغاز فروپاشی و اضمحلال نظام سرمایه داری میباشد. تنها آلترناتیو این دوران، ادامه و گسترش مبارزه طبقاتی قهر آمیز علیه تمامی حکومتهای بورژوازی در تمامی اشکال مختلف آن میباشد.

یکی از تجارب زیانبار مبارزه طبقاتی پرولتاریا که آغازگر امواج سهمگین انقلابات بود، شکست اولین حکومت پرولتری و ادغام در سیستم جهانی سرمایه داری بود. از اینرو جنگ امپریالیستی دوم جهانی، ناظر بر حکومت روسیۀ ادغام شده در نظام سرمایه داری بین المللی بود. حکومتی که اولین جنبش انقلابی و آگاهانه پرولتاریا در سال 1917 را به ارمغان آورد. این دستاورد مهم تاریخی بخاطر روند آتی انقلاب، علل و نتایج این پروسه شکست اولین حکومت پرولتری، توسط چپ کمونیست به کوره نقد مارکسیسم انقلابی سپرده شد.

بر خلاف سیستم نظری دستگاه چپ سرمایه داری، چپ کمونیست،بعبارت بهتر جنبش انترناسیونالیستی از موضع کمونیسم انقلابی، با پدیده هائی سیاسی مانند، حمایت از جنبش های رهائی بخش ملی، دفاع از آزادی خلقهای تحت ستم، و نظایر این جنبش ها بشدت مخالفت است. دفاع از این جنبش های ارتجاعی در تعارض آشکاری با مارکسیسم قرار دارد. زیرا این جنبش ها، بعنوان بخشی از ایدئولوژی و تاکتیک نیروهای حافظ حاکمیت طبقاتی سرمایه داری محسوب میشود. کافی است ما به وقایع اخیر پیشارویمان نظری بی اندازیم، جنگ در بالکان، وقایع شمال عراق و حکومت دست نشانده موجود در کردستان عراق و دهها نمونه دیگر از زدوبندهای سیاسی آشکار و پنهان بین دول امپریالیستی با جنبش های نامبرده است. از دیگر تاکتیک ها و پدیده های موجود سرمایه داری، جریان آنتی فاشیسم است. این پدیده در نوع خودش یکی از دروغ های ایدئولوژیک و سیاسی میباشد، که در پشت آن کاپیتالیسم کارت حاکمیت طبقاتی خود را بازی میکند. چپ کمونیست، دوران جنبش های ملی رهائی بخش را سپری شده میداند.حتی در باره کشوره هائی که کم و بیش مناسبات ماقبل جامعه سرمایه داری در آنها هنوز وجود دارد. مناسبات سرمایه داری در این گونه کشورها،سرمایه داخلی آنها،مانند حلقه زنجیره ای به مدار سرمایه امپریالیسم جهانی متصل و در آن تنیده شده است. بر همین اساس هر دو سرمایه داخلی و جهانی در استثمار و سهم بری بر پرولتاریا تسلط دارد. در دوران جنگهای جهانی امپریالیستی، شدیدترین و خشن ترین کنترل بر جهان،مبارزۀ متحدانه بهمراه هرنوع جنبش رهائی بخش ملی بمعنای قرار گرفتن در زمین سیاسی دشمن محسوب میشود. بعبارتی عمل کردن در زمین بورژوازی است،مسیری که تمامی جنبش های ملی ناسیونایستی ناگزیر به اجرای آن هستند. بر همین مبنا چپ کمونیست هر نوع اتحاد با بورژوازی و شرکت در کلیه جنگهای ملی را قویاً رد میکند. همانطوریکه دیروز تا دیروز با برداشت نادرست از مفهوم دیالکتیکی، میبایست برای پیروزی انقلابات بورژوائی بر علیه رژیم های فئودالی برای پیروزی و تسهیل انقلاب بورژوائی می جنگیدیم، میباید این نظریه قاطعانه رد میشد،اما امروز باید این تز نادرست قویاً پاسخ رد بگیرد. و به مقابله با هر نوع اتحاد در ایجاد جبهه های رنگارنگ با هدف تسهیل انقلابات دمکراتیک صریحاً مردود شود. احزاب ناسیونال کمونیست که تا در دیروز در خدمت بلوک امپریالیستی روسیه قرار داشتند، با تحولات دوره های اخیر، فروپاشی دیوار، تغییر ریل داده اند و یکراست در خدمت بلوکات دیگر امپریالیستی قرار گرفته اند.

یکی دیگر از تاکتیکها و اختلال در روند عادی مبارزه طبقاتی توسط بورژوازی، ایجاد گروهها و دستجات پارتیزانیسم،جبهه گرائی،دفاع از قانون اساسی،اصلاح طلبی،صلح طلبی، باید فعالانه برای توهم زدائی این مفاهیم غلط از میان پرولتاریا، با هدف باز گرداندن شرایط تاریخی واقعی تضاد اساسی سرمایه دار –پرولتاریا تلاش کرد.

بر خلاف نظریه پردازان مختلف دستگاه فکری چپ سرمایه از مفهوم سرنگونی طلبی فراطبقاتی، پس از سرنگونی حاکمیت سرمایه داری، پرولتاریا تنها از طریق درهم شکستن «نه تسخیرکردن» ماشین دولت بورژوازی و استقرار دیکتاتوری پرولتاریا،خود را بعنوان طبقه حاکمه جدید سازمان خواهد داد. در این تحولات بورژوازی از کلیه حقوق سیاسی محروم خواهد شد، شکل نمایندگی سیاسی در دولت پرولتری، بر مبنای ارگانهای توده ای شکل میگرد که در روند انقلاب سر برآورده و بنوعی انقلاب را نمایندگی میکنند.

یک حکومت پرولتری پیروزمند، پیروزی خود را محصول دستاورد پرولتاریای بین المللی میداند،که در راه انقلاب جهانی پرولتری گام برمیدارد. یکی از قوانین پایه ای حکومت پرولتری، انتخابی بودن کامل تمام مقامات،امکان عزل کلیه مامورین بدون استثناء در هر زمان، کاهش حقوق آنها تا سطح دستمزد متوسط یک کارگر است.

شمایی از نظرگهای چپ کمونیست پیرامون وظایف یک سازمان انقلابی:

از اهم این نظرگاهها میتوان بطور فشرده به بخشی از آنها اشاره کرد.مبارزه ای بی وقفه علیه ایدئولوژی بورژوائی در تمام اشکال مختلف آن: در راس این مبارزه، تقابل با ایده های سوسیال دمکراتیک، که خطرناکترین و موثرترین اسلحه بورژوازی در میان طبقه کارگر است. این مبارزه میتواند پرولتاریا را به سمت گیری یک چشم انداز انقلابی رهنمون نماید، تا یک برنامه انقلابی را برای کمونیسم در مسیر مبارزات جنبش طبقه کارگر قرار دهد.

مارکسیستهای انقلابی معتقدند که مبارزه طبقاتی موتور محرکه تاریخ است و اینکه رهائی طبقه کارگر باید بدست خود طبقه کارگر انجام گیرد. در همین حال خواهان این هستند که برای نمایندگی منافع طبقه در مجموع، یک حزب انقلابی انترناسیونالیست ایجاد نمایند. بدینترتیب رابطه بین این حزب و طبقه چه خواهد بود؟ مارکس این مسئله را در بخش پرولتارها و کمونیست ها در کتاب بیانیه کمونیست مورد بررسی قرار داد:

کمونیستها و پرولتاریا بطور کلی با یکدیگر چه مناسباتی دارند؟ کمونیستها حزب جداگانه ای تشکیل نمیدهند که در برابر دیگر احزاب کارگری قرار گرفته باشد. آنها هیچگونه منافعی که از منافع کلیه پرولتاریا جدا باشد ندارند. آنها اصول فرقه ای خاص خود را بمیان نمی آورند که بخواهند جنبش پرولتاریا را در چارچوب آن اصل بگنجانند.

فرق کمونیستها با سایر احزاب پرولتری تنها در این است که از طرفی کمونیستها در مبارزات ملی پرولتاریای کشورهای گوناگون، مصالح مشترک همه پرولتاریا را، صرفنظر از ملیتشان، در مد نظر قرار میدهند و بر آن تاکید میورزند، و از طرف دیگر در مراحل گوناگونی که مبارزه پرولتاریا علیه بورژوازی طی میکند، آنان همیشه و همه جا منافع و مصالح تمامی جنبش را نمایندگی میکنند.

بنابراین، کمونیستها از طرفی عملاً پیشروترین و با عزمترین بخش احزاب کارگری هر کشوری هستند، یعنی آن بخشی که کلیه بخشهای دیگر را بجلو میراند، از طرف دیگر، از لحاظ تئوری مزیت کمونیستها نسبت به بقیه توده عظیم پرولتاریا در این است که آنان از خط حرکت، شرایط و نتایج نهائی عام جنبش پرولتری درک روشنی دارند.

این بیان بسیار فشرده و درخشان، هم شامل نطفه اولیه راه حل مسئله رابطه بین سازمان یا حزب سیاسی انقلابی با طبقه و هم شامل یک سلسله رهنمود هائیکه پراتیک جنبش کمونیسم انقلابی میبایست در این مسیر حرکت نماید. گرایش انترناسیونالیستی،همواره بر ضرورت ایجاد و گسترش یک سازمان انترناسیونالیستی متشکل از انقلابیون پای فشرده اند. و برغم بی افقی موجود در مبارزه طبقاتی جاری، باید تلاش گردد، بطور آگاهانه در مقیاسی هر چند کوچک برای تغیر ریل مبارزه طبقاتی در جهت واقعی آن شرکت فعالانه تری داشته باشیم.

حرکت جریان انترناسیونالیستی نشان داده است که وجود و ضرورت آن در امر پیش برد مبارزه طبقاتی از مبرمیت خاصی برخوردار میباشد. تحرکات انقلابی حلقه واسطی است میان نیازهای دائمی کارگران پیشرو در تقابل با درک و دریافت های نادرست از مبارزه طبقاتی، فرا رفتن از سطح به عمق مبارزه تاریخی برای سازمانیابی خویش.

یک سازمان انقلابی باید بر علیه هرگونه تصورات غیر واقعی از مبارزه طبقاتی بطور جد مبارزه نماید. و از اراده گرائی و خود بزرگ بینی جنون آمیز در مواجهه با تحولات تاریخی آگاهانه برخورد نماید. سازمان انقلابی برحسب یک ضرورت تاریخی شکل میگیرد، شکل گیری این سازمان بر اساس استنتاجات اصولی مارکسیستی بنا میگردد. یعنی پراتیک آن از تئوری انقلابی منتج میشود. تئوری که بدون آن هیچ جنبش واقعی وجود نخواهد داشت.

بنابر تئوری مارکسیسم انقلابی، تحولات انقلابی نه یک پدیده ریکال و یا محلی بلکه روند انقلاب پدیده ایست جهانشمول. بنا بر همین تئوری یاد شده، هر بحران عمیق نظام سرمایه داری الزاماً به یک دوره تحولات انقلابی منجر نخواهد شد. ولی این بدان معنا نیست که ما به مسئله سازمانیابی مقطعی بنگریم، بلکه سبک کار کمونیستهای انقلابی مبتی است بر شالوده های یک سازمان تاریخی و دائمی تا رسیدن به جامعه کمونیتسی. بدین ترتیب، میبایست کارکرد سازمان انقلابی را بر اساس یک کار دراز مدت تلقی کرد تا از هرگونه شتاب زدگی غیر عقلائی و ناشکیبائی جلوگیری شود. ناتوانی در درک وظایف تاریخی سازمان انقلابی در دروره حاضر ممکن است به نفی ضرورت آن بی انجامد. بنابر مولفه های موجود ضرورت گسترش سازمانی از انقلابیون بیش از هر زمان دیگر با اهمیت است. زیرا اهداف کمونیستی پرولتاریا منشاء بوجود آمدن سازمان سیاسی میباشد. که پرولتاریا با داشتن برنامه انقلابی پراتیک تاریخی خود را در دفاع از مصالح عمومی کل طبقه سازمان میدهد.

نقش سازمان انقلابی بمثابه سلاحی است علیه ایدئولوژی ویرانگر بورژوائی، حضور مداوم سازمان انقلابی در درون طبقه به منزله انژری نیرومندی است برای خونساسازی توطعه های رنگارنگ بورژوازی. سازمان انقلابیون بمثابه ارگانی برای طبقه میباشد. ارگانی که مانند یک بخش زنده از یک تن زنده عمل می کند. بدون این ارگان هستی طبقه از یکی از کارکردهای اصلی اش محروم خواهد شد. و نتیجه اش آن خواهد شد تا برای دوره ای کوتاه این ارگانیسم دچار مشکل گردد. بر همین اساس یک سازمان انقلابی واقعی در چنین شرایطی مدام خود را به لحاظ نظری و عملی بازسازی میکند، در این روند است که سازمان انقلابی رشد و گسترش مییابد تا به اهداف تاریخی اش نزدیکتر گردد.

سازمان انقلابیون صرفاً یک ضمیمیه فیزیکی ساده طبقه نبوده و دنبال رو حرکات خودبخودی طبقه نخواهد شد. سازمان انقلابی بخشی از طبقه محسوب میشود، نه خود طبقه، سازمان انقلابی نتیجه پروسه رشد و آگاهی طبقاتی آگاه ترین بخش پرولتاریا محسوب میگردد.

یکی دیگر از پرنسیپ ها و اصول جریان انترناسیونالیستی،عدم شرکت و تحریم مبارزه پارلمانی در جامعه سرمایه داری است. با توجه به سلطه بلامنازع سرمایه داری در جامعه، امکان ناپذیر خواهد بود تا پرولتاریا بتواند از طریق پارلمان بورژوائی، بمثابه تربیون انقلابی برای اهداف طبقاتی خود استفاده کند. بنابراین، در عصر زوال و گندیدگی نظام سرمایه داری امپریالیستی، طبقه کارگر تنها با متوسل شدن به قهر انقلابی و با اتکا به شوراهای سرخ مسلح خود، میتواند ماشین سرکوب بورژوازی را منهدم نماید و قدرت سیاسی را تصرف کند. تا از این طریق به نابودی نظام سرمایه داری در راستای برچیدن کار مزدوری همت گمارد. بنابر این در دروره کنونی مجاز نیست تا در نمایشات بورژوازی تحت عناوین مختلف انتخابات پارلمانی و غیره شرکت کند. شرکت در این نمایشات ارتجاعی بهر دلیل تائیدی است بر بربریت نظام سرمایه داری علیه استثمار شوندگان.

مسئله اتحادیه ها و موضع انترناسیونالیستی،

آنچه که عموماً بعنوان مسئله اتحادیه ها شناخته میشود،مسئله تکامل امروزه اتحادیه ها،رابطه بین مبارزه طبقاتی و اتحادیه ها،حرکات اعتراضی کارگران، دخالت و تشکل انقلابی در کارخانه ها را شامل میشود. جریان انترناسیونالیستی بصراحت اعلام میدارد که در عصر سلطه سرمایه داری امپریالیستی، اتحادیه ها بخش بلامنازع این تسلط محسوب میشوند. چرا که تمامی سوخت و ساز این اتحادیه ها با ملزومات و نیازهای بورژوازی همخوانی کامل دارد. از اینرو اتوپی اینکه تشکلات اتحادیه ای میتوانند در بعضی مواقع عملکرد پرولتری داشته باشند،لذا گرایش انقلابی باید آنان را مورد حمایت خود قرار دهد. یا توهم دیگری مانند اینکه امکان تسخیر اتحادیه ها را از درون مطرح میکنند. این یک موضع کاملاً احمقانه و بورژوائی است. باید قویاً در مقابل این ادعا که ماهیت اتحادیه ها پرولتری است ایستاد، این استدلال نادرست است،صرفاً بدین دلیل که کارگران در اتحادیه ها متشکل اند، ماهیت پرولتری دارند. اولاً در بیشتر موارد کارگران بطور اجباری و تحت تاثیر القعات تبلیغاتی طبقه حاکم عضو اتحادیه ها میشوند. دوماً از مقطعی که اتحادیه ها سیاستهای خود را با منافع و رقابت بلوکات کاپیتالیستی منطبق کردند، بروشنی دست از منافع پرولتری کشیدند. امروزه کلیه اتحادیه هها به اشکال مختلف دست در دست طبقات حاکمه در دفاع از منافع آنان قرار دارند. در دوره انقلابی که پرولتاریا با حزب انترناسیونالیستی اش،حمله به قدرت سرمایه میکند، بلافاصله همین اتحادیه ها در برابر پرولتاریای انقلابی صف آرائی میکنند. اینرا تجارب مبارزات پرولتاریا به ما نشان میدهد،تجربه سال 1919 تا 1920 در آلمان و ایتالیا، زمانیکه کارگران انقلابی تلاش کردند تا از مرز ارتجاعی اتحادیه ها فرارفته و تشکلهای توده ای نوینی را سازمان دادند اتحادیه ها در برابر این اقدامات انقلابی ایستادند.

بنابر این، کلیه تشکلات و جنبش هائی تحت عناوین سندیکائی، اتحادیه ای و هر تشکل مشابه، ارگانها و ابزار کنترل و بمثابه پلیس بورژوازی در جنبش کارگری عمل میکنند. چرا که به لحاظ تاریخی و انحطاط نظام سرمایه داری این تشکلات برای سازمانیابی، مطالبات و مبارزات کارگری دیگر معتبر نمی باشند و عملاً مانعی برای گسترش و پیشروی مبارزه طبقاتی طبقه کارگر مبدل شده اند.

2009-08-19T01:23:00.000-07:00

شکایت از ارتجاع اسلامی ، دادخواهی از ارتجاع دیگر!

سرانجام پس از روزها تلاش و تبلیغات گسترده مدیای بورژوا امپریالیستها برای وارد نمودن شوک تبلیغاتی بر افکار عمومی به وقوع پیوست. این فراخوان تبلیغاتی که بطورمداوم از رادیو تلویزیون ها پخش گردید، مجامع "حقوق بشری" از مردم جهان خواستند در دفاع از حقوق شهروندان ایرانی به خیابانها بیایند.
قرار است توسط این " مجامع حقوق بشری" اعتراضاتی در مقابل رژیمی صورت پذیرد که از سوی همین مراجع برسمیت شناخته شده است. سالهاست همین مراجع " حقوق بشری" و دولتهایشان در زیر پای رهبران جنایتکار رژیم اسلامی فرش قرمز پهن کرده اند و بدانان خوش آمد گفته اند. قرار است اعتراض آنها نه به کل رزیم توحش و بربریت سرمایه اسلامی باشد، بلکه به جناحی از حکومت که هم اکنون قدرت را در دست دارد اعتراض کند. در این کارناوال مشمعز کننده "حقوق بشری" ، طراحان امپریالیستی کشتار جمعی اینبار با در دست گرفتن پرچم های سبز از یک جناح ضد انقلاب مغلوب همین حکومت دفاع کنند.
قرار است اینان در برابر رژیمی " اعتراض" کنند که در سالهای اخیر پایتخت کشورش مهماندار کنفرانس "حقوق بشر" بوده است. مدافعین " حقوق بشر" اروپائی در راستای اقدامات مشعشانه اشان، در پارلمان اتحادیه اروپا تربیون در اختیار عناصر مرتجعی همچون محسن مخملباف قرار میدهد. همکاری این عنصر سرکوبگر با دستگاههای مخوف امنیتی ارتجاع اسلامی بر همگان روشن است. کسانیکه سالهای سیاه 60 و 67 را بخاطر دارند و او را خوب می شناسند.

طراحان امپریالیستی توحش بنام حقوق بشر، برای بازارگرمی کارناوالشان به برنده جایزه نوبل شان خانم شیرین عبادی فراخوان دادند، تا بیاید و در پارلمان اتحادیه اروپا از دمکراسی اسلامی شان دفاع کند. بگوید اسلام و مدرنیته مانعت الاجمع نیستند. روسری اش را برای مقبولیت دولتهای دست راستی از سر برگرفتند آرایشش را غلیظتر کردند تا بگویند این نمونه یک زن مسلمان دمکراسی خواه است.برایش تور سفر دور اروپا ترتیب داده اند تا درهر سخنرانی از زندانی سیاسی بگوید که باید با همین قوانین موجود به جرائمش رسیدگی شود. تا بگوید قوانین اسلامی موجود خوبند مجریانش بد عمل میکنند، حرفهای سخیفانه ای در دفاع از ساختار همین حکومت وحشت بزند.
راستی چرا خانم شیرین عبادی که اینقدر عطش "حقوق بشر" دارد، در همان پارلمان اروپا، به رهبران دول امپریالیستی بخاطر فروش ابزار و وسایل شکنجه و سرکوب به رژیم اسلامی اعتراض نکرد.
خیلی مضحک است، مردم معترض طی هفته های اخیر با همین ابزار و ادوات شکننجه و سرکوب صادراتی دول امپریالیستی به خاک و خون کشیده شده اند.مگر همین دول مدافع حقوق بشری نبودند که تروریست های اعزامی اسلامی را پس از هر عملیات روانه کشورشان میکردند.
آیا کسی نیست از این پادوهای ریز و درشت سرمایه سوال کند تا حالا کجا بوده اید؟ پس از سی سال به فراست "حقوق بشر" افتاده اید.
اپوزیسیون ضد انقلابی
با عمیقتر شدن بحران نظام سرمایه داری و به تبع آن تشدید بحران سیاسی اقتصادی در ایران، محافل و مراجع رنگارنگ امپریالیستی وسیعاً دست بکار شده اند تا مبادا اوضاع از دستشان خارج شود.
بله دست بکار شده اند تا دوباره توهم پراکنی کنند که این سیستم فاسد و غیر انسانی مدافع "حقوق بشر" است. این مجامع و سازمانها نه در دفاع از استثمارشوندگان، بلکه در دفاع از یک بخش دیگر استثمار کنندگان حکومتی این کارناوال مسخره را صحنه گردانی و هدایت میکنند.
در این میان احزاب چپ و راست سرمایه بنابر وظایف ارتجاعی شان نقش مهمی عهده دارند.آنان آگاهانه برای توهم پراکنی نسبت به نهاد ها، مراجع سرمایه داری این شائبه را هموار ایجاد کرده اند، میتوان از طریق همین نهادها به مطالبات اجتماعی دست پیدا کرد. برای همین هم سنتاً محل تجمعات اعتراضی در مقابل همین نهادها و مراجع برگزار میشود که سمبل دولتی هر کشوری تلقی میگردد. اینبار هم جریان ارتجاعی موسوم به جنبش سبز با تمامی رهبران منفورش با هر گرایشی توسط همین حقوق بشری ها در خارج کشور به روی صحنه سیاسی رفت. تا معترضین جان به لب رسیده از سی سال حکومت توحش سرمایه داری اسلامی را بفریبند. آنان را با هزار خدعه و نیرنگ متقاعد سازند که میشود با حفظ ساختار موجود وضعیت را تغییر داد. در خط مقدم این ریاکاری جنایتکارانه احزاب فوق ارتجاعی مانند حزب توده و اکثریت حداقل در خارج کشور نقش مهمی را ایفا کرده اند.حتی آنان رذالت پیشه گی را به حدی رسانده اند که با پلیس فاشیست همین دولتهای امپریالیستی در لو دادن فعالین سیاسی همکاری میکنند. یکی دیگر از احزاب چپ سرمایه، حزب کمونیست کارگری رهبر خود خوانده خیزشهای اخیر میباشد. که از همراهان و گرداندگان همین کارناوال ضدانقلابی بشمار میرود. این حزب همواره در صف اول این نمایشات مسخره در مقابل پارلمانهای امپریالیستی حضور دارد.
مردم آزادیخواه، همانطوریکه خود به تجربه دریافته اید،جنگ جناح های حکومتی هیچ ربطی به منافع طبقاتی ما ندارد. این جنگ گرگ های درنده ای است که دیگر پشت بهم نمی خوابند. آنان میخواهند از نیرو و قدرت مردم برای رسیدن به امیال کثیفشان استفاده کنند. طبقه کارگر در این جنگ ضد انقلابی حکومتی هیچ منفعت طبقاتی ندارد. جنگ جناح های حکومتی را به حال خود رها کنیم. طبقه ما در جدال بین تمامی بلوکات سرمایه داری هیچ منفعت ملی و طبقاتی ندارد. طبقه کارگر انقلابی باید متشکل در حزب انترناسیونالیستی خود جنگ طبقه علیه طبقه را سازماندهی کند.

2009-07-03T11:56:00.000-07:00

رنگ پرچم ما سرخ است!

شورش مردم ایران بویژه شهر تهران وارد مرحله جدیدی از مبارزات خود شده است. براساس انتشار خبرگزاریهای بین المللی،منابع مستقل داخل کشور، تاکنون 150 نفر از قیام کنندگان در درگیری با ماموران جهل و خرافه سرمایه اسلامی جانباخته اند. بیمارستانهای تهران مملو از مجروحین، زخمی های درگیری روزهای اخیر است. بنابر اخبار رسیده از ایران ، مامورین حکومت به بیمارستانها دستور داده اند تا از ثبت نام زخمی ها در دفاتر بیمارستانها خوداری نمایند. بر پایه همین اخبار، سرکوبگران افراد زخمی را با زور می ربایند و به مکانهای نامعلومی می برند. زندانهای تهران مملو از معترضین روزهای اخیر میباشد.کلیه راههای ارتباطی یا از دسترس خارج گردیده اند و یا تحت کنترل شدید امنیتی قرار دارند. در شهر تهران برغم درگیریها و تظاهرات های موضعی از سوی مخالفین رژیم اسلامی، خیابانها در کنترل نیروهای مختلف ارتجاع قرار گرفته است. بحران سیاسی درون حکومتی مرتجعان حاکم در پی تقلب در انتخاباتشان وارد مرحله تعین کننده ای بین حکام سرمایه در ایران شده است.

دولت سرمایه داری اسلامی در ایران از بدو پیدایشش تاکنون همواره با تناقضات و کشمکشهای حاد درونی روبرو بوده است. از مقطع جدال مرتعجین احزاب "لیبرال" برهبری بازرگان با حزب جمهوری اسلامی برهبری بهشتی، تا فرار بنی صدر رئیس جمهور منتخب خمینی جلاد. این کشمکش های دائمی یک رکن مهم هویتی حکومت سرمایه اسلامی بشمار میرود. جدال های درون حکومتی سرمایه در ایران یک ذره به منفعت طبقاتی کارگران و مردم آزادیخواه ربط ندارد. این جدالها بین جناح های حکومتی بر سر شیوه سرکوب و تصاحب سهم هرچه بیشتری از استثمار طبقه ما میباشد. با تشدید بحران نظام سرمایه داری، هیت حاکمه سرمایه در ایران برای مقابله با شورش های آتی گرسنگان تصمیم بر این دارد تا برای یکپارچه کردن حکومت دست به یک تصفیه حساب خونین بزند. تحولات انتخابات اخیر هم بر همین مبنا طراحی و به مرحله اجرا گذاشته شد. جنگ جناحهای مرتجع دولت سرمایه داری در ایران وارد مرحله نهائی خود شده است. این جنگ ارتجاعی بین حکومتگران منتج از وجود مبارزه طبقاتی دائمی است که بالائی ها را در برابر هم قرار داده است. بحران سیاسی موجود دقیقاً متاثر از حادتر شدن بحران نظام سرمایه داری در عرصه بین المللی میباشد. هر تئوری که تلاش نماید تا رویدادهای موجود را غیر از این تصویر نماید آگاهانه دارد توهم پراکنی میکند.

کارگران، مردم مبارز، فریب شیادان اصلاح طلب و مرتجعین را نخوریم این جنگ ما نیست. جنگ مابا کلیت این حکومت و سیستم فاسدی است که هر دو جناح مدافع آن هستند.باند موسوی و همکارانش در تلاش اند تا با اتخاذ شیوه ای مزورانه قیام کننده گان را به خانه بفرستند. محتشمی پور مهره کارکشته و از رهبران تروریستهای اسلامی، وزیر سابق کشور موسوی و از آمرین وعاملین قتل عام های دسته جمعی مبارزان، اخیراً طرحی را برای پایان دادن به بحران سیاسی فعلی به شورای نگهبان پیشنهاد داده است. نام این طرح کمیته است بنام کمیته حقیقت یاب که قرار است به تخلفات انتخاباتی رسیدگی کند. یکی دیگر از مرتجعان کاندیتاتوری اصلاح طلب، بنام مهدی کروبی که شیادی آن بر همگان آشکار است، فراخوان به شرکت در نماز جمعه تهران را داده است. او وقیحانه استدلال میکند با شرکت در این مراسم ارتجاعی معترضان صدای خود را به گوش خامنه ای سر جلاد حکومت اسلامی برسانند. این تمهیدات نشان میدهد که اوضاع از دستشان خارج شده است و باید اوضاع را کنترل کنند. هر انسان معترضی که طی این روزه ها در خیابان بوده است و مورد حملات ددمنشانه نیروهای سرکوبگر رژیم ارتجاعی واقع شده است. به این فراخوانها پاسخ رد خواهد داد زیرا بروشنی حکومت شوندگان سرمایه دریافته اند که سر نخ وقایع اخیر در دست چه کسی است و زیر بار فریب کاریهای این شیادان بالمسکه انتخاباتی نخواهند رفت. مگر همین خامنه ای نبود که دو روز از انتخابات نگذشته بود،در خطابیه های ارتجاعی اش انتخابات و احمدی نژاد مرتجع را تایئد کرد. حال از کروبی شیاد باید پرسید چه چیز ناگفته ای را باید مردم معترض در گوش خامنه ای مرتجع فرو کنند.

کارگران، رزمندگان زن و مرد، گرگها و دزدها در قالب روباه رفته اند و ادای انسانهای مهربان را درمیاورند.خامنه ای جلاد برای فریب دادن مردم قول داده است که شورای مرتجعان نگهبان،انتخابات را بررسی کنند.دایناسورهای شورای نگهبان که به احمدی نژاد تبریک گفته بودند به غلط کردن افتاده اند. رسانه های بورژوا امپریالیستی مانند دستگاه سخن پراکنی ارتجاعی بی بی سی تحلیل های سیاسی اش پیرامون وقایع اخیر، تلاش دارد تا اعتراضات قیام کنندگان را به یک اعتراض خشک و خالی و بی خاصیت تقلیل دهد. تمامی قرائن نشان میدهد که رژیم ضمن عقب نشینی تمامی نیرویش را بسیج کرده اند تا مردم را به خانه بفرستند. چه با تهدید ارعاب و سرکوب باندهای سیاه بنام لباس شخصی و چه با تمهیداتی که از سوی اصلاح طلبان بکار گرفته شده است.

هوشیار باشیم خیزش متهورانه جنبش ما به آنان فرمان عقب نشیتی داده است. باید این پیشروی را آگاهانه دنبال کنیم و از از موفقیت های زود گذر پرهیز نمایم. و با درایت و تعمق به اتخاذ تاکتیک های سنجیده و انقلابی روی بیاوریم. باید پس از هر پیشروی بلافاصله به جمبندی آن حرکت نشست و قوت و ضعف آنرا نقد کرد.

احزاب چپ موجود در رابطه با وقایع اخیر با درج موضعگیری های سیاسی خود، مکان و جایگاه تاریخی خود را به نمایش گذاشتند. آنان با درج اطلاعیه های بی محتوا و کلی گوئی های بیهوده معترضین را به پیوستن به حزب خویش دعوت میکردند. دریغ از یک بررسی و تحلیل مشخص از وقایع جاری یا ارئه تاکتیک های مشخص در باره رونده های متحول موجود. آنان وضعیت حاضر را مغتنم شمرده و تا میتوانند به جای سازماندهی انقلابی به تبلیغ حزب خود می پردازند. در هر انفجار انقلابی این ارئه و راه کارهای کمونیستی است که قیام کنندگان آنان را انتخاب میکنند و به صفوف یک حزب و سازمان می پیوندند. نه تبلیغات کلی و بی محتوا و کمپین عضوگیری. زیرا همانطوریکه میدانیم اصول مارکسیسم انقلابی به ما می گوید سازماندهی انقلاب یک امر آگاهانه است و حزب و یا سازمانی که در این مسیر گام برندارد در تقابل با این احکام بدیهی قرار دارد.

رزمندگان قیام کننده ، کارگران مبارز منتظر فرامین متفرعنانه احزاب چپ بورژوائی نمانید، خودتان سریعاً اقدام به ایجاد محافل عمل مستقیم مانند شوراها، یا هیت های نمایندگی، کمیته های کارگری هر کارخانه دست بکار شوید.زیرا تشکل های نامبرده برای رهبری و هدایت امر قیام و به طبع آن انقلاب ضروری و از مبرمیت ویژه ای برخوردار است.

رزمندگان جوان زن و مرد، سریعاً اقدام به سازماندهی خود نماید، در بین خودتان افراد قابل اعتماد را برای امر هدایت و رهبری که به تجربه دریافته اید، دارای خلاقیت سازماندهی میباشد برگزینید. اقدام به ایجاد مرکزی برای تبادلات اخبار مبارزات سایرمناطق جهت شکل دادن مبارزه ای سرتاسری نماید.

در تظاهرات ها باید تلاش گردد که حرکات و اعتراضات با اهداف مشخصی دنبال گردد.

باید با اتخاذ تاکتیک های دقیق و حساب شده به مراکزسرکوب و اختناق رژیم حمله کرد و آنان را در هم کوبید. تصرف رادیوتلویزیون و پخش بیانیه های انقلابی و کمونیستی از آن در جهت جلب همبستگی انترناسیونالیستی.

تلاش گردد در طرح شعارهایمان کلیت رژیم را هدف قرار دهیم ، آگاهی انقلابی خود و اطرافیان را ارتقا دهیم. با توجه به پتانسیل بالقوه موجود تلاش نمایم تا جامعه به سمت ایجاد یک قطب بندی انقلابی و طبقاتی گام بردارد.

با انتشار اطلاعیه، بیانیه های آگاهگرانه به بحث روشنگرانه در میان قیام کنندگان دامن بزنیم. در خلال بحث هایمان باید بر ضرورت ساختن و داشتن تشکیلات حزب انقلابی و انترناسیونالیستی تاکید کنیم.

در جریان هر تظاهرات و اعتراض با شعارهای انقلابی و پیشرو تلاش کنیم تا هر چه بیشتر مبارزات را از زیر سلطه اصلاح طلبان خارج نمایم.

در صورت امکان تلاش کنیم که با نماد رنگ سرخ که تبلور انقلاب میباشد در اعتراضات شرکت کنیم.

کارگران رزمنده، طبقه ما چیزی ندارد که از دست بدهد بجز زنجیرهای اسارت از نظام سرمایه داری، در عوض دنیائی را بدست خواهیم آورد.

2008-04-14T08:59:00.000-07:00

بحثی پیرامون سازمان انقلابی !

طبقه ما برای سازماندهی قدرت طبقاتی خود و متشکل متحد کردن کل پرولتاریا، نخست باید به سازمانیابی خود در یک حزب انقلابی پیشرو بپردازد. حزب انقلابی پرولتری محصول پیکار طبقه کارگر و کانون مبارزه اگاهی طبقاتی پرولتاریاست. سازمان انقلابی حاصل اقدام آگاهانه پیشروان آگاه است و تشکل مستقلی از آگاهی طبقاتی پرولتاریاست.چیرگی بر بحران عقیدتی و دستیابی به آگاهی طبقاتی راه حل چنین کاری است پرولتاریا برای مقابله با سیستم سرمایه داری نیازمند یک سازمان سیاسی انقلابی برای گسترش سازمانیابی طبقه خود میباشد.

سیمای کلی از سازمانها و احزاب چپ

در جنبشی که تحت نام مارکسیسم تاریخاً وجود داشته ما مسخ آن، و انحراف بنیادی از آن، و در تحلیل نهائی سرهم شدن دستگاه ایدئولوژیک- سیاسی که جز عنوان برخود نهاده، ارتباط دیگری با مارکسیسم نداشته و ندارد، بهنگام آغاز گسست از این دستگاه نظری، مشاهد و ارزیابی اصولی بما نهیب میزند، این « مارکسیسم » در اساس خودش با جهانبینی مارکس در رو درروئی قرار دارد، بر همین اساس میبایست ما تلاشی را برای گسستن و قطع رابطه با آن، از مانیفست و با مانیفست حزب کمونیست آغاز کنیم. در دوره های اخیر خوشبختانه شاهد هستیم فعالیتهای نظری توسط فعالین انقلابی، اما بطور پراکنده و بعضاً منسجم در نقد تئوری و پراتیک سازمانهای سیاسی چپ آغاز شده است. در این دیالوگوها نشان داده میشود، چگونه ترند سوسیال دموکراتیک بر این سازمانها و احزاب غالب شده و آنان را تا مغز استخوان فاسد کرده است. در مباحثات مورد نظر خاطر نشان میشود که مشی غالب بر این سازمانها فاقد خصلت پرولتری میباشد. تمامی آنها در محدوده همان دستگاه سرهم بندی شده سوسیالیست های بورژوائی قرار میگیرند.

تمامی این جریانات در مبانی اساسی مارکسیسم دارای انحرافات فاحش و غیر قابل سازگاری با ایدئولوژی انقلابی و کارگری میباشند. احزاب گوناگون چپ در سیاست خط بورژوائی را پیش می برند، در خط و مشی به امر سازماندهی توده کارگر و عموم اقشار مردم می پردازند، ولی کارگران و مردم سازمانده شده، به عدم اقدام برای خود و در بیشتر موارد علیه خود و عملاً به نفع بقای اقتدار و حاکمیت دشمنان طبقاتی پرولتاریا کشانید شده و میشوند. در تحلیل از علل شکست قیامهای گذشته ، در این جنبش ها کارگران فاقد سازمانیابی و آگاهی طبقاتی انقلابی بوده اند. حزب کمونیست انقلابی انترناسیونالیست که قادر به سازماندهی کارگران پیشرو، برای درهم کوبیدن تسلط طبقات حاکم و هدایتگر بنای جامعه نوین باشد،موجودیت نیافت. تدوین نگرش و جهانبینی پرولتری-تنظیم خط و مشی و سیاست کمونیسم انقلابی در نبرد جاری بین طبقات-نقد و برخورد با تجارب تاکنونی جنبش کارگری در عرصه بین اللمللی، مهم تر از آن در باره فراز و فرودها و شکست انقلاب اکتبر برای شفافیت دادن به بسیاری از ابهامات پیش رو-مداخله در حد توان در مبارزات جاری. این شمای کلی است برای ورود به مبحث اصلی پیرامون ساختار سیاسی تشکیلاتی سازمان انقلابی پرولتری در دوره حاضر.

تجارب و شکست ها

دوران پس از جنگ دوم جهانی، بورژوازی با کسب اضافه ارزش های تولید شده، با ابزارهای سیاسی و سازمانی که در اختیار داشت. این امر مهم منجر به در هم تنیدن رفرمیستی طبقه کارگر شده است. مارکسیسم انقلابی که بین انفعال نسبی طبقه کارگر و کنترل مطلق ارتدکسی استالینستی در هم کوبیده شده بود، مجبور به اختفا گردید. بخش معدودی که به هدف انقلاب جهانی پرولتری وفادار ماندند، اجباراً به دفاع از اصول مارکسیسم انقلابی (طبقه کارگر و سازمان انقلابی او، تئوری ارزش مبتنی بر کار، و تضادهای سرمایه داری)و تلاش برای درک تغیرات عمده ایکه در جهان صورت میگرفت مانند پدیده سرمایه داری دولتی، اقتصاد مبتنی بر تولید. مداوم تسلیحات، و تغیراتیکه در پدیده امپریالیسم صورت میگرفت مشغول بودند. آنها فاقد آنچنان تجربه عملی مبارزه انقلابی بودند که بتوانند به کمک آن تکامل بیشتر تئوری مارکسیستی سازمان و حزب انقلابی را فوریت بخشیده و یا آنرا ممکن سازند.

از سوی دیگر، در مقابل سازمان انقلابی پرولتری، بدیل های غیر مارکسیستی متعددی، بمثابه ابزاری برای دست یافتن به امر سرنگونی سرمایه داری، عروج کردند. دوران پس از جنگ شاهد تجدید حیات اشکال مختلف اراده گرایی، خود انگیختگی –گرائی و جبهه خلق گرائی بوده است، لیکن همگی آنها در آزمونهای عملی شکست خوردند. مهمترین و افراطی ترین تجلی اراده گرائی در این تئوری بود که انقلاب میتواند، بدون صبر کردن برای اینکه شرایط عینی آماده گردند و بدون بسیج پرولتاریا، بوسیله گروهی کوچک از چریکها انجام پذیرد. لیکن تئوری مزبور پس از موفقیت اولیه اش در کوبا ، نتوانست در امریکای لاتین پیشرفت نماید و بالاخره با مرگ چه گوارا در سال 1967 در جنگهای بولیوی، این تئوری از پای درآمد.تلاش برای حفظ این شیوه لیکن با انتقال محل عملکرد آن به شهرها –که توپاماروهای اروگوئه نمونه آنند، نیز با چیزی بیش از موفقیت های اولیه مواجه نگردید. خود-انگیختگی گرائی یعنی نفی تشکیلات، ("کمونیسم شورائی") اتوریته، و مهمتر از همه نفی حزب سیاسی عمدتاً ثمره شورش دانشجوئی بود که در دهه 1960 در سراسر جهان گسترده شد. ولی عالیترین دستاورد این مرحله از جنبش، یعنی وقایع ماه مه 1968 در فرانسه، در عین حال بارزترین نشانه ناکارآمدی آن بود. درست بدلیل عدم وجود یک حزب کارگری انقلابی، حزب کمونیست استالنیست فرانسه توانست مبارزه جوئی اعتصاب عمومی عظیم را تخفیف داده و طراح سازشی عاجزانه با دوگل باشد، و بدین ترتیب بحران حاد اجتماعی را به همان سرعتی که پدید آمده بود، از کار بیندازد. و بالاخره استراتژی جبهه خلق و گذارمسالمت آمیز به سوسیالیسم (راه رشد غیر سرمایه داری)یکبار دیگر در حکومت وحدت توده ای سالوادور آلنده در شیلی به بوته آزمایش گذاشته شد، که نتیجه فاجعه آمیز آنرا همه میدانند.

آشکار شدن ورشکستگی این بدیل ها (و مواردی که ذکر شدند صرفاً روشن ترین نمونه ها در این مورد بودند) همراه با عمیق تر شدن سریع بحران سرمایه داری جهانی و اوجگیری مبارزه طبقه کارگر در دهه های گذشته که از بحران مزبور منتج گردیده، توجه کارگران کمونیست را به تئوری مارکسیستی سازمان و حزب انقلابی جلب نموده است. تا بدینجا تلاش گردید شمای از پروسه ایجاد حزب و سازمان سیاسی در دوره های مختلف را بیان نمایم. نیک میدانیم که تا همین جا نوشته فوق دارای کسر و کمبود های میباشد، اشاره به شکست انقلاب اکتبر و عروج محافل و جریانات متعدد، مانند آنارکوسندیکالیستها، شوراگراها و دیگر جریانات که از موضعی پاسیفیستی و انحلال طلبانه در مواجهه با سازمان و حزب انقلابی برخورد میکنند. در اینجا قصد وارد شدن و پرداختند به تاریخچه سیر صعود و نزول تک تک این جنبش ها را نداریم. زیرا آنالیز کردن عروج این جریانات منحط مستلزم زمان زیادی است. در این مباحثی که میآید هدف بیشتر روشن نمودن ساختارها و اهداف و چگونگی روند فعالیت های یک سازمان انقلابی میباشد.

مختصات سازمان، حزب انقلابی

پایه های برخورد مارکسیسم انقلابی برای تحلیل احزاب سیاسی بر تئوری مبارزه طبقاتی مارکس استوار است. بنابراین نظریه مارکسیسم انقلابی، توضیح اساسی برای وجود احزاب و سازمانهای سیاسی گوناگون و رقیب را می باید در ساختارهای اقتصادی جامعه یافت. احزاب سیاسی عمدتاً بمثابه نمایندگان منافع طبقاتی بوجود آمده، مورد پشتیبانی قرار گرفته و به فعالیت خویش ادامه میدهند. طبعاً این ایده، همانند بسیاری دیگر از اصول مارکسیسم انقلابی،اگر بطور ناپخته و جزمی فهمیده شود، جز سخنی بی معنا نخواهد بود.

نقطه حرکت اساسی برای تحلیل و بررسی احزاب سیاسی، همچنانکه در مورد سیاست بطور کلی صادق است. میباید که ساختمان طبقاتی جامعه مورد نظر باشد. پیچیدگی های بیشماری که بدان اشاره شد از این حقیقت سرچشمه میگیرد که طبقات در جامعه، صرفاً درکنار یکدیگر قرار نداردند، بلکه یکی بر سر دیگری، در یک وضعیت تعارض و تخاصم دائمی و پویا قراردارند، واحزاب سیاسی نقش عمده ای در تعارض مزبور ایفا میکنند.ترکیب و موقعیت خاصی که احزاب سیاسی دارند بیانگر مراحلی از تکامل طبقات گوناگون و همچنین بیانگر میزان سلطه ایست که یک طبقه بر طبقه دیگر کسب نموده است. بنابراین، هنگامیکه با نظرات مارکسیستی در مورد سازمان وحزب سروکار داریم، و بویژه در آنجائی که به نظریات خود مارکس مربوط میشود، نه با یک تئوری مجزا و محدود در مورد تشکیلات، بلکه همواره با رابطه بین احزاب و طبقه روبرو هستیم. چنانکه مارکس خاطر نشان ساخت : احزاب لحظاتی هستند در تکامل طبقات. مارکس خواهان این بود که نیروهای محرکه تاریخ را آشکار سازد تا امر تاریخسازی را تسهیل نماید. بنابراین در نظر مارکس طبقات صرفاً ذواتی ایستا نیستند، بلکه گروههائی اجتماعی هستند که توسط روندهای اجتماعی بوجود آمده و از مراحل گوناگون رشد و بلوغ عبور میکنند.گذشته از همه اینها، طبقات، خود را بوسیله تعارض و تخاصم معین مینمایند. افراد فقط تا آنجا که در گیر یک مبارزه مشترک با طبقه ای دیگر باشند تشکیل یک طبقه را میدهند. طبقات در جریان مبارزه به انسنجام، تشکل،اعتماد و آگاهی دست میبایند. در مبارزه بین طبقات، احزاب بمثابه اسلحه هستند.

پرولتاریا تنها طبقه تاریخاً انقلابی

در تحلیل مارکس از سیستم سرمایه داری جامعه در مجموع هرچه بیشتر به دو اردوگاه بزرگ متخاصم، به دو طبقه بزرگ که مستقیماً در مقابل یکدیگر ایستاده اند تقسیم میشود؛ بورژوازی و پرولتاریا. اینطور نبود که گویا مارکس اعتقاد داشت که مقولات بورژوازی و پرولتاریا همه کس را در حامعه سرمایه داری در برمیگیرد، ادعا نمودن چنین امری بعنوان یک حقیقت تجربی در سال 1847 مسخره میبود. بلکه منظور وی این بود که تعارض بین بورژوازی و پرولتاریا، ذاتی نظام سرمایه داری بوده و امری اساسی برای نظام مزبور میباشد. درنظام سرمایه داری تولید بر مبنای استثمار مزد و کار صورت میگیرد.

بنابراین یک تضاد منافع دائمی در قلب اقتصاد سرمایه داری جای گرفته است، و این تعارض اساسی بر کلیه جوانب زندگی اجتماعی تاثیر میگذارد. آنچنانکه مارکس در کتاب سرمایه میگوید: همیشه این رابطه بلاواسطه بین مالکین لوازم تولید و تولیدکنندگان مستقیم است که راز غایی، مبنای پنهان تمامی ساخت جامعه، منجمله الگوهای سیاسی استقلال و وابستگی، وبطور خلاصه، شکل معینی از حکومتها را در آن می یابیم.

در تحلیل نهائی، طبقات با اقشار اجتماعی گوناگون دیگر تنها میتواند در چارچوب بدیلهائی که توسط دو طبقه عمده عرصه میشود عمل کنند. آنها در نهایت می باید جانب یکی از این دو طبقه را بگیرند. در نتیجه، از نقطه نظر مارکسیستی، معیار اصلی برای ارزیابی احزاب سیاسی صرفاً این نیست که احزاب مزبور بر چه طبقه ای پایه دارند، بلکه این است که در مبارزه طبقاتی بین بورژوازی و پرولتاریا در کدام سمت قرار میگیرند.

اما هنگامیکه صحبت از تئوری مارکس در مورد حزب میشود موضوع مورد نظر نه احزاب سیاسی بطور العموم، بلکه آن حزب انقلابی ایست که نابودی سرمایه داری را هدف خویش قرار داده است، بطور مشخص صحبت از نظریه مارکس در مورد یک حزب سیاسی پرولتری انقلابی است زیرا نظر وی بر این پایه استوار است که: تنها پرولتاریاست که طبقه ای واقعاً انقلابی است. طبقات دیگر روبه زوال و بالاخره در برابر صنعت نوین ناپدید میشوند، پرولتاریا محصول ویژه و اساسی صنعت نوین است. تاجر،صنعتگر، زارع کوچک، دهقان همه و همه توسط گسترش سرمایه داری رو بفنا میروند، لیکن پرولتاریا روبفزونی میرود متناسب با توسعه بورژوازی، یعنی سرمایه، بهمان نسبت نیز پرولتاریا یعنی طبقه کارگر نوین رشد می یابد. میزان تولید افزایش می یابد و در نتیجه کارگران در واحدهای هرچه بزرگتر در کنار یکدیگر قرار میگیرند. با توسعه صنایع پرولتاریا نه تنها از نظر تعداد افزایش می یابد، بلکه در انبوه هائی هرچه بزرگتر متمرکز میگردد، نیرویش افزایش می یابد، و توانائی خویش را بیش از پیش احساس میکند. بنابراین پرولتاریا در مرکز سامانه اقتصادی قرار میگیرد. پرولتاریا بالقوه قویترین طبقه استثمار شده در تاریخ است.قدرت مزبور به پرولتاریا توانائی رهائی خویش را می بخشد، توانائی ایکه عنصری حیاتی در تئوری انقلاب مارکس میباشد. عامل دوم و بهمان اندازه مهم در برآورد مارکس از پرولتاریا، عبارتست از نظر وی مبنی اینکه پرولتاریا اولین طبقه ایست که پیروزیش نه منجر به شکل جدیدی از جامعه طبقاتی، بلکه منجر به از بین رفتن کلیه طبقات خواهد شد. این دیدگاه بر ماهیت ضرورتاً جمعی مبارزه طبقاتی پرولتری استوار است. تاکید مارکس بر پرولتاریا بمثابه تنها طبقه انقلابی، و دلایل وی برای این امر را بخوبی میتوان از روی نظر وی در مورد واضحترین کاندیدای دیگر این عنوان یعنی دهقانان، نشان داد. در زمان مارکس، دهقانان حتی در اکثر کشورهای اروپائی اکثریت عظیمی را تشکیل میدادند و حداقل به اندازه پرولتاریا، فقیر و پایمال شده بودند. از این گذشته، سنتی طولانی از شورشهای دهقانی وجود داشت. ولی مارکس تمام اینها را بخاطر ماهیت انفرادی و پراکنده شیوه زندگی دهقانی نادیده گرفت.

دهقانان کم بضاعت توده عظیمی را تشکیل میدهند که اعضایش در شرایطی مشابه زندگی میکنند لیکن بدون وارد شدن در روابطی چند جانبه با یکدیگر. شیوه تولید آنان را بجای وارد کردن به یک رابطه دو طرفه از یکدیگر جدا و منفرد میسازد. بدین طریق، بسیار شبیه سیب زمینی هائیکه در یک کیسه تشکیل یک کیسه سیب زمینی را میدهند، توده عظیم ملت فرانسه از جمع ساده اندازه هائی همگن تشکیل شده است. تاجائیکه میلونها خانواده تحت شرایط حیات اقتصادی زندگی میکنند که نحوه زندگی شان، و منافع و فرهنگشان را از طبقات دیگر جدا ساخته و آنها را در مخالفتی خصمانه با دومی قرار میدهد، آنان یک طبقه را تشکیل میدهند. تا جائیکه صرفاً یک ارتباط درونی محلی در بین این دهقانان کم بضاعت وجود دارد، و تا جائیکه یکسانی منافعشان جماعتی را بوجود نیاورده، و هیچ گونه همبستگی ملی و هیچگونه سازمان سیاسی را ایجاد نکند، دهقانان تشکیل یک طبقه را نمیدهند. در نتیجه آنها قادر نخواهند بود که چه از طریق پارلمان و چه از طریق کنوانسیون (انجمن نمایندگان) منافع طبقاتی خویش را بنام خود به اجرا در آورند. آنها قادر به نمایندگی خویش نیستند، باید نمایندگی شوند. قابلیت پرولتاریا، بر عکس دهقانان، در نمایندگی خود، و بنابراین رهائی خویش، برای موقعیت پرولتاریا بمثابه یک طبقه انقلابی، و برای توانائی وی در ایجاد یک حزب انقلابی، تعین کننده است.

معهذا نباید توان بالقوه پرولتاریا در ایجاد حزب انقلابی خویش را با امری فعلیت یافته اشتباه نمود. مارکس از فاصله ایکه بین پرولتاریا بمثابه طبقه ای در خود و پرولتاریا بمثابه ای طبقه ای برای خود موجود ست و از راه مبارزه طولانی که برای رسیدن از اولی به دومی وجود دارد آگاه بود. مارکس از دیدن اثرات فلج کننده جامعه و رقابت آمیز بورژوازی بر سازمانیابی و اتحاد طبقه کارگر انقلابی نیز قافل نبود.

رقابت افراد را نه فقط بورژواها، بلکه خیلی بیش از آن کارگران را علیرغم این حقیقت که ایشان را در کنار هم قرار میدهد، از یکدیگر جدا میسازد. بهمین دلیل است که مدتها طول میکشد تا این افراد بتوانند با یکدیگر متحد شوند. بهمین خاطر است که تنها پس از مبارزاتی طولانی میتوان بر هر نیروی متشکلی که بر فراز و علیه افراد جدا از هم قرار دارد که در روابطی زندگی میکنند که روزانه این جدائی و انزوا را تجدید تولید می نماید فائق شد.

مارکس همچنین قدرت ایدئولوژی بورژوازی را نیز تشخیص داد.

طبقه ایکه وسائل تولید مادی را در اختیار دارد، همزمان کنترل وسائل تولید معنوی را نیز داراست، بطوریکه بنابراین بطور آراء و عقاید کسانیکه فاقد وسائل تولید معنوی هستند نیز تابع و مطاع آن میگردد.

بنابراین، ایجاد یک سازمان سیاسی یا حزب کارگری انقلابی ضروری خواهد بود تا بجنگ با این گرایشات قوی برخیزد و استقلال طبقاتی پرولتاریا بمثابه یک طبقه را محرز گرداند. واقعاً هم مارکس غالباً اشاره میکند که تا زمانیکه کارگران حزب مشخص خویش را ایجاد نکرده اند، نمیتوان آنها را به معنی .واقعی کلمه بمثابه یک طبقه دانست. اینگونه است که در بیانیه کمونیست می بینیم که سازمانیابی پرولترها در یک طبقه و بدنبال آن در یک حزب سیاسی، دائماً توسط رقابت بین خود کارگران، دچار اختلال میگردد. و در تصمیم کنفرانس لندن انترناسیونال اول (1871 ) به این ترتیب که: پرولتاریا تنها با برپا نمودن یک حزب سیاسی خاص خویش میتواند بمثابه یک طبقه عمل نماید. این ایده اساسی از اواسط سالهای 1840 تا پایان عمر بمثابه مرکز تقل تئوری و عمل مارکس و انگلس باقی ماند.

تئوری مارکسیسم انقلابی در باره حزب

مارکسیستهای انقلابی معتقدند که مبارزه طبقاتی موتور محرکه تاریخ است و اینکه رهائی طبقه کارگر باید بدست خود طبقه کارگر انجام گیرد. در همین حال خواهان این هستند که برای نمایندگی منافع طبقه در مجموع، یک حزب سیاسی انقلابی ایجاد نمایند. بدینترتیب رابطه بین این حزب و طبقه چه خواهد بود؟ مارکس این مسئله را در بخش پرولتارها و کمونیست ها در کتاب بیانیه کمونیست مورد بررسی قرار داد:

منتقدین درون جنبش کارگری، همواره بر ضرورت ایجاد و گسترش یک سازمان انترناسیونالیستی متشکل از انقلابیون پای فشرده اند. و برغم بی افقی موجود در مبارزه طبقاتی جاری، باید تلاش گردد، بطور آگاهانه در مقیاسی هر چند کوچک برای تغیر ریل مبارزه طبقاتی در جهت واقعی آن شرکت فعالانه تری داشته باشیم.

بنابر تئوری مارکسیسم انقلابی، تحولات انقلابی نه یک پدیده ریکال و یا محلی بلکه روند انقلاب پدیده ایست جهانشمول.

بنا بر همین تئوری یاد شده، هر بحران عمیق نظام سرمایه داری الزاماً به یک دوره تحولات انقلابی منجر نخواهد شد. ولی این بدان معنا نیست که ما به مسئله سازمانیابی مقطعی بنگریم، بلکه سبک کار کمونیستهای انقلابی مبتی است بر شالوده های یک سازمان تاریخی و دائمی تا رسیدن به جامعه کمونیتسی. بدین ترتیب، میبایست کارکرد سازمان انقلابی را بر اساس یک کار دراز مدت تلقی کرد تا از هرگونه شتاب زدگی غیر عقلائی و ناشکیبائی جلوگیری شود. ناتوانی در درک وظایف تاریخی سازمان انقلابی در دروره حاضر ممکن است به نفی ضرورت آن بی انجامد. بنابر مولفه های موجود ضرورت گسترش سازمانی از انقلابیون بیش از هر زمان دیگر با اهمیت است. زیرا اهداف کمونیستی پرولتاریا منشاء بوجود آمدن سازمان سیاسی میباشد. که پرولتاریا با داشتن برنامه انقلابی پراتیک تاریخی خود را در دفاع از مصالح عمومی کل طبقه سازمان میدهد.

منابع:

ایدئولوژی آلمانی ، مارکس و انگلس

مانیفست کمونیست، مارکس و انگلس

کتاب سرمایه جلد سوم

مانیفست

هال دراپیر اصل خود رها سازی در آثار مارکس و انگلس

هیجدهم برومرلوئی بناپارت، مارکس

فقر فلسفه مارکس

مارکس انگلس مانیفست کمونیست

لنین وظایف فوری ما

لنین چه باید کرد

2008-02-04T11:22:00.000-08:00

کاپیتالیسم یعنی توحش و توحش یعنی جنگ

بار دیگر جامعه در برابر یک پرسش مهم قرار گرفته است.آیا ایالات متحده امریکا به ایران حمله خواهد کرد؟ ژورنالیستها و تئوریسین های جامعه بورژوا هرکدام از منظری به این رویداد مهم نگریسته اند.دستگاه سهمگین تبلیغاتی امپریالیسم امریکا، وسیعاً مشغول آماده سازی افکار عمومی برای وارد کردن شوک و مرعوب نمودن جامعه است. اخبارموجود بر این مدعا تاکید دارد،حضور و آرایش نظامی مخوف امپریالیسم آمریکا در دریا،زمین،هوا،کنترل و استقرار رفت وآمد نظامی در منطقه خلیج. همه حکایت از این دارد که عملیات آماده سازی در جریان میباشد. در همین حال شورای امنیت سازمان ملل قعطنامه دوم خود را که حاوی تحریم های اقتصادی است ،برای جلوگیری از ادامه فعالیت های هسته ای رژیم اعلام میگردد. و به رژیم برای مدت 60 روز دیکر مهلت داده میشود تا نسبت به این قعطنامه واکنش مثبت نشان دهد. صدور قعطنامه های پی در پی از سوی سازمان ملل پیرامون توقف فعالیت های اتمی جمهوری اسلامی،موجی از نگرانی جامعه را در برگرفته است. همزمان با طرح استراتژی جنگی جدید دولت بوش در منطقه،تهدیدات دیپلماتیک نسبت به رژیم، لحن تند تری به خود می گیرد. از سوی مقامات امریکائی، دولت ایران بعنوان یکی ازعوامل مهم نا امنی در منطقه معرفی می گردد. بیش از دو دهه جنگ سرد میان رهبران واشنگتن و ایران،بحران فی مابین با لشکر کشی امریکا به منطقه خلیج وارد مرحله حادتری میشود.

استراتژی جدید امریکا در منطقه

ازسال 1940 تا کنون مفاهیمی مانند بحران،خطر فوری،تهدیدات علیه امنیت ملی و علیه منافع حیاتی امپریالیسم آمریکا همگی جزء لاینفک سیاست خارجی آمریکا هستند.این مفاهیم به بسیج افکار عمومی که در ابتدا علیه جنگ بود کمک کرد و مهمتر ازآن به کنگره امریکا اجازه داد تا بودجه هنگفتی را تحت عنوان دفاع از امنیت ملی در اختیاردولت بگذارد.در چنین شرایطی دیگر کسی با واقعیت کاری ندارد. تاریخاً سیاست روتین روسای امریکا مبتنی بر مبالغه در مورد رویداد های خارجی استوار بوده است. یکی از جلوهای مهم این سیاست، نظریه معروف ترومن می باشد،مبالغه حساب شده از واقعیات و حتی گاهی وارونه جلوه دادن آن، روش معمول سیاست خارجی امریکا بوده و هست.بطور مثال ترومن بحران یونان و ترکیه را تهدید آمیز ترین تحریکات برای صلح جهانی وانمود میکرد.

بر اساس اظهارات مقامات امریکائی مبنی بر شکست پروژه های جنگی امریکا در عراق،بوش اقدام به اتخاذ سیاست های جدیدی نموده است.بنابر گفته های مقامات امریکا اوضاع عراق دیگر از دستشان خارج شده است.در این رابطه اخیراً کمیسیونی بنام بیکرهملتون برای چاره جوئی بحران جنگی عراق تشکیل گردیده است. یکی از خواسته های این کمیسیون از جرج بوش درخواست شده است که دیگر کشور عراق را بعنوان یک مدل دمکراسی در منطقه معرفی نکند.و از وی خواسته شده از بیان، اظهاراتی نظیر پیروزی در جنگ عراق خودداری کند. بنابراین تغییر سیاست دولت امریکا در منطقه وعراق،در این میان تغییر سیاست جدیدی را نسبت به جمهوری اسلامی در پی خواهد داشت. ظاهراً سیاست جدید بوش اینست که کار را با جمهموری اسلامی یکسره کند. تا از طریق قدرت نمائی نظامی در منطقه خلیج و فشارهای دیپلماتیک آنان را به مذاکره و یا با اتخاذ روشهای دیگر جایگزین کند. به نظر میرسد،دولت بوش به موازات تقلیل دادن اهدافش درمنطقه خاورمیانه فعلاً به امن کردن بغداد تن داده باشد.در مورد ایران نیز سیاست خود را از حمله نظامی و اشغال ایران به راه حلهای دیگری روی آورده است. تا راه را برای یک مذاکره نتیجه بخش هموار سازد.اینکه این راه حل ها یا آلترناتیو ها چه خواهند بود هنوز برای ما روشن نیست. عملیات ایذائی نظامی،اشغال مراکزبارگیری نفتی،فلج کردن وضعیت اقتصادی. همه میتوانند در دستور کار باشد. وزیر دفاع آمریکا در پاسخ به فشارهای خبرنگاران که آیا حمله به ایران نزدیک است،ضمن طفره رفتن از پاسخ مشخص گفت،ما نیاز مستقیم به جنگ با ایران نداریم. راههای دیگری برای این معضل وجود دارد.اشاره گیتس به راه انداختن جنگهای داخلی است. جنگ هائی که دولت امریکا در براه انداختن آنها تبحر دارد. در این نوع جنگ ها، سازماندهی باندهای گانگستری را در کشورهای مختلف به راه می اندازد.معاون جدید وزارت امورخارجه آمریکا نگروپونته متخصص براه انداختن چنین جنگهائی در آمریکای لاتین است.باندهای مسلح مواد مخدر،سران قبایل عشیره ای در مناطق مرزی ایران مانند کردستان ، در شرق و سایر نقاط دیگری در ایران،نیروهای خودفروخته(باند زحمتکشان عبدالله مهتدی) و حتی باندهائی از درون خود رژیم و سپاه پاسداران و نیروهای امنیتی،همه میتوانند دراین مسیر با دریافت مبالغی، در ایجاد ارعاب و هر جنایتی نقش ایفا کنند.

وضعیت هولناک کنونی بغداد در برابر دیدگانمان نمونه چنین ترکیبی است.هزینه روزانه این تراژدی مرگبار را مردم عراق با دادن روزانه بیش از صدها کشته پرداخت می کنند.

با اعلام طرح استراتژی جدید بوش برای بازگرداندن "ثبات و امنیت" در عراق،همزمان ارسال 20000 هزار سرباز تازه نفس برای اجرای استراتژی جدید دولت بوش به کشور عراق اعلام گردید. بنابر اظهارات تاکنونی مقامات امریکائی یکی از اهداف مهم این طرح، تحت فشار قراردادن رژیم های جمهوری اسلامی و سوریه، بدلیل مداخلااتشان در عراق و تنبیه آنها می باشد. کشمکش سال های اخیر بین رژیم اسلامی و امریکا برای کسب هژمونی در منطقه وارد مرحله جدیدی از مناقشات خود گردیده است. با دستگیری اخیر عوامل رژیم اسلامی در عراق فشارها ،تهدیدات نسبت به رژیم لحن تند تری بخود گرفته است.تا جائیکه بوش رسماً دستور شلیک به عوامل وابسته به جمهوری اسلامی را راساً صادر نمود. نظام سرمایه دای دست به هر اقدامی می زند تا این نوع جنگها را موجه و قابل دفاع جلوه دهد.

به بهانه مبارزه با تروریسم و جنگ افزارهای کشتار جمعی با حمله نیروهای متحد کشور عراق را اشغال کردند. این در حالی بود که بازرسان سازمان ملل پس از چندین ماه تحقیق و بازرسی، از یافتن هرگونه اسنادی که نشان بدهد،دولت فاشیستی بغداد دارای تسلیحات کشتار جمعی می باشد.بازرسان عملاً در این باره ناکام ماندند. آنان برای توجیه این حملۀ جنایتکارانه پرونده ساختند،افکار عمومی را وقیحانه فریب دادند . تا این تبهکاری و شارلاتانیزم را بنام حقیقت و دفاع از دمکراسی به جامعه بقبولانند. نویسندگان و ژورنالیسم جامعه بورژوا، رهبران جنگ افروز را فرشته صلح و دمکراسی لقب میدهند.

هر روز میلیون ها انسان در چهار گوشه جهان برای تامین حداقل معیشتشان، بسان قرون وسطا نیروی کارشان را می فروشند. میلیونها انسان از نبود بی بهداشتی، بی مسکنی، فحشاء،اعتیاد و دیگری بلایایی زمینی در فقر مطلق بسر می برند.

ورشکستگی بار بحران بازارهای وال استریت،بازار بورس لندن،همه این ها را باید کارگران جهان با قربانی شدنشان در جنگ های ارتجاعی تاوان آنرا بپردازند. امپریالیستها ریاکارانه دروغ میگویند. کشورهای امپریالیستی خود دارای تسلیحات مرگبار کشتارجمعی هستند. مگر همین ها عاملین فاجعه ناکازاکی در هیرو شیما نبودند،مگر دولت فاشیستی اسرائیل که کارگران بیدفاع فلسطینی را روزانه سلاخی می کند.تسلیحات کشتار جمعی در اختیار ندارد؟

بی تردید ارتجاع سرمایه داری حاکم بر ایران مورد نفرت کارگران و فرودستان آن جامعه است. آیا این موضوع میتواند مستمسک حمله جنایتکارانه و جنگ ارتجاعی را مشروع و بدان حقانیت بخشد. بورژوازی امریکا در دوره های تاریخی از بانیان و معماران فاشیستی ترین حکومت ها در اقصا نقاط جهان بوده و هست. از روی کارآمدن دیکتاتوری های نظامی در امریکای لاتین، تا مارکوس جلاد مردم فلیپین و شاه در ایران و این آخری ملا عمر در افغانستان، دولتهای دست نشانده قومی مذهبی در عراق و افغانستان.

این تهدیدات جنگی نه برای مبارزه علیه تروریسم است،نه برای آزادی و نه برای از بین بردن سلاح های کشتار جمعی. عوامل ریشه ای به راه انداختن جنگها را باید در تحرکات دائمی نظام سرمایه داری، جهت چاره جوئی و خلاصی از بحران مزمن سرمایه جستجو کرد.

پس از چهار سال حمله و اشغال نظامی عراق، دادن وعده های جرج بوش مبنی بر استقرار امنیت و دمکراسی در عراق و منطقه، تاکنون نتوانسته است حتی در یک شهر عراق وعده های داده شده را تحقق بخشد. در حال حاضر هزینه نظامی ایالات متحده امریکا بالغ بر پانصد میلیارد دلار برابر با کل هزینه نظامی در جهان است.

آیا حمله نظامی صورت خواهد گرفت؟

استراتژی جدید امریکا در وضعیت کنونی خاورمیانه از زوایای مختلف بویژه در برخورد به ایران قابل تامل است.اول از زاویه تحولات جهانی سرمایه و دیپلماسی بین المللی و روندهای جاری آن. دوم به لحاظ تاثیرات این تحولات بر اوضاع ایران، و اقدام مشخص امریکا و یا بطور علی العموم غرب در قبال ایران. در این باره نظام سرمایه داری به نقطه عطفی در بحران ساختاری خود رسیده است. اقتصاد جهانی سرمایه داری بدون دخالت عامل سیاسی و در اینجا امپریالیسم و نظامی گری قادر به از سر گذراندن این بحران ها نمی باشد. با فرو پاشی بلوک کاپیتالیستی شرق اوضاع بین المللی به لحاظ تاریخی و توازن قوای کشورهای امپریالیستی دستخوش تغییرات مهمی گردیده است. پس از این تحولات مهم امریکا دیگر قادر به حفظ هژمونی خود نیست. مهمترین دغدغه سیاسی نظامی امریکا وجود ابر قدرتی بنام اتحادیه اروپا است. یکی از اهرم های مهم امریکا برتری نظامی است، که از وجود ان برای مهار و کنترل قطبهای رقیب و مرعوب کردن آنها از آن استفاده می کند. ازآنجائیکه اتحادیه اروپا و کشورهائی نظیر ژاپن شدیداً نیازمند انرژی هستند. از اینرو حمله به عراق و طرح خاورمیانه بزرگ برای تصاحب منابع نفتی در این منطقه یکی از استراتژی های مهم امریکا را تشکیل میدهد. زیرا با به کنترل درآوردن این منابع مهم انرژی از آن بمثابه سلاح قدرتمندی برای بازدارندگی رقبای خود استفاده خواهد کرد. از همین رو پروژه هائی با پوشش های ایدتولوژیکی نظیر گسترش دمکراسی، اسلام سیاسی و تروریسم اینها تماماً در خدمت به همین استراتژی عمل می کنند. بنابراین بر پایه روند جاری نظام سرمایه داری بسوی چند قطی شدن حرکت خواهد کرد،نمودهای آن از بین رفتن دولتهای ملی،ایجاد فدرالیسم، سرمایه گذاری روی اقوام و ملیت ها، این روندی است با اهداف سیاسی معین در جهت تقسیم مجدد بازار های سرمایه در جهت رقابت سرمایه داران.

تشدید جنگهای نژادی و قومی مذهبی نمود عینی است در برابر دیدگان ما که هم اکنون در عراق در جریان است.

امپریالیست های اروپائی و امریکا در برخورد با ایران و تحولات جاری دارای دو استراتژی متفاوت هستند. هدف نخست امریکا بکارگیری فشارهای دیپلماتیک و نظامی و احیاناً ایجاد چند عملیات ایذائی برای مرعوب کردن رژیم می باشد، بعبارتی امریکا خواهان جابجای قدرت از بالا می باشد.بطور کلی ایالات متحده با اتخاذ استراتژی جدید جنگی در پی کنار زدن کل دول سنتی و ایجاد دولت های دست نشانده در منطقه میباشد.همانطوریکه در بالا اشاره شد، امکان یک جنگ منظم و تمام عیار در حال حاضر در برخورد با ایران برای امریکا امکانپذیر نیست.ولی محتمل است برای ایجاد رعب وحشت و هموار نمودن راه برای دستجات مسلح گانگستری به چند عملیات موضعی اقدام نماید. لازم بذکر است تحولات یاد شده منوط است به روند رویداد ها، زدو بند ها و معاملات پنهانی قدرتهای دیگر امپریالیستی و یکسره شدن جناحبندی های درون هیت حاکمه جمهوری اسلامی.

و سرانجام فاکتور مهمی که میتوانست در این تحولات نقش تعین کننده ای ایفا نماید، که شور بخنانه این روند فاقد بازیگر اصلی است.یعنی مبارزه طبقاتی و به میدان آمدن نیروی اصلی یا اصطلاحاً همان نیروی سوم در این کشمکشها است. در این رابطه روند تحولات به گونه ای است که در حال حاضر نیروی اصلی یا همان نیروی سوم در معادلات سیاسی قدرتها هیچ نقشی ندارد.زیرا کلیه نیروهای حاضر از طیف راست تا چپ، تا مغز استخوان وابسته و در خدمت ضد انقلاب بورژوازی عمل میکنند.

امپریالیسم و جنگ

پس از فروپاشی بلوک امپریالیستی شوروی سابق، در پی فرو ریختن دیوار،نظام سرمایه داری وارد مرحله جدیدی گردید.این دوره را میتوان جزئی از تاریخ نظام سرمایه داری محسوب کرد. جنگ جهانی اول که برای تقسیم جهان که نتیجه رقابت کلیه کشورهای سرمایه داری بود،مرحله بسیار مهمی بود از روند توسعه نظام سرمایه داری. جنگ جهانی اول بروشنی نشان داد که پروسه تمرکز و انباشت سرمایه به مرحله ای از تکامل خود رسیده است که فقط و فقط با ایجاد جنگها بحران را میشود کنترل کرد. بعبارتی جنگ جهانی اول نشان داد که نظام سرمایه داری وارد دوران تاریخی جدیدی از حیات خود شده است و آن دوران امپریالیسم میباشد.مرحله ایکه دولت ها بخشی از سرمایه جهانی را در انحصار خود قرار میدهند،که این پروسه اجتناب ناپذیری قوانین حاکم براقتصاد سرمایه داری است،از اینرو دولتهای سرمایه داری بدون هیچ اما و اگری موظف به اجرای آن هستند.

بر همین اساس سرمایه داری امپریالیستی فقط در یک حوزه معین قدرت مانند سرمایه بزرگتر در مقابل سرمایه های ضعیف یا کوچکتر نیست.فرایند اجتناب ناپذیری جذب سرمایه های توسعه یافته تر مالی و صنعتی در راستای جذب ارزش اضافه های تولید شده توسط کشورهای پیرامون می باشد.انحصارات سرمایه های امپریالیستی با رشد سرسام آور شان جائی برای مرزهای ملی کشورهای پیرامون بورژوازی باقی نمی گذارند. یکی دیگر از عوامل مهم این دوره پروسه تسریع ادغام سرمایه های مالی با سرمایه صنعتی برای تمرکز بیشتر انحصارات می باشد. بطور کلی آنچه این دوره را از سایر دوره های تاریخی نظام سرمایه داری برجسته میسازد،آغاز عصر سرمایه امپریالیستی با چرخه دوزخی جنگ جهانی،بازسازی،بحران،می باشد.

اپوزیسیون و موضوع حمله نظامی

احزاب و سازمانهای رنگارنگ اپوزیسیون راست و چپ سرمایه هرکدام بر اساس بینش های نظری خود به این واقعه مهم واکنش نشان داده اند. اما آنچه که همه اینان را در نتیجه گیری نهائی در یک صف قرار میدهد، تمامی آنها با تاکید بر محتمل بودن حمله نظامی امریکا توافق کامل دارند. این فصل مشترک تمامی اپوزیسیون رنگارنگ بورژوائی است،که نسبت به این واقعه به موضع گیری های سیاسی طبقاتی در این باره پرداخته اند. آنچه که در این موضع گیری ها حائز اهمیت است،فقدان یک تحلیل طبقاتی از مکان تاریخی سرمایه داری امپریالیستی و بحران های رو به رشد این دوره از حیات سرمایه داری جهانی می باشد. بخش مهمی از اپوزیسیون دستگاه نظری چپ سرمایه، ادامه جنگ طلبی های امپریالیستی برای چاره جوئی و کنترل بحران را ناشی از پریودیک بودن این بحران ها ارزیابی می کنند. و به همین دلیل ساده آنان فاقد یک موضع گیری اصولی هستند،زیرا بحران را نه در ساختارهای این سیستم می بینند بلکه در پروسه سیکلی است که بحران سرمایه در آن می پیماید. این نوع نگرش جنگ را نه بمثابه روش متداول نظامیگری سرمایه برای برون رفت بحران نظام سرمایه داری. بلکه تحرکات نظامی گری و ایجاد جنگها را در لحظه و پریودیک ارزیابی می کنند.برخی آنان با توهم پراکنی مبنی بر اینکه رژیم های مثل جمهوری اسلامی،یا رژیم سابق عراق، رابواسطه داشتن رهبران احمق و یا تروریست، مبنای ارزیابی شان برای شناخت از جنگ قرار میدهند.این یک بدفهمی محض از نظام سرمایه داری است.این سیستم ذاتاً بحران زاست و برگزیدن جنگ تنها راه ممکنه برای کنترل بحران است.پدیده جنگ ذاتی نظام سرمایه داری و در اینجا امپریالیسم است.بنابر این مقوله جنگ پس از اتمام دو جنگ جهانی تبدیل به یک پدیده جهانی گردیده است.و به تبع آن کلیۀ جنگ ها بدون هیچ استثنائی جنگهائی با ماهیت ارتجاعی و در خدمت تامین منافع امپیریالیست ها میباشند.

علیه جنگهای ارتجاعی- امپریالیستی

تنها با گسترش مبارزه طبقاتی پرولتاریای بین المللی امکان توقف این توحش عنان گسیخه امپریالیستی امکانپذیر است. زیرا در هر جنگ ارتجاعی قربانیان اصلی آن کلیۀ استثمارشوندگان هستند. تنها طبقه کارگر انترناسیونالیست قادر است، دستگاه عظیم ماشین جنگی امپریالیسم را از کار بیندازد. زیرا در این جنگها هیچ منافع ملی و ناسیونالیستی در تداوم این جنگها ندارد.

برای جلوگیری از گسترش دامنه جنگ های امپریالیستی،پرولتاریا نمیتواند نقش یک ناظر بی عمل را ایفا کند. این وضعیت تائیدی دیگری است بر مبرمیت سازمانیابی طبقه کارگر در راستای ایجاد یک تشکیلات بین الملی برای تقابل جدی با مصاف های پیشارو.

2007-09-22T05:30:00.000-07:00

در باره هنر انقلابی

معمولاً وقتی از هنر تعریفی به میان آوره میشود بلافاصله این سوال در ذهن تداعی میشود، که مفهموم هنر چیست؟ و اساساً نقش اجتماعی هنر در جامعه چیست، و در تداوم همین پرسش مهم مسئولیت و رسالت اجتماعی هنر چه میتواند باشد. از آنجا که این مقوله مستقیماً به شعور و یا آگاهی اجتماعی مربوط می گردد لازم است برای فهم هرچه بیشتر مفهوم هنر و کارکرد آن در جامعه کمی در این باره بیشتر گفتگو نمایم.

همانطور که گفتیم قبل از پرداختن به توضیح و هرگونه تعریف معینی از هنر در اینجا، می خواهیم کمی پیرامون مقوله اصلی بنام هستی اجتماعی و شعور اجتماعی که هنرفقط انعکاس یکی از این فرایندها می باشد بدان بپردازیم.

هستی و شعور اجتماعی چیست و اساساً چه ربطی میتواند به مقوله هنر داشته باشد. هستی اجتماعی ، شیوه تولید نعمات مادی و آن مناسباتی است که انسانها در پروسۀ این تولید مستقل از اراده و خواست خود وارد آن میشوند و کلیۀ جهات شئون دیگر زندگی اجتماعی را همین شیوه تولید و مناسبات تولید تعین می کند. شعور اجتماعی که بر بستر این مناسبات شکل می گیرد بدین قرار است. شعور اجتماعی مجموعه نظریات، اندیشه ها،ایده ها،تئوریهائی است که در آن طبیعت و زندگی مادی جامعه و کل سیستم مناسبات اجتماعی منعکس است.

شعور اجتماعی را میتوان در دو سطح در نظر گرفت، بصورت مجموعۀ تصورات،عادات ، روحیات اجتماعی ، ذوق و سلیقۀ عمومی که جنبه عادی و پراتیکی دارد و بشکل خودبخودی در مسیر تاریخ اجتماع شکل می گیرد و به افراد جامعه القاء میشود و ما آنرا الزاماً روح و روحیه جامعه می نامیم.

صورت دوم، نظریات علمی –تئوریک است. همانگونه که میداینم تولید اجتماعی کار را به تقسیم جامعه به طبقات کشاند. کار فکری از کار یدی جدا شد. امکان تفکر تئوریک مجزا از تفکر پراتیک پدید گردید.فلاسفه، شخصیت های سیاسی، "خردمندان" پدید شدند. عناصر شعور اجتماعی آغاز ظهور گذاشت و بتدریج متراکم شد، سیستم بندی شد و بصورت معارف و دانشهای بشری درآمد.

بخشی از شعور اجتماعی که سیستم نظریات تئوریک در باره زندگی جامعه است و در آن منافع طبقات و قشرها و گروههای بزرگ اجتماعی منعکس است ایدئولوژی نام دارد.

بنابراین وظایف شعور اجتماعی عبارتست از: اجرا نقش معرفتی در مورد طبیعت و جامعه، بیان و دفاع از منافع طبقات و گروههای اجتماعی که بویژه در زمینه ایدئولوژی و روحیه اجتماعی نقش فوق العاده موثری ایفا می کند.

شعور اجتماعی گرچه بر هستی اجتماعی مقدم نیست، ولی بنوبه خود نقش فعالی در تکامل جامعه ایفا می کند. بهمین جهت مبارزه برای تاثیر گذاری بر افکار جامعه و پیشروی در نبرد ایدئولوژیک یکی از اهم شرایط موفقیت نیروهای پیشرو جامعه است. مبارزه ایدئولوژیک یکی از اشکال عمده مبارزه کمونیستها انقلابی انترناسیونالیست علیه نظام سرمایه داری در شرایط کنونی است.

حال می پردازیم به اشکال مختلف شعور اجتماعی و مطالعه یکی از بحث های مورد نطر ما بنام هنر، اما بد نیست در اینجا به ذکر نام این اشکال اشاره ای داشته باشیم. ایدئولوژی سیاسی- حقوقی، اخلاق، علم،هنر ،مذهب، فلسفه، اینها شاخه های مهم شعور اجتماعی محسوب می گردند.

حال بحث اصلی مان را پیرامون هنر پی می گیریم. بحث فوق مدخلی بود به موضوع مورد نظر ما یعنی روشن ساختن جوانب اصلی که هنر بر بستر آن شکل می گیرد. با توضیح و نتایج بحث فوق میتواینم تعریف روشن تری از هنر ارائه دهیم. برمی گردیم به پرسش اصلی مان که هنر چیست؟ هنر انواع مختلف فعالیت خلاقۀ انسانی مانند موسیقی، تاتر، سینما، معماری ، نقاشی، ادبیات و غیره را در برمی گیرد و آنچنان شکلی از شعور اجتماعی است که واقعیت را بشکل چهره های مشخص هنری (نه به شکل مفاهیم تجریدی علمی) منعکس می کند و نه تنها وسیلۀ درک واقعیات از طریق چهره است بلکه ابزار تاثیر معنوی است.

در اینجا مهم است که ما دقیقاً تفاوت بین مفهوم و چهره (یا تصویر هنری) را درک کنیم.مفهوم یکی از واحدهای اساسی فعالیت فکریست و آن شکل منطقی است که اشکال مختلف دیگر تفکر منطقی (یعنی حکم یا قضاوت و استنتاج) بکمک آن ساخته میشود.تشکل مفهوم تنها از طریق اجراء انتزاع میسراست،لذا مفهوم تجریدی و تعمیمی است و آنچه را که در اشیاء و پدیده ها ماهوی و عام است جدا میکند و از آن مفهوم میسازد.مانند کلیة مقولات علوم طبیعی و اجتماعی،کلیهٔ اسامی عام اعم از اسامی ذات و مجرد.

اما چهره یا تصویر هنری که شیوهٔ انعکاس و دریافت واقعیت در هنر است مانند مفهوم خواص عمومی پدیده ها را منعکس میکند و جنبه تعمیمی دارد،ولی اگر در مفهوم این جنبه عام،یک عام مجرد است،در اینجا عام مشخص (مانند پرسوناژ تاتر،قهرمانان رمان،مناظر زندگی و طبیعت،تعابیر و تشابه ادبی) سروکار داریم که میخواهد پدیده های جداگانه ای را که دارای اهمیت و ارزش هنری است منعکس کند.انعکاس واقعیت عینی بصورت تصویر یا چهره از نظرگاه ذهنی هنرمند انجام میگیرد.لذا تصویر وحدت ویژهٔ عمومی و انفرادی،عینی و ذهنی،مادی و معنوی است.

تاریخ پیدایش هنر بسیار کهن است و حتی به دورانهای ابتدائی کمون اولیه و قبل از آن بدوران گله های انسانی(نقاشی غار بوسیلهٔ انسانهای نه آندرتال) باز میگردد.هنر بصورت شکل ویژهٔ ارتباط انسانها با هم و انسانها با طبیعت بروز میکند و پیش ازپیش به یکی از مهمترین ابزارخودآگاهی و خودبیانگری دورانهای تاریخ بدل میگردد.

بطورکلی وظایفی که بوسیله هنر انجام می گردد، الف، وظیفه معرفتی برای شناخت عمیقتر زندگی و انسان و دوران معین تاریخ،ب،.وظیفه تربیتی برای دگرگونی انسان درجهت تکامل اجتماعی و علمی خویش،پ، هنرشناخت جهت بالا بردن سطح ذوق و سلیقه و حساسیت و ظرافت روحی و قضاوت زیبا شناسی انسان.

بنابراین هنرمند که ایجاد کنندهٔ اثر هنری است طبیعت و زندگی را از دیدگاه خود بیان میدارد و آنرا به قضاوت جامعه می گذارد.و بنابر تاثیر اجتماعی تربیتی اثر خود در قبال جامعه مسئول است.هنر بخاطر هنر،هنر مجرد از مطالبات و خواست اجتماع،ماوراء طبقات،ماوراء مسائل،تنازعات اجتماعی وجود نداردو از این جهت عرصهٔ مناسبی برای نفوذ ایدئولوژی طبقات است.

بر همین اساس پرولتاریائی انقلابی با اتکا به اندیشه های ژرف مارکسیسم،خواستارهنری است که بر واقعگرائی انقلابی متکی باشد.هنر باید به جامعه کمک کند تا به معایب و دردهای خود پی ببرد وعلل و درمانهای آنرا بیابدو راه را بسوی پیش بگشاید.این نوع هنر میتواند ژانرهای بسیار متنوعی را در برگیرد،ولی هیچگاه نباید سمتگیری آن ارتجاعی و در خدمت طبقات حاکم برای بهره کشی و خرافات و انحطات و عقب ماندگی باشد.

2007-08-21T12:48:00.000-07:00

گل همين جا ست!

همين جا برقص !

«کارل مارکس»

بياد تمامی جانباختگان زندانیان سیاسی بویژه جانباختگانکشتار تابستان٦٧

تاريخ تاکنونی انسان بويژه استثمارشوندگان همواره با جدال و مبارزه رقم خورده است. از زمان پيدايش مناسبات بر پايه اقتصاد کالائی تا کنون همواره طبقات برای بقای خود به ستيزو پيکار برخواسته اند. در اين ميان فروشندگان نيروی کار برای زنده ماندن و جلوگيری از خطر مرگ در اثر گرسنگی مبارزه رکن اساسی و اصلی را در زندگی روزمره اشان ايفا نموده است. زيرا تا مادام که طبقات وجود دارند جنگ و کشمکش طبقاتی هم در جريان است. در اين رابطه دولت بمثابه يکی از رويکردهای طبقه مسلط اجتماعی از نظر سياسی اقتصادی و... بوجود می آيد. که وظيفه حفظ و حراست وضعيت موجود، سازمان دادن نظم ، سامانيابی حقوقی قضائی و مجموعه عواملی که ميتواند در سيطره تمرکز تسلط بلامنازع اقتدار دولتی خود را تثبيت کند. تا در سايه اين نظم معين به اقتدار و تداوم سياسی خود ادامه دهد.

تاريخ مبارزه طبقاتی پرولتاريا همواره شاهد اين رخدادها بوده است. با نگاهی به گذشته و دنيای معاصر درخواهيم يافت که چه بر سر انسان رفته است. در پنج قاره جهان هم چنان فروشندگان نیروی کاردرچنگال جنگ،کشتار بی وقفه، شقاوت و بيرحمی عليه بشریت، جزء لايتجزای ديکتاتوری طبقاتی هار و عريان نظام کاپيتاليستی در جريان است .

با عمیق تر شدن بحران نظام سرمايه داری و کاهش نرخ سود سرمايه های مالی و صنعتی سرمايه داران، تشدید افزایش بار اين بحران بر دوش طبقه کارگر و فرودستان جوامع از طريق افزايش بيکار سازی،رسوب دستمزدها، موجب فقر عمومی درجامعه گردیده. در کشورهای متروپل اشکال ويژه خود را اين وضعيت دنبال می کند. بدليل انباشت مناسب سرمايه و ترکيب ارگانيک بالای سرمايه از طريق جذب بخش اعظمی از ارزش های اضافه توليد شده در کشورهای پيرامون باعث می گردد. تا سرعت فقر و بيکار سازي ها نرخ کندتری را نسبت به کشورهای پيرامون دنبال نمايد. که نتيجتاً برای جبران مافات اين پايين آمدن نرخ سودها در کشورهای متروپل، می بايست اين فوق سود از طريق کشورهای پيرامون تامين گردد. اين روند در پی خود نياز به يک اقتدار دولتی و سرکوبگر به معنای اخص کلمه را طلب می کند. تا در سايه اين تمرکز دولتی نظم مورد نظر سرمايه امپریالیستی را ترغيب کند.

بدين معنی که سازمان اقتصاد و سياست متمرکزتر می شود. ترجمان عملی آن سرمايه داری انحصاری دولتی مدل اقتصادی که در بيشتر کشورهای پيرامون برای تامين نرخ سودی که در بالا بدان اشاره رفت بوجود می آيد. پروسه اين روند تمرکز بيشتر بخشهای کليدی اقتصاد از جمله کنترل و نظارت در امر صادرات و واردات،تعين قيمت کالاها و..... به موازات آن سرکوبهای افسارگسيخته،از بين رفتن نهادهای صنفی سياسی و به تملک درآمدن ديگر تشکل های اجتماعی توسط دولت متمرکزمیباشد. این پروسه نتيجه بلافصل يک دوره از بحران سرمايه و چاره جوئی طبقه بورژوازی است. پديده فوق الذکر بطور روتين پس از خاتمه جنگ جهانی دوم در بيشتر بخش های جهان بوقوع پيوست. بويژه در کشورهای خاورميانه در اين ميان هم کشور ايران از اين الگو و مدل اقتصادی بی نسيب نماند.

تحولات بعد از بهمن 57 در ايران موید اين واقعيت می باشد. در پی شکست قيام بهمن موجب روی کار آمدن يک دولت متمرکز، ماشين سرکوب و آدم کشی بورژوازی بنام جمهوری اسلامی منتهی شد. تا در ادامه همان رسالتی که بدان اشاره رفت، یعنی براساس مقتضيات نظام کاپيتاليستی جهت تامین نرخ سود سرمایه های امپریالیستی گام بردارد.

پديده رژيم اسلامی سرمايه مجموعه ای است از تعارضات و تنقاضات درونی که همواره اين پديده را با خود حمل نموده است. اما برغم داشتن این تناقضات درونی، همواره در پاسداری از منافع طبقاتی بورژوازی در قد و قواره يک رژيم تمام عیار سرمايه داری مطرح بوده است.اين متناقض بودنش را می شود از زوايای مختلف مورد برسی قرار داد. يکی از ارکانهای اصلی به تناقض کشاندن اين رژيم، وجود مبارزات دائمی پرولتاریا و ديگر اقشار اجتماعی میباشد که هیت حاکمه سرمایه در ایران را مرتب به مصاف می طلبد. اما موضوع مهم دیگری که باید در اینجا بدان اشاره کرد، وجود دولت در جامعه سرمایه داری میباشد. ظاهراً دولت برای رفع تنقاضات اجتماعی بوجود آمده بود. اما همین پدیده چه به لحاظ تاریخی و تجارب عینی و علمی نشان داد، اساساً مهمترین ارکان تعین کننده در کشانیدن جامعه به تناقض می باشد. بنابر این وجود دولت در جامعه سرمایه داری یک تناقض اشکار و غیر قابل انکار است. از آنجا که هدف مقاله موضع دیگریست از پرداختن بیشتر در این باره خوداری میگردد و بررسی این مقوله را به وقت دیگری موکول میگردد.

سال 58 تشدید حملات سرکوبگرانه

با ورود به سال 58 و ايجاد يک فضای مقطعی و نيم بند باز در جامعه ايران. و در پس آن به جلوی صحنه سياست آمدن احزاب و گروههای سياسی چپ از يکسو، طرح و مطالبات جنبشهای عموم خلقی که عمدتاً از سوی احزاب چپ نمایندگی میشد. همين هم خود رژيم سرمايه اسلامی را گيج و سراسيمه گردانيده بود. مبارزات مردم کارگر و زحمتکش ترکمن صحرا عليه سرمايه داران توسط رژيم به خاک و خون کشيده شد. در ادامه همين سياست ارتجاعی شهرهای کردستان بوسيله ارتش ،سپاه جهل و خرافه سرمايه اسلامی مورد بمباران قرار گرفت. مبارزین و فعالین سیاسی، مردم بیدفاع در کردستان آماج گلوله باران و اعدام های دستجمعی وحشیانه رژیم واقع شدند. جوخه های مرگی که توسط اصلاح طلبان امروزی و دمکراتيزه شده، امثال مجتبی جلائی پورها که در آن دوره از فرماندهان عالی رتبه سپاه پاسداران بود بوقوع پيوست . صف کارگران بيکار در درود، اصفهان ، خوزستان آماج گلوله های پاسداران جهل و خرافه سرمايه اسلامی قرار گرفت. جنبش تهيدستان شهری خارج از محدوده در خاک سفيد تهران به خاک و خون کشيده شد. به بهانه ارتجاعی انقلاب فرهنگی دانشگاهها بسته و دسته دسته دانشجويان مبارز مورد پيگرد و پاکسازی و کشتار قرار گرفتند.

آغاز جنگ ارتجاعی ایران و عراق

با ادامه روند بی ثباتی در جامعه، رژيم در آغاز يک بن بست و بحران تمام عيار سياسی اقتصادی قرار گرفته بود. رژیم ضمن صرف بودجه های کلان، تبليغات وسيعی سازمان داده بود تا اینچنین وانمود کند، در تمامی عرصه ها در موقعیت تثبيت قراردارد. اما روند واقعیات در جامعه چیز دیگری را نشان میداد. موضوع تثبیت هیت حاکمه با آن همه جنجال آفرينی ها توسط سران حکومت همچنان معضل عدم تثبيت برای رژيم لاينحل مانده بود. بحران اقتصادی سياسی و بی ثباتی در تمامی قلمروهای ديگر رژيم سرمايه اسلامی را ناچار ساخت تا برای نجات از اين مهلکه دشمن خارجی را در تقابل خواسته ها و مطالبات اجتماعی قرار دهد. آغاز جنگ ارتجاعی ايران عراق شدت يابی سازمان ترور و سرکوب در جامعه را شتاب بيشتری بخشيد. مستمسک قرار دادن جنگ موجب شد تا رژيم نظارت خود را به بخش هائيکه تا آن موقع به دليل حضور يک جنبش قدرتمند اجتماعی نتوانسته بود به آنها مسلط شود. آنها را قلع وقمع و تحت اتوريته خود قرار دهد. ارتش ارتجاعی سرمايه را نظم و سروسامان داد. دستگاه های عريض و طويل نظامی و بوروکراتيک بر پا نمود. بخش اعظم سرانه توليدات ايران را تحت عنوان در خدمت جنگ در اختيار خدم وحشم هيت حاکمه سرمايه اسلامی قرار داد. شيرازه جامعه در يک بن بست مهار ناشدنی قرار گرفته بود،فی المثل در قلمرو اقتصادی در زمينه تعين نرخ ارز که به منزله پشتوانه پولی هر کشوری تلقی ميشود، پنج نوع ارز وجود داشت. اين پديده هرج و مرج ارزی حتی در کشورهائی با نرخ بالای بحران بيسابقه بود. سازماندهی توليد تماماً در جهت جنگ و شدت بخشيدن به نرخ استثمار تحت عنوان افزايش توليد و تبديل نمودن اقتصاد به يک اقتصاد کاملاً جنگی سرمايه تبدیل گردید. سرکوب، دستگيری رهبران جنبش کارگری و فعالين سياسی،بطور کلی موجی از ترور و وحشت سرتاسر جامعه را فرا گرفته بود. دستگيری فعالين سياسی در جريان تبليغ عليه جنگ ارتجاعی دول سرمايه و يا در فعاليت های ديگر ابعاد بی سابقه ای بخود گرفته بود.

اعتراضات اجتماعی ناشی از فشار جنگ مردم را به ستوه آورده بود. در بيشتر شهرهای ايران تظاهراتهای خونينی بوقوع پيوست. از سوی ديگر عقب نشينی های پی در پی سپاه اسلام سرمايه موجب گرديد که رژيم تاب ادامه جنگ را نياورد. در این وضعیت، خمینی رهبر سر جلادان قرن معاصر را وادار کرد که جام زهر صلح مصلح يا به تعبيری آتش بس را سر بکشد.

ادامه عمليات مجاهدين در مرزهای ايران و عراق، متعاقب آن حمله آنها از طريق مرز خسروی که آنها را تا پشت دروازه شهر کرمانشاه پيش رانده بود. اين عمليات که نام فروغ جاويدان را برخود نهاده بود وسيع ترين حمله مجاهدين در نوع خود در آن تاريخ بوقوع پيوست . در این عملیات خونین تعداد بیشماری از اعضای این سازمان در درگیری با نیروهای نظامی رژیم جان باختند. و تعدادی از آنها دستگیر و بخشاً چندین نفر از آنان را بطرز وحشیانه و قرون وسطائی در صحنه این جنگ نابرابر مورد شکنجه و به دارآویختند.

شدت یابی بحران سرمایه

پايان جنگ آغاز يکی از خونين ترين و بی سابقه ترين قتل عام زندانيان سياسی در سراسر تاريخ معاصر است. بن بست سياسی اقتصادی رژيم را وارد مرحله جديدی از تحرکات سياسی و ادامه موج سرکوب و زهر چشم گرفتن از کارگران و زحمتکشان به ستوه آمده بود. دولت وقت که تحت عنوان خود ساخته اکبر رفسنجانی دولت سردار سازندگی لقب گرفته بود. در واقع اين پروژه ردائی بود که بانک جهانی و صندوق بين المللی پول بوسيله ايشان برای جامعه ايران دوخته بودند. وی که يکی از طراحان اصلی ترور مخالفین سیاسی در خارج کشور، و سرکوب جنبش های کارگری در داخل است. اين مهره کارکشته و کهنه کار رژيم سرمايه اسلامی، کانديدای مورد نظر بانک جهانی و صندوق بين المللی پول، تنها آلترناتيو آندوره بر اساس مقتضيات سود و سرمايه شد. تا برای سامان بخشيدن به اقتصاد سرمايه داری آسيب ديده ايران چاره جوئی نماید. یکی از وظایف مهم وی، خارج نمودن جامعه ازوضعيت پرتب و تاب سياسی و دخالتگربوده و هست. تلاش برای تبديل نمودن اين جامعه به روند مورد علاقه کاپيتاليست ها تا بتوانند در زير سايه اين سياستهای مادون ارتجاعی فرامين آنان را به اجرا دربياورد. بقول خود اين شياد جامعه را به روند عادی و متعارف هدايت کند.

اين را طراحان و حتی کودنترين محافل سرمايه داری نيک میدانستند و می دانند، که اين کل نطام سرمايه است که سالهاست در بحران است. مع الوصف نظریه پردازان و تئوریسین های جامع بورژوا برای خلاصی و چاره جوئی از بحران بیکار نمی نشیند و مدام در حال طرح و برنامه ریزی میباشند. با تمهیدات ضد انسانی که توسط محافل سرمایه داری امپریالیستی برای مهار بحران اتخاذ میشود. بشریت را در یک سیکل دوزخی از توحش و بربريت عنان گسيخته ای در اشکال مختلف قرار میدهد. پايين نگهداشتن سطح معيشت انسانها، جنگ و ويرانی، روی کار آوردن رژيم های ديکتاتوری در اقصا نقاط جهان ، تخريب و ويرانی محيط زيست انسانها. اینها همه نتایجی است از همان تمهیدات طراحان و نظریه پردازان جامعه بورژوا برای مهار بحران نظام سرمایه داری امپریالیستی موجود. بهرروی دولت سردار ويرانی در راس هرم ديوانسالاری بورژوازی ايران قرار گرفت. تضادهای درونی بلوکات سرمايه داری ايران اينبارچالش و کشمکش بر سر تقويت و تثبيت بخش خصوصی يا دولتی نمودن سرمايه شتاب بيشتری بخود گرفت. بطوريکه شورای فقهای کودن سرمايه فتوا صادر کردند که مملکت ديگر در دوران جنگی بسر نمی برد و نياز نيست که دولت به بخش های کليدی اقتصادی کنترل و نظارت داشته باشد.

اين فتوا و نسخه پيچی های بانک جهانی و صندوق بين المللی پول هم نتوانست گشايشی در کار سرمايه داری ايران ايجاد نمايد. فرمان صادره از سوی طبقه سرمايه داری ايران ميخواست، اين انديشه را در جامعه جا بی اندازد که اگر فقر و فلاکت عمومی رو به تزائد نهاده است. معنی اش اينست که دولت بيش از حد در اداره امور اقتصادی اتوريته مستقيم داشته است. به دیگر سخن اگر ديگر سرمايه داران هم در استثمار و چاپيدن کارگران و تهيدستان شريک می شدند جامعه وضعيت بهتری ميداشت . اين این پیام عصاره سياستی بود که طبقه بورژوازی ایران و نمایندگان رنگارنگش جامعه را مورد خطاب قرار می داد. اما کلیه استثمارشوندگان نیک میدانند که تمامی بخش های سرمایه داری ایران از یک جنس هستند و دشمن طبقاتی همه پرولتاریا می باشند. اين ترفند همانند توطعة های ديگر نتوانست توده های کارگر و زحمتکش را اقنا کند و اعتراضات اجتماعی و اعتصابات کارگری يکی پس از ديگری به حرکت درآمد. شکست دو برنامه پنج ساله رفسنجانی و ادامه بن بست، رژيم را کلافه کرده بود از سوی ديگر با شدت يابی مجدد چالش های درونی هيت حاکمه ديگر گرگ های پير حکومت از ترس پشت به یکدیگر نمی خوابيدند.

فاجعه کشتارزندانیان سیاسی

مجموعه اين روند آغاز فاجعه شومی را در جامعه خبر می داد تا در پی خود به يک پاک سازی و نسل کشی انسانی در زندانهای دولت سرمايه داری ايران منجر گردد.

در تابستان سال 67 يکی از مخوفترين و خونين ترين کشتارها ادامه يافت. در اين قتل عام وحشيانه هزاران هزار انسان مبارز به خاک افتادند تا در ادامه اين توحش و سبعيت دولت و نظم سرمايه داری حياط کثيف و غير انسانی خود را يگانه آلترناتيو موجود قلمداد کند. اما اين سرکوب و وحشی گری نتوانست در اراده و عظم استوار مبارزه طبقاتی پرولتاريا خللی ايجاد نمايد. مگر می شود ديالکتيک تاريخ تکامل بشر و مبارزه طبقاتی اش را ناديده گرفت. تکامل تاريخ مبارزه طبقاتی حکم بی چون و چرا و محتوم را بوسيله پرولتاريای کمونيست در يک نبرد طبقاتی و رو در رو به اجرا در خواهد آورد. و نقطه پايانی خواهد گذاشت به تمامی مصائب، بی حقوقی ها و بر هر آنچه که از مالکيت خصوصی و کارمزدی نشانی به همراه داشته باشد.

درسها و تجارب از آن واقعه هولناک

پرسش این است، در قبال آن موج کشتارها و ارعاب، دستگيری چه سياستی اصولی را می بايست در آن مقطع تاریخی اتخاذ میکردیم؟ تا تلفات انسانی مان را به حداقل ممکن برسانیم. همانطوريکه در ابتدای بحث گفتيم، اين گفته مارکس را که در باره جوامع منقسم به طبقات و جنگ طبقاتی، يک بار ديگر با هم مرور می کنيم که می گويد: تاريخ کليه جامعه هائی که تا کنون وجود داشته تاريخ مبارزه طبقاتی است. مرد آزاد و بنده، پاتریسین و پلبین،مالک و سرف،استاد کار و شاگرد،- خلاصه ستمگرو ستمکش با یکدیگر در تضاد دائمی بوده و به مبارزه ای بلاانقطاع،گاه نهان و گاه آشکار،مبارزه ئی که هر بار یا به تحول انقلابی سازمان سراسر جامعه و یا به فنای مشترک طبقات متخاصم ختم میگردید، دست زده اند. «کارل مارکس فریدریش انگلس مانیفست حزب کمونیست»

بدین ترتیب این مبارزه تاریخی طبقات است که در نهایت سرنوشت جامعه را رقم خواهد زد. یا ادامه بربریت نظام سرمایه داری و یا نابودی این سیستم در راستای ساختن جامعه ای کمونیستی. همانطوریکه اشاره رفت، تا آخرين لحظات مرگ ديکتاتوری سرمايه داری بربريت و استثمار جزء لاينفک حيات دولت های طبقاتی است.توسل به قهر از سوی طبقات حاکم بمثابه سیاستهای دائمی رژیم های سرمایه داری است. با تفاوت های معینی اعمال قهر و خشونت را بر جامعه اعمال میکنند. منتهی بدلیل کارکردهای معین سرمایه در این کشورها، اعمال قهر و خشونت در کشورهای پیرامون با کشورهای متروپل متفاوت است. در اين جا اين سوال مطرح می شود آيا می شود در جريان يک پيکار همه جانبه طبقاتی از کشتار بيشتر توسط بورژوازی جلوگيری کرد؟ اینکه طبقات حاکم سرمایه تا آخرین فروریزی سنگرهایشان در برابرنبرد ستمکشان جامعه،از هیچ جنایتی علیه آنان دریغ نمی ورزند، این بخشی از حقیقت جاری میتواند باشد. اما وجه دیگر این حقیقت مهم ترکیب نیروهائی هستند که در مقابل طبقات حاکم صف آرائی کرده اند. سرنوشت تمامی این نبردها و کشمکش های جاری در گرو احزاب سیاسی و نمایندگان طبقاتی این نیروها تعین میشود. برنامه و عمل سیاسی نیروهای شرکت کننده در این مبارزه نقش بسیار تعین کننده ای در جهت گیری های سیاسی جامعه ایفا میکند. مُلفه های مذکور میتواند بمثابه توضیح وتبین سیاسی برای تحولات در یک جامعه معین بشمار رود.

درنبرد جاری میان طبقات، وجود تئوری و سازمان انقلابی نقش تعین کننده ای دارد. در این جدال تاریخی این جریان انقلابی و مسلح به تئوری انقلابی است که میتواند سکاندار مبارزه طبقاتی پرولتاریا باشد و به پیشروی سیاسی ادامه دهد. طبعاً کمونیست های انقلابی برای تغییر این جهان نیازمند داشتن یک سازمان انقلابی انترناسیونالیستی میباشند. انقلابیون متشکل در این سازمان پروسه آموزش و تربیت، مسلح شدن به علوم مبارزه طبقاتی را می آموزند. آنان برای شرایط دشوار مبارزه طبقاتی آموزش و آبدیده میشوند. زیرا آنان در خلال همین تربیت سیاسی و دانش مبارزه است که فرا میگیرند که با چه دشمنان طبقاتی روبرو هستند. بدیگر سخن کمونیست های انقلابی به تئوری انقلابی در تمامی سطوح مسلح میشوند. بطورکلی وجود سازمانی متشکل از انقلابیون آگاه و کمونیست در نبرد با طبقات حاکم و در مواجهه با نیروهای سرکوب میتواند ضربات را بمیزانی کاهش دهد. زیرا کمونیستهای انقلابی همواره خود را در جنگ با بورژوازی میدانند و به هیچ وجه نسبت به طبقات حاکم توهم ندارند. زندان و مقاومت در برابر بورژوازی را عرصه ای از ادامه مبارزه طبقاتی میدانند. آنان بر این امر مهم واقفند که در هنگامی که در یک پیکار طبقاتی به اسارت نیروهای سرکوب سرمایه می افتند. مقاومت و دفاع از آرمانهای سترگ کمونیستی در برابر توحش نظام سرمایه داری، توده های پرولتاریا برای ادامه مبارزه شان از آن انرژی و الهام می گیرند. این یک اصل مهم و تخطی ناپذیر در جنگ طبقات میباشد که هر آن کس اینرا درک نکرده باشد چیزی از کمونیسم و مبارزه طبقاتی نفهمیده است.

بنابراین تفکرات بورژوائی غالب بر سازمانهای چپ و تحلیل های نادرست و فراطبقاتی از دولت، نظام سرمایه داری، روند سرکوب و به اسارت در آمدن فعالین سیاسی را تسریع نمود. آنان در ارزیابی هایشان پیرامون دولت بنابر ماهیت طبقاتی این سازمانها دچار اشتباهات فاحش نظری بودند. آنها بر این باور بودند که در درون حاکمیت سرمایه داری در ایران دوجناح وجود دارد یکی از جناحها بسرکردگی خمینی نماینده خرده بورژوازی و ضد امپریالیسم قلمداد میشد. جریانات چپ با همین توهم و نگرش دستگاه نظری چپ سرمایه که مستقیماً ناظر بر لیبرالیسم تشکیلاتی میباشد به فعالیتهای روزمره خود ادامه میدادند. در آن برهه پرتب و تاب سیاسی نیروهای وسیعی به قصد تغییر در جامعه به این سازمان ها پیوستند. اما همانطورکه اشاره شد، این پویندگان و شریف ترین انسانهای راه آزادی بدلیل توهمات رهبران حاکم بر این سازمانها و سهل انگاری آنها، موجب تسریع سرکوب در بدنه تشکیلاتی آنان شد. زندانیان اسیر در سیاهچالهای دهشتناک نظام سرمایه داری حماسه های بزرگ انسانی را خلق کردند. به جرات میتوان گفت، تاریخ کمتر شاهد اینچنین مقاومت های دلاورانه ای بوده است.

موضوع تواب سازی

موضوع توابیت پدیده تازه ای نیست، درادوار تاریخی موضوع توابیت به اشکال گوناگون وجود داشته است. این پدیده در نوع خودش یکی از ابزارهای مهم مرعوب کردن جامعه در دست طبقات حاکم میباشد. تا از این طریق جامعه را در برابر قدر قدرتی کاذبش به سازش و تسلیم بکشاند. اما وجود طبقات و کشمکش طبقاتی در جوامع منقسم استثمارگر و استثمار شونده خارج از اراده و خواست هرکس وجود داشته است و معادلات دولتهای سرمایه برای مرعوب کردن جامعه را برهم زده است.

در برابر رنج و زندان و اعدام، رزم و مقاومت و از خود گذشتگی وجود داشته است. پرولتاریا و مبارزین خارج از زندان همواره از روحیه رزمندگی و مقاومت زندانیانی اسیر برای پیشبرد مبارزاتشان الهام میگیرند. زندانیان سیاسی انقلابی، با دلاوری های شجاعانه و انسانی که در برابر ایادی نظام سرمایه داری از خود بروز میدهند. حاوی پیام ادامه نبرد طبقاتی تا برافکندن نظام سرمایه داری و امکانپذیر بودن دنیای دیگری را نوید میدهند.

اگر کسی نفهمد که وجود زندان و زندانی سیاسی ، به تبع آن اعدام و شکنجه و تواب سازی ناشی از وجود طبقات و جنگ طبقاتی است. هیچ چیز از اصول سیاست نیا آموخته است. زیرا مادام که طبقات حاکم سرمایه وجود دارد، طبقه استثمار شونده برای نابودی نظام سرمایه داری در حالت جنگ بسر میبرد. وجود زندانی سیاسی در نظام سرمایه داری اعلان جنگ علنی علیه کل جامعه ای است که خواهان تغییرات بنیادی در سیستم امور اداره جامعه میباشند. وجود زندان سیاسی و متعاقب آن شکنجه و اعدام نماد وجود دائمی مبارزه طبقاتی در جامعه و سیمای توحشبار نظام سرمایه داری امپریالیستی در برابر سیل عظیم اعتراضات اجتماعی است علیه وضعیت موجود.

دفاع واقعی از حرمت انسانی ، معنایش در مقاومت و سرتسلیم فرود نیاوردن در برابر طبقات حاکم سرمایه معنی پیدا میکند. نه در وادادگی و تسلیم و شلیک تیر خلاص به شقیقه همرزمان خود.

پس از گذشت سه دهه از حاکمیت توحشبار رژیم سرمایه داری در ایران، باز هم عناصری یافت میشوند که با ارزیابی های نادرست شان از مقوله زندانی سیاسی، موضوع توابیت در زندانهای جمهوری اسلامی دچار اشتباهات فاحشی میشوند. آنان بجای پرداختن به علت پدید آورندگان توابیت بی محابا بدون درک روشنی به معلول پرداخته و از آن دفاع میکنند.

این مدافعین دروغین دفاع از حرمت انسانی با این ژست میخواهند برای خود در میان عناصر واداده اعتباری کسب کنند. آنان با توهم آفرینی تحت عنوان دفاع از"حرمت انسانی"، سازش طبقاتی را با طبقات حاکم سرمایه تبلیغ میکنند. سوال اساسی از این عناصر اینست، چه کسی حرمت انسانی را لگد مال کرده است. آنان که دسته دسته بهترین فرزندان این مردم را به دارآویختند یا به جوخه های مرگ سپردند. و یا زنان رزمنده ای که در زیر شنکنجه و تجاوز جان باختند.شما از کدام حرمت انسانی سخن می رانید؟ از کسانی که در میدانهای تیر برای خوش خدمتی به جلادان سرمایه اسلامی به رفقای خود تیر خلاص زدند تا به توابین مورد اعتماد رژیم تبدیل شوند. مقوله توابیت توسط هر انسان آزادیخواهی از پیش محکوم است، ولی دفاع جانبدارانه پس از سه دهه از توابینی که آگاهانه این راه را برگزیده اند قویاً محکوم است و غیر قابل دفاع. این عناصر، روحیه و رزمندگی نسلی از بهترین و شریفترین انسانها را به سُخره گرفته اند. باید کمونیستهای انقلابی و تمامی انسانهای آزادیخواه در برابر این عناصر واکنش مناسب نشان داده و تشبثات آنان را در هم کوبند.

در راه باسازی بسوی آینده

حدوداً سه دهه از حاکمیت سرمایه اسلامی در ایران می گذرد. در اين دوران جنبش طبقاتی پرولتاريا دارای افت و خيز های فراوانی بوده است. اينک دوباره محافل کوچک کارگری در راه تدارک و جمع آوری نيروهای خود برای مصافی ديگر با بورژوازی هستند. طبعاً در اين ميان برای اين تدارک بايد ارزيابی های درست و اصولی از تجربيات گذشته داشت. برجسته نمودن علل شکست های متوالی، نقد به سازمان سازی های ناسیونالیستی و فرا طبقاتی به سبک وسیاق گذشته، این مولفه ها میتواند دستمایه های مهمی باشد برای عمیقتر کردن نقد تجارب به گذشته. برای تضمين پيشروی، عبور از این راه برای کمونیستهای انقلابی اجتناب ناپذیر است. زیرا در اولویت قرار دادن نقد به گذشته و گسست از مبانی نظری دستگاه چپ سرمایه از اهميت حياتی وحساسی برای طبقه ما برخوردار میباشد. بنابراین بازگشت به گذشته و نقد اصولی به انحرافات و زمينه بروز آنها، می تواند زمينه اساسی برای سياست و مشی پيکار طبقاتی ما در شرايط امروز باشد.

با تشدید بحران نظام سرمایه داری امپریالیستی،کشتارهائی از این قبیل دیگر خاص یک منطقه نمیباشد. نظام سرمایه داری با پشت سر گذاشتن دو جنگ جهانی نشان داده است که این سیستم تا مغز استخوان فاسد و متعفن است. بدین منظور امپریالیستها برای مقابله با بحرانهای گسترده، فقط یک راه باقی مانده است گسرتش جنگهای منطقه ای و بین الملی و تسریع سرکوبهای افسارگسیخته در کشورهای پیرامون. نتیجتاً قتل عام ها و کشتارهای دستجمعی از مرزهای هر کشوری فراتر رفته است. برای مقابله با آن تلاشی انترناسیونالیستی را طلب میکند.

هم اينک که بخش اعظمی از سکنه زمين برای رهائی از يوغ ستم سرمايه و برای دنيائی انسانی که درآن فقر و بندگی وجود نداشته باشد در پيکارند. اين خود نشان از اين واقعيت دارد که مبارزه عليه اين مصائب مبارزه ای است انترناسیونالیستی. به وقايع تاريخ معاصر اگر نظر بی افکنيم در خواهيم يافت که ما هم سرنوشتی ها و متحدين بی شماری را در سراسر جهان داريم . به اندونزی نگاه کنيم در زمان سوهارتو قريب دو ميليون تن از فعالین سیاسی چپ قتل عام شدند. در امريکای لاتين ايجاد گورهای دستجمعی فعالین سیاسی کارگری و فعالين چپ. جنگ در عراق که روزانه شاهد کشتار صدها تن میباشد. به افغانستان نگاه کنيد که چگونه جانوران اسلامی و ناسیونالیست را به جان مردم انداخته اند. به فلسطين زخمی بنگرید، از کشتارهای تاریخی در تل زعتر دير ياسين،صبرا و شتيلا، تا تداوم کشتار های روزانه توسط امپریالیستها و باندهای اسلامی در سرزمین فلسطین. در يک کلام سرکوب و کشتار، توحش ذاتی نظام های طبقاتی و ديکتاتوری عريان سرمايه است.

تجربه زيانبار چندين دهه حاکميت سرمايه داری دولتی تحت نام سوسياليسم که به فروپاشی آن منجر شد. زنگ خطر و هشداری جدی به تمامی کمونيستهای انقلابی و پرولتاريای بين المللی بود که پايان راه و عمر ضد انقلابی اين دولت ها و احزاب به اصطلاح کمونيست بپایان رسیده است. از مقطعی که بورژوازی از مصاف رو در رو با جنبش های انقلابی ناتوان ماند، راه حل ها و آلترناتيو های مختلفی را برای به زانو درآوردن این جنبش ها بکار گرفت. ما در مقاطع مختلف تاريخی شاهد رويکردها و تاثير و نقش بازدارندگی اين نوع سياست ها را مشاهده کرده ایم .عمر ظهور و نفوذ اين تفکر که اگر به تبين علمی آن يعنی رفرميسم متوسل شويم قدمت آن حدوداً به بیش از يکصدوپنجاه سال می رسد. هم اکنون جنبش کارگری کمونيستی زير خروارها خاک سوسيال رفرميسم و روایات مختلف بورژوائی بسرمیبرد. وجود اين نگرش فقط کارکردش در يک حوزه خلاصه نمی شود. اين يک پديده کاملاً طبقاتی است که قلمروهای وسيعی را در بر می گيرد. از آنجائکه قصد وارد شدن به اين بحث را نداريم و تلاش اين است که به طور گذرا در اين زمينه اشاراتی داشته باشم مباحث حول اين موضوع را به وقت دیگر موکول میکنم. احزاب و گروهائی که خود را چپ و کمونيست می نامند، سیاست را بزبان جامعه بورژوا میفهمند و با کله بورژوازی راه می روند. آنان برای فرار از پاسخگوئی تاریخی گذشته خود و برای توجیه اعمال راست روانه شان متوسل به وجود دیکتاتوری در جامعه میشوند. و عامدانه به دلیل منفعت طبقاتی شان تاریخ مبارزه طبقاتی را وارونه تفسیر میکنند. زیرا اگر قرار باشد از نظرگاه کمونیسم انقلابی به حوادث تاریخی بپردازند. بالااجبار روند موجودیت سیاسی خود را به چالش خواهند گرفت. آنها بدین خاطر است که بعضاً از موضعی سوسیال دمکراتیک، مطالبی را تحت عنوان نقد به گذشته سر هم بندی می کنند، تا بلکه باقیمانده هوادرانشان را راضی نگهدارند. آنها بروشنی منکر وجود، نفوذ باکتری به مراتب کشنده ترازهر ديکتاتوری، بنام تفکر سوسيال رفرميسم یا دستگاه نظری چپ سرمایه میشوند. این اندیشه ارتجاعی توانسته به لحاظ تاریخی جنبش طبقاتی ما را برای دوره های متوالی تاریخی زمين گير کند و از هر گونه پيش روی سياسی باز دارد .

اين گرايش در قالب ها و شکلهای مختلفی به حیات سياسی و انگلی خودش ادامه میدهد. از جمله ميتوان به اتحاديه های کارگری و جريانات سنديکاليستی اشاره کرد.آنها مرتباً تبليغات و جنجال می کنند، طبقه کارگر را متقاعد سازند که مبارزه برای نابودی نظام مزدی امری غير ممکن و اتوپی است. می گويند اين وضعيت دائمی و جاودانه است. در کنار اتحاديه ها رسالت ارتجاعی پيشبرد اين فرامين را احزابی با عناوين کمونيست و کارگر به اجرا در می آورند. که تاثيرات مخرب آنها را ما همچنان شاهد هستیم. رهبران این جريانات فعالين خود را به جای سازماندهی حول مبارزه طبقاتی، آنان را جهت نمایش های خیابانی چند نفره در جهت امیال فردی خود روانه خیابانهای اروپائی میکنند. تا تصادفاً در یک جابجائی احتمالی قدرت در ایران سهمبی را از طبقات حاکم دریافت نمایند.

بنابراين با درس آموزی و بکار گیری اصولی از تجربیات گذشته میبایست با کسب آگاهی کمونیسم انقلابی در مسیر سنجیده ای حرکت نمود. بعبارتی ما در پايان يکدوره شکست و در آغاز دوران نوينی در نبرد طبقاتی خود گام برمی داریم.



اتحادیه گرائی در ضدیت با جنبش کارگری!

2007-06-10T13:18:00.000-07:00

بگذار طبقات حاکم سرمايه و دوستان رنگارنگش از چپ و راست عليه فعالين انتقادی درون جنبش کارگری ژاژخواهی کنند. عليه آنان تهمت و افترا بزنند آنان را بی اطلاع از وضعيت کارگران بدانند. ولی ما بی اعتناء به اين ياوه گوئی های پوچ و بی اساس به راه خودمان می رويم و بنابر رسالت تاريخی مان حقايق را برای طبقه مان آشکار ميسازيم.

سالهای متمادی است که مبارزه طبقاتی و جنبش کارگری را دستگاههای نظری چپ سرمايه با هويت ها و گرايشات گوناگون آنرا به بيراهه برده اند و در مسلخ بورژوازی سلاخی کرده اند. حکام سرمايه همواره تلاش نموده اند تا در جوامع متلاطم که با بحران های عميق اقتصادی روبرويند، با متوسل شدن به اتحاديه ها نشان دهند که در جوامع سرمايه داری تعادل آسيب پذير جامعه را ميشود حفظ کرد. هر جا که جنبش کارگری وارد ستيز و پيکار عليه بحران شده است، اتحاديه ها مخالفين سرسخت و آشتی ناپذير با آنان هستند. اتحاديه ها بطور روتين مبارزه طبقاتی پرولتاريا را از درون تضعیف و منحرف ميکنند. زيرا ماهيت ارتجاعی اتحاديه ها همين است. اگر به طور گذرا به مبارزات و شورش های شهری طی چندين دهه اخير در عرصه بين المللی نظری بی افکنيم به عینه نقش مخرب اتحادیه ها را خواهیم دید. منبابه نمونه اعتصاب و مبارزات کارگران معدن در انگلستان، تظاهرات و شورش بخش های مختلف کارگری در فرانسه، در این شورش ها بنا به اظهارات و موضع گیریهای رهبران اتحادیه در قبال مطالبات و مبارزات کارگران چهره واقعی خود را نمایان میسازند. آنان با اتخاذ مواضع مماشات طلبانه در دفاع از نظام سرمایه داری بروشنی نقش مخرب و بازدارنده خود را نشان میدهند. رهبران اتحادیه ها در هر تحول و شورش کارگری جان فشانی و مبارزه کارگران را وثيقه بده بستانها با حکام سرمايه برای رسيدن به اهداف رذيلانه خود قرار ميدهند. ما به عينه و تجربه دريافته ايم هر چه دخالت گری اتحاديه ها در جدالهای کارگران عليه وضعيت موجود بيشتر ميشود، مبارزات آنان تضعيف شده و سرانجام هم شکست ميخورد. از سوی ديگر هرچه مبارزات کارگران از اتحاديه ها فاصله می گيرد به همان ميزان قويتر و به سرعت گسترش پيدا می کند.

تاریخچه چرخش براست جنبش اتحادیه ای

اين يک واقعيت تاريخی است که اتحاديه ها در يک دوران معين تاريخی بمثابه تشکلات طبقه کارگر مطرح بودند . اما به هنگام شروع جنگ جهانی اول در سال 1914 جنبش اتحاديه ای ديگر منعکس کننده منافع و مطالبات کارگری نبود و عملاً اتحاديه ها تبديل به سخنگويان طبقه سرمايه داران و دولت آنان شدند.

با آغاز جنگ جهانی اول متعاقب آن توحش و بربريت نظام سرمايه داری پايان کار خود را تاريخاً بمثابه يک نظام و فاسد شدن اين مناسبات آشکارتر ساخت. نتايج آن جنگ ارتجاعی بر جای ماندن کشتار ميليون ها کارگر بود. در آن مقطع تاريخی منافع واقعی طبقه کارگر ايجاب می کرد تا به مبارزه عليه جنگ بپردازد و سلاح های خود را بسوی طبقه سرمايه دار حاکم کشور خود برگرداند.

اما اين امر ميسر نگرديد و اتحاديه های متعلق به کشورهای در گير در جنگ بدون هيچگونه توقفی جانب طبقات سرمايه دار خودی را گرفتند. آنان تنها به فراخوان دادن به طبقه کارگر مبنی بر حمايت و پشتيبانی از جنگ و دفاع از منافع نظام سرمايه داری بسنده نکردند. بلکه آنها آشکارا به همکاری با دول سرمايه خودی برای سرکوب طبقه کارگر همت گماشتند. آنان مراقب بودند تا مبادا کارگران دست از پا خطا کنند و منافع دولت سرمايه را به مخاطره اندازند. لازم ميبينيم برای روشنتر شدن حقايق و حوادث سياسی تاريخی، نقش و جايگاه احزاب و تشکلات کارگری سنديکا ها، اتحاديه ها در قبال اوضاع سياسی، به يادآوری يکی از اين حوادث مهم دو سه دهه اخير ايران اشاره ای داشته باشيم. شايد در اين باره کمک کند به ملموس تر کردن بحث ما. جنگ ارتجاعی ايران عراق، نقش سنديکاليست های وطنی آن زمان و اتحاديه چی های فعلی و چپ های ناسيوناليست، موضع سياسی آنان در قبال اين حادثه مهم و توضيح تحرکات اين جنبش های بازدارنده. بر ملا نمودن نقش مخرب دفاع طلبی اتحاديه چی ها از ميهن سرمايه داران. کلیه عناصر منتسب به این طیف چه بصورت متشکل و منفرد در آندوره در قالب ها و فرمهای سياسی متفاوتی از طيف سنديکاليست ها تا رهبران سازمانها و احزاب چپ سرمايه همگی در تحميق و فريب کارگران سهيم بودند. تاکيد می کنيم ما در اينجا قصد پرداختن به تک تک اظهار نظرات آنها را نداريم. بلکه تلاش داريم بطور شماتيک به وقايع گذشته تاکيدی دوباره داشته باشيم. آنان در آندوره با چه شور و حرارتی از ميهن سرمايه داران به دفاع برخاسته بودند. هرگونه مبارزه جوئی کارگران را خيانت به ميهن میدانستند. يادآوری اين واقعه تاريخی تداعی گر فراخوانهای احزاب رفرمیست و اتحاديه هايي بود، که در جريان جنگ جهانی اول برای نابودی جنبش اعتراضی کارگران در صف دول سرمايه داری قرار گرفتنند. آنان تا توانستند رياکارانه با جنجال آفرينی و توهم پراکنی همت گماشتند. اين گماشته گان نظم سرمايه عليه مبارزه جوئی کارگران از هيچ اقدام رذيلانه ای دريغ نورزيدند. کارگران مبارز که بر ضد جنگ ارتجاعی دست به تبليغ می زدند آنان را به ماموران سرمايه درون کارخانه ها و پالايشگاهها معرفی می کردند. اين جريانات و محافل حی و حاضر فعلی که هم اکنون امضاء شان پای همين فراخوان ضد انقلابی برای ايجاد "تشکل مستقل کارگری" می باشد، فراخوان شان به طبقه کارگر ايران اين بود، تداوم توليد و محکوم کردن هر نوع اعتصاب. زيرا بنا بر عقيده اين جريانات، اعتصاب در جهت تضعيف نمودن مبارزه ضد امپرياليستی بود. آنان با تبليغات زهرآگين شان ميگفتند کارگران بايد برای ادامه جنگ ويرانگر و پيروزی حکام سرمايه از هست و نيست شان مايه بگذارند. تحريکات ناسيوناليستی کارگران برای پشتيبانی و حمايت از جنگ از سوی احزاب و گروهای چپ سرمايه جزء وظايف روتين شان بود. آری سندیکالیست ، اتحادیه چی و چپ های سرمايه دست در دست يکديگر برای ادامه همين وضعيت نکبت بار فعلی عليه جنبش طبقه ما متحد شدند، تا برای دور ديگری طبقه ما را به عقب برانند.

در جريان جنگ جهانی اول در سال 1914 اتحاديه بزرگ و حزب کارگر وقت در انگلستان، رسماً از طبقه کارگر انگليس خواستار توقف مبارزه و اعتصاب شدند. آنان با اتخاذ يک سياست ضد انقلابی خواهان قانونی شدن اعتراض و اعتصاب کارگران شدند. متعاقب همين روند در سال 1915 بطور کلی هر گونه اعتصابی از سوی دولت سرمايه غير قانونی اعلام گرديد. به اين ترتيب دهشتناکترين شرايط زيست معيشت را به طبقه کارگر تحميل کردند. تمامی اين اعمال ضد انسانی و ضد کارگری بطور کامل مورد پشتيبانی اتحاديه ها قرار گرفت.

بطور کلی اين روند و رويداد تاريخی تصادفی صورت نگرفت. برعکس اين يک تصميم گيری کاملاً آگاهانه و از پيش تعين شده بود جهت پيوستن و همکاری مستقيم و آشکار با طبقه سرمايه دار. بنا بر اين سال 1914 نقطه عطفی است که بطور کامل اتحاديه ها از منافع طبقه کارگر فاصله می گیرند. و از آن پس اتحادیه ها تبديل به ابزار و ضمائم سرمایه میشوند. تا در کنار طبقات حاکم برای مقابله با جنبش های اعتراضی کارگران در تثبیت وضعیت موجود نقش ایفا نمایند.

اپوزیسیون چپ بورژوازی و دفاع آنان از جنبش اتحادیه ای

در بيشتر مواقع دستگاه های نظری چپ سرمايه کمونیستهای انقلابی را مورد حمله و خطاب قرار ميدهند، پس چرا بعد از سال 1914 که به باور ما مقطع فاسد شدن اتحاديه ها و تبديل شدن آنها بمثابه پليس سرمايه در درون جنبش کارگری است. بيشتر اتحاديه ها از اعتصابات کارگری حمايت کرده اند؟ ما به آنان پاسخ خواهيم داد، اگر قرار بود تا اتحاديه ها با هر اعتصابی مخالفت ورزند، اساساً دست آنها برای جنبش کارگری رو ميشد. و عملاً تمامی اعتبار و سنتهای پيشين خود را که به آن متکی هستند از دست می دادند.

آنان يعنی اتحاديه ها در هر کجا که باشند، بطور آشکارا در نقش عوامل دولتهای سرمايه برای نظم دادن در جهت تثبت سطح بارآوری کار ظاهر می گردند. و اين را بنگاهها، مديران شرکتها و بطور کلی دولت های سرمايه داری نيک می دانند. اتحاديه هايی که دارای اعتبار مبارزاتی در گذشته خود هستند راحتتر ميتوانند در درون جنبش اعتراضی کارگران نفوذ کنند. در عين حال تا آسانتر بتوانند مبارزات ، شورش های کارگری را سمت سو داده و کنترل نمايند،تا از درون آنرا متلاشی نمايند. بورژوازی و دولت سرمايه اين را نیک میدانند، خلاصی طبقه کارگر از توهم اتحاديه ها در حکم تير خلاص به شقيقه نظم اجتماعی موجود است.

برای نمونه در برخی کشورها (نظام سرمايه داری در ايران) بطور محدود و مقطعی، بخش هايی از بورژوازی با اتحاديه و سندیکا يا "تشکل مستقل کارگری" مخالفت می کنند. اين موضوع از دو جنبه قابل تامل و بررسی است، اولاً اين مخالفت ميتواند به اتحاديه ها شکل راديکالی دهد و در موقع مناسب اتحاديه چی ها(سندیکا) از موقعيت بدست آمده کمال استفاده را ببرند. و به اميال و اهداف خود نائل گردند. دوماً اين روند با تشديد بحرانهای عميق اقتصادی و اجتماعی رو به پايان گذاشته و برای بورژوازی مسجل خواهد شد. در شرايط بحرانی اين اتحاديه ها هستند که ميتوانند مبارزه طبقه کارگر را کنترل نمايد. هر چند در چنين اوضاعی بخشی از هيت حاکمه سرمايه در داخل و خارج از قدرت، با تمامی خدم و حشم تبليغاتی اش، خواهان قدرتمند نمودن اتحاديه ها هستند. و در همين راستا برای ضخیم تر کردن ديوار توهم نسبت به اتحاديه یا سندیکاها يک اعتصاب سراسری سازمان داده ميشود تا آب روی آتش خشم طبقاتی کارگران ريخته شود.

اتحادیه ها حافظان نظم موجود

در عصر زوال سرمايه داری، وجود و بقای اتحاديه ها ريشه در ملزومات و پاسخی است به نياز مبرم سرمايه، نه پاسخی برای تامين نياز مبارزه طبقاتی از سوی طبقه کارگر و جنبش کارگری.

رشد غول آسای اتحاديه های کارگری در کشور های متروپل مانند امريکا در دهه های گذشته بروشنی نشان می دهد. اين رشد توام بود با انکشاف مبارزه طبقاتی در جامعه امريکا که با بحران و رکود اقتصادی روبرو گرديده بود. تحولات سال 1930 در شرايطی به وقوع مي پيوست که کارگران مُجدانه برای مقابله با آن وضعيت در حال سازماندهی انقلابی از پايين بودند.

در همان حال طبقات حاکم وسيعاً در تلاش بودند تا سازماندهی و تحرکات مبارزه جويانه کارگران را کنترل نمايند. يکی از عواملي که ميتوانست در اين ميسر اعتراضات کارگری را کنترل و از درون منحرف و متلاشی نمايد، تنها وجود يک تشکيلات اتحاديه ای فراگير ميتوانست خصلت پیکارجوی کارگران را از درون در هم کوبد. دولت وقت امريکا به رهبری روزلت همانطوريکه پيشتر در رابطه با افزايش بهبود وضعيت اقتصادی وعده داد بود. و رهبران امپراطوری سرمايه هم در امريکا ميدانستند، تنها با داشتن يک تشکيلات اتحاديه ای قدرتمند، ميتوانند چالش های جدی با جنبش کارگری را کنترل نمايد. به اين ترتيب با به رسميت شناختن برپايي و ايجاد تشکل اتحاديه ای بنام آ.اف.ال از سوی دولت وقت امريکا، اين اتحاديه توانست بخش اعظمی از کارگران را با توهم آفرينی اينکه ميشود، با کمک دولت به خواستها و مطالبات اقتصادی رسيد به خود جذب نمود. اما ديرِی نپائيد که کارگران رزمنده در جريان اعتصابات و اعتراضات شان متوجه شدند، اتحاديه مذکور در جهت تامين منافعشان گام برنمی دارد. در جريان رکود اقتصادی و اقدامات اعتراضی کارگران عليه بالا بودن سرعت کار و رسوب دستمزدها دست به اقدام می زدند. اتحاديه مبارزات کارگران را دور می زد و با توافقات در بالا با حکام سرمايه برای کنترل و سرکوبی جنبش اعتراضی کارگران طرح و توطعه می ريختند. در جريان شورش کارگری صنايع نساجی در سال1934 اتحاديه آ.اف.ال. با مشارکت مستقیم طبقه حاکم در جريان درگيری کارگران معترض با پاسداران سرمايه 9 نفر از کارگران رزمنده کشته شدند. رهبران اتحاديه قوياً از کارگران ميخواستند دست به اعتصاب و اعتراض نزنند. رهبران اتحاديه خواستار اين بودند، تا کارگران با محول کردن خواستها و مطالبات خود به آنها از هرگونه تحرکات اعتراضی جلوگيری و آنان را عملاً از تنها سلاح شان که مبارزه مستقل از اتحاديه است خلع صلاح نمانيد.

بورژوازی توانست با يک حملة گسترده سازمانيافته ايدئولوژيک، بوسيله اتحاديه ها کارگران مبارز و معترض را از مسلح شدن به آگاهی طبقاتی انقلابی برای مقابله با توسعه توحش بار سرمايه باز دارد. اما اين سرکوب ها و خلع سلاح ایدئولوژیکی نه تنها حس مبارزه جوئی کارگران را کاهش نداد، بلکه با آشکار شدن سياست های مزورانه و ضدانقلابی اتحاديه موجب شد تا کارگران خود به سازماندهی مجدد اقدام نمايند. بازتاب اين روش از مبارزه کارگران بروز اعتصاب بزرگ کارگران جنرال موتور در سال 1936 است. که تبلوری از خود سازمانيابی کارگران مستقل از اتحاديه ها می باشد. اما يکی از اتحاديه های معروف آندوره بنام کميته سازماندهی صنايع، سالوسانه با حمايت از اعتصاب کارگران مبنی بر کاهش سرعت کار حمايت خود را پله ای برای معرفی و تثبيت اتحاديه ها قرار داد. بر اساس توافقات بعمل آمده بين صاحبان سرمايه با رهبران اتحاديه مقرر شد تا از هرگونه اعتصاب و اعتراضی که به جد سرمايه داران را مورد تهديد قرار می دهد رهبران اتحاديه از آن جلوگيری نمايند.

آغاز جنگ جهانی دوم، بطور واقعی نمادی است از شکست و تضعيف طبقه کارگر امريکا برای تقابل با سياستهای جنگی بورژوازی امريکا.زيرا پيشتر دولت سرمايه بهمراه اتحاديه ها جنبش کارگری را از داشتن يک تشکل واقعی خلع سلاح کرده بودند. و عملاً طبقه کارگر امريکا برای مداخله در فعل و انفعالات جامعه و تاثیر گذاری سیاسی باز داشته شده بود. تا نتواند هیچگونه اختلالی در روند سود آوری سرمايه و تقابل با توليدات جنگی انجام دهد. طبقه حاکم با کمک اتحاديه ها توانستند موانع مهمی را بر سر راه طبقه کارگر برای ایفای نقش تاریخی اش ایجاد نماید و آنرا از اهداف اصلی اش منحرف سازد.

در سطور فوق تلاش شد تا بطور اجمالی از نظر تاريخی به جایگاه و نقش مخرب و بازدارنده اتحادیه تصویری ملموس و عینی برای فهم عملکرد جنبش اتحادیه ای ارائه گردد. این نوشتار با یادآوری فاکتهای تاریخی نشان داد که چگونه جنبش اتحادیه ای برای منحرف و منهدم کردن جنبش کارگری از درون توسط طبقات حاکم سازماندهی میشوند. در ادامه همین نوشتار تلاش شده است تا در عصر زوال نظام سرمايه داری و در هم آمیختن روند جنبش اتحادیه در نظم موجود، اتحادیه ها دیگر نمی توانند ظرف سازمانیابی مبارزه طبقاتی جنبش کارگری محسوب شوند. در روند جنبش های اعتراضی طبقه کارگر نشان داده شد، تشکل اتحادیه ای و تشکلات مشابه ديگر بمثابه تشکلات کارگری، نقش مترقی و پيشروی خود را از دست داده اند. و عملاً اتحاديه ها به ابزار کنترل و سرکوب جنبش کارگری تبديل شده اند.

احتضارنظام سرمایه و نقش ناسیونالیستهای سندیکالیست

چندی است دوره تازه ای از تحرکات پيشين محافلی موسوم به سنديکاليست و اتحاديه چی وطنی آغاز گرديده. اينبار هم در تداوم حرکات ضدانقلابی شان اقدام به گردآوری امضاء جهت ايجاد "تشکل مستقل کارگری" نموده اند. چند سال پيش در پی روی کار آمدن محمد خاتمی رئيس جمهوری رژيم جهل و خرافه سرمايه داری در ايران. اينان تلاش نمودن تا رغيب شان را که همانا خانه کارگر بود دور بزنند. و بختشان را يکبار ديگر با تکدی و توهم آفرينی از آستان حکام جهل و جنون سرمايه اسلامی بی آزمایند. اما از بخت بدشان تيرشان به سنگ خورد و حکام سرمايه ترجيح دادند تا عناصر کارآزموده و کهنه کار خودی را که در سرکوب و به بند کشيدن جنبش کارگری و فعالين مبارز انقلابی يد طولائی دارند بکار بگیرند. رهبران جناح چپ منتسب به اصلاح طلبان این عناصر را در بخشهای مختلف مجامع کارگری برای به بیراهه بردن و متلاش کردن جنبش کارگری از درون سازماندهی کردند. شايان ذکر است يکی از عناصر اصلی اين فراخوان و فراخوانهای مشابه ، پيشتر در مصاحبه هايی با نشريات داخل کشور، از جمله طی مصاحبه مفصلی با ماهنامه انديشه جامعه شماره23 ، در اين مصاحبه عکس دستجمعی ايشان به اتفاق وزير سابق نفت رژيم سرمايه اسلامی محمد جواد تندگويان مزين گرديده است. خواستار بازگشت به خانه کارگر سرمايه اسلامی می گردد. وی در اين مصاحبه مفصل آنچه که گفتنی است ميگويد و آب پاکی را روی دست کسانی می ریزد که همچنان نسبت به این جماعت متوهم اند و از آنان دفاع میکنند. این افتضاح سند دیگری است از بی آبروئی و وابستگی گرایش سندیکالیستی به طبقات حاکم. و هشدار جدی است به کسانی که از انان با نام رهبران جنبش کارگری یاد می کنند. در اين جا قصد آوردن کليه مصاحبه مشعشانه ايشان را نداريم و محض اطلاع فقط به يکی از نکات جالب و برجستة سخنان وی اشاره می کنيم. در اين مصاحبه مفصل بعنوان يکی از بنيان گذاران بنياد کار با ماهنامه مذکور چنين می گويد، « خانه کارگر بيشتر يک نهاد سياسی است و چرا به مطالبات و خواسته های صنفی و اقتصادی کارگران توجه نمی کند. » وی رياکارانه در اين مصاحبه با گفته های دو پهلوی خود ميگويد مشکل خانه کارگر فقط در اين است که يک نهاد صنفی و اقتصادی نيست. ظاهراً ايشان بعد از گذشت سالها از عمر حکومت جهل و جنون اسلامی سرمايه به کشف جديدی نائل آمده است. تعبیری که از خانه کارگر اسلامی ارائه می دهد فراموشش ميشود که اين نهاد هم نوعی اتحاديه دست ساز است دولتی منتهی به شيوه حکم سرمایه اسلامی میباشد. در واقع ايشان با نفس وجودی اين نهاد ارتجاعی مشگلی ندارد فقط ايراد اصلی از نظر او اين است که چرا يک نهاد صنفی و اقتصادی نيست. از دوستان عزيز تقاضا میشود که اين نوشتار را مطالعه می کنند. ميخواهيم به اصل مصاحبه مراجعه نمايند تا عمق گنديدگی و تعفن کسان يا کسانيکه با تشبثات کارگری در حال فريب دادن کارگران هستند. رياکاری اينان هر چه بيشتر برملا شود. چه کسی تصور ميکرد بازجو و شکنجه گر اوين نويسنده و روزنامه نگار روزنامه کار و گارگر شود. و در باب مزيت اتحاديه گرايي ، حقوق صنفی قلم فرسائی نمايد. کارگران را تشويق به داشتن اتحاديه و سنديکا نمايد. چه کسی تصور می کرد حکام سرمايه اسلامی اقدام به پرپائی حزب کار اسلامی نمايد. اینها سولات مهمی است که در برابر کارگران کمونیست و فعالین انتقادی درون جنبش کارگری قرار دارد.

در پی تحولات اجتماعی چندين ساله اخير از يک سو، انکشاف مبارزه طبقاتی از سوی دیگر و برغم تشدت ، پراکندگی و بی افقی طبقه کارگر بين الملی و جنبش کارگری ايران که بمثابه بخشی از طبقه کارگر جهانی است. طی سالهای اخير بدليل تشديد بحران نظام سرمايه داری و تنزل نرخ سود سرمايه در عرصه بین المللی به موازات روند فوق، نظام سرمایه داری امپریالیستی برای کاهش بار بحران در امتداد سیاست های پیشن خود اقداماتی از قبیل گسترش جنگها، حذف خدمات اجتماعی، اشغال نظامی کشورها را دامن زده است. رژيم سرمايه داری جمهوری اسلامی برای ثابت نگداشتن نرخ سود سرمايه يکی از دهشتبارترين شرايط در تاريخ سرمايه داری را به کل جامعه بويژه طبقه کارگر تحميل نموده است. رژيم سرمايه داری ايران و مشاورين و تئوريسين های رنگارنگش برای مقابله با اين بحران همگی به خط شده اند. تا با کنترل دولتی جنبش های اجتماعی چه بصورت مستقيم و يا غير مستقيم سرکوب را به اجرا درآورند. پس از شکست جنبش ارتجاعی دوم خرداد، اعتصابات و اعتراضات کارگری جلوه شفافتری به خود گرفته است. ميتوان اذعان داشت در برخی موارد جنبش کارگری عليرغم پراکندگی و بی افقی اش توانسته مُهر نشان خود را به تحولات جامعه بزند. اين اتفاقات ميتواند مديون تلاش محافل انتقادی درونی جنبش کارگری باشد. که بی اعتناء به دستگاهای نظری مختلف چپ سرمايه ميخواهند جايگاه واقعی خود را به لحاظ تاریخی پيدا نمايند. اما در اين مسير چپ سرمايه از جمله اتحاديه چی ها بيکار ننشسته و با تشبث به نام کارگر تلاش می کنند تا صفوف هر چند کوچک محافل کارگری طبقاتی را مردد و سردرگم نمايند. اما ما می گويم محافل و جمع های کارگری و انقلابی با صيقل دادن انديشه و عمل خودشان با مفاهيم واقعی مارکسيسم انقلابی با درس آموزی از شکست ها و با اتکا به راه حلهای کمونستی به راه خود می روند. آنچه در اين راه مسجل است، اين محافل و مجامع کارگری، نقطه عظميت شان برای برش از سنت های ضد انقلابی، اتکاءبه روش سازمانيابی از پايين به شيوه ای شورائی، سازماندهی جنگ طبقه عليه طبقه را در دستور کار خود قرار داده اند. نقطه حرکت شان نه توهم آفرينی و جنجال افرينی، به شيوه معمول اتحاديه گرايي و چپ های سرمايه با شعار مرده باد و زنده باد های توخالی، بلکه آنان در پی اين همه فراز و نشيب های تاريخی و شکستهای متوالی دريافته اند. که بايد فعالين واقعی جنبش کارگری در جبهه واقعی نبرد طبقاتی مستقر گردند. در جبهه ای که سالهای متمادی است توسط دستگاه های مختلف چپ سرمايه تسخير شده است. باز پس گيری و فتح اين جبهه ها يکی از اساسی ترين وظايف مبرم طبقه ما می باشد. اولين گام پيکار طبقاتی نظری و بی امانی است عليه آکادميسين ها که با روايات متعدد طبقه ما را گمراه و سر در گم نموده اند. بايد تشبثات دروغين کارگری، رفرميست ها و اتحاديه چی را با نبرد نظری طبقاتی در هم کوبيد. فعالين واقعی جنبش کارگری نبايد اجاز دهند بنام ما امضاء جعل و جمع نمايند. ما حرف و خواسته ها، مطالباتمان را با اتکاء به قدرت لايزال توده های وسيع استثمار و کار در ميدان مبارزه بر سر طبقه سرمايه داران فرود خواهيم آورد. آنان را با مبارزه ای متحد و سراسری متکی بر راه حلهای انقلابی وادارشان ميکنيم به اراده طبقه ما گردن نهند. اين تنها آلترناتيو طبقاتی در تقابل با نظام سرمايه داری در عصر کنونی است.

اتحاديه چی ها بهمراهشان دستگاه های چپ سرمايه چه می گويند. واقعيت امر اينست که اگر صدر و ذيل تمامی مضامين و مطالبات اين جماعت پيرامون حق و حقوق کارگری را خلاصه کنيم، چيزی فراتر از اصلاح و اجرای قانون کار ارتجاعی جمهوری اسلامی سرمايه در سطوح مختلف نمی باشد.آنان قصد هم ندارند که پايشان را از مقررات و قوانين نظام سرمايه داری فراتر نهند. فاجعه بار تر آنست که در اين مسير سازمانهای به اصطلاح راديکال و کارگری به اهرمهای اجرائی اين جماعت تبديل شده اند.

کارگران در جريان مبارزه به تجربه دريافته اند،که حتی بهبود نسبی شرايط موجود بدليل بحران لاعلاج که نظام سرمايه داری را فرا گرفته است، بلافاصله طبقات حاکم سرمايه با تهاجمات گسترده در پی باز پس گيری آن بر خواهد آمد.بنابر اين در دوره کنونی نظام سرمايه داری قادر نخواهد بود حتی يک بهبود نسبی را در زندگی استثمار شوندگان بوجود بياورد. و همين دليل است اتحاديه ها، احزاب و عناصر دستگاه چپ سرمايه تلاش دارندتا مبارزه طبقاتی کارگران را در سطح مطالبات و مبارزات صنفی محدود نمايند. اين جنبش ها و باندهای ضدانقلابی به تقلا افتاده اند تا مبارزات کارگری را به تشکلات دست ساز صنفی که هم ظاهراً مستقل و صنفی هستند بکشانند. اين رياکارانه ترين کاری است که اينان تا کنون انجام داده اند.

اتحاديه چی های ضد انقلابی به دنبال و ايجاد راه حل قانونی برای اين نظم موجود هستند. آنان با دست مايه قرار دادن قوانين سازمان جهانی کار سرمايه و با اتکا به اين قوانين ميخواهند در زمين خود بورژوازی با حريفان خود که اهداف مشترک و طبقاتی با هم دارند به بازی با نظم و قانونيت سرمايه ادامه دهند، منتهی به شيوه ای ديگر استثمار و وضعیت موجود را جاودانه سازند.

آنان يعنی اتحاديه چی ها در اين بالماسکه جديدشان مانند پيشين، که تا ديروز با عريضه نويسی به رئيس جمهوری منتخب شان و مأيوس از بی مهری آسيد محمد خاتمیف حال به چاره جوئی جديدی افتاده اند. آنان قصد دارند اينبار از رقييب (خانه کارگر اسلامی) پيش دستی کنند. و ظاهراً ميخواهند "تشکل مستقل کارگری" را بر پا دارند. طبق معمول اينبار هم با دست آويز قرار دادن امضای چندين هزار نفر ميخواهند به اهداف ضد انقلابی خود مشروعيت بخشند.

لازم است خيلی فهرست وار چند نکته ديگر را يادآور گرديم. به باور فعالين انتقادی درون جنبش کارگری، با پشتوانه چندين دهه سابقه مبارزه بی وقفه عليه نظام سرمايه داری. امضاء چند هزار "کارگر" چه مطلع از اهداف بر پا کنندگان اين طومار و چه بی اطلاع ، هيچگونه مشروعيتی را برای اين عمل ضدانقلابی به همراه نمی آورد.

اگر دوستانی که اين طومار را امضاء نموده اند، لحظه ای درنگ نمايند و با خود صادقانه بی انديشند. آيا اين عمل ميتواند چه پيامد هايي را به دنبال خود بهمراه بياورد، آيا اين عمل چيزی بجز قطورتر کردن ديوار های توهم نسبت به بربريت نظم سرمايه نيست؟آيا مشارکت در اين طومار نويسی موج توهم پراکنی را نسبت به رژيم سرمايه داری در ايران و در هر کجای دنیا دامن نخواهد زد؟ تا برای دوره ای هر چند کوتاه بين صفوف طبقاتی ما شکاف ايجاد نمايند. و طبقه ما را در چنبره همان موانع گذشته سر درگم نمايند. آری اين طومار در شرايطی تهيه ميشود که جنبش کارگری با همة مشگلات موانع پيشاروي اش برای مطالبات خود به ميدان آمده است. در کنار اين تحولات اخير همانطوريکه پيشتر گفتيم، محافل و جمع هايي از فعالين واقعی کارگری در حال متشکل کردن خود هستند. در اين راستا آنان برای عمق بخشيدن به مبارزه طبقاتی دارند مطالبات شان را به تحولات سياسی گره می زنند. ما هم اکنون شاهد تاثيرات هر چند محدود اما مهم اين مبارزه انقلابی در سطوح مختلف مجامع کارگری هستيم.

سازمانیابی کارگران

پس از دوره ای شکست و رکود، کارگران بطور پراکنده، اينجا و آنجا در جريان مبارزات دور اخيرشان اقدام به پرپايي مجامع عمومی و تشکيل شوراهای خود نموده اند. اين اقدامات مطلقاً ناشی از ضرورت و نياز طبقاتی کارگران مايه می گيرد. طبقه کارگر ايران به لحاظ تاريخی نشان داده است بدليل برخورداری از پتانسيل بالای طبقاتی و مبارزاتی هر شکل از طرح مطالبات و مبارزه اش بلافاصله به خواست و مبارزه ای سياسی تبديل می شود. و حقايق روزانه مبارزه طبقاتی اينرا بدرستی اثبات می کند، هرچه مبارزات جنبش کارگری رو به جلو می رود، به همين ميزان هم جامعه دارد قطبی می شود. بعبارتی ديگر پس از سالها شکست بارقه هائی از اميد به پيدايش صف و قطبی کارگری طبقاتی، مستقل از راه حلهای ضدانقلابی، ولی باورمند به راه حل انقلابی از پایین که هسته های اولیه آن در حال شکل گیری میباشد. به باور فعالین انتقادی درون جنبش کارگری، طبقه ما اجباراً برای پیش برد مبارزات اش نیازمند سازمان و تشکیلات است. این تشکلات میتواند در دوره کنونی اشکال مختلفی بخود گیرد، مانند ایجاد جلسات عمومی مستقل کارگران، کمیته های از نمایندگان کارگران که توسط همین جلسات انتخاب میشوند و در هر زمان بوسیله خود کارگران عزل و نصب میگردند. در دوره حاضر بنابر موقعیت طبقه ما و بی افقی موجود، این راه حلها میتواند ظرف مناسبی باشد برای سازمانيابی جنبش کارگری. از اینرو ظرف تشکل يابی اتحاديه ای مربوط به دوره ترقی خواهی بورژوازی بوده است. سالهاست به گواه تاريخ مبارزات کارگری، اتحاديه ها به بازوی مستقيم سرکوب مبارزه جوئی جنبش کارگری تبديل شده اند. تاريخ تاکنون نشان داده است اتحاديه ها دلالان فروش نيروی کار و سرمايه هستند. آنها در هيچ دوره ای ابزاری برای نابودی نظام سرمايه داری نبوده و نخواهند بود. اتحاديه ها در دوره کنونی عليرغم بافت اجتماعی اشان، نشان داده اند سازمانهائی برای حفظ وضعيت موجوداند. بويژه در دوره هائی که جنبش کارگری وضعيت فعلی را نمی پذیرد و آنرا مورد تهديد قرار می دهد. از اينرو فعالين کارگری ناگزير همراه نبرد عليه نظام سرمايه داری، به نبرد عليه آنها بمثابه سنگر ضدانقلاب خود را سازماندهی می کند. این یک توهم محض است که برخی از فعالین کارگری می پندارند که میشود به درون اتحادیه ها رفت و اتحادیه ها یا سازمانهای مشابه را تسخیر کرد. و این تشکلات را به سنگری در دفاع از منافع طبقه کارگر تبدیل نمود. اتحادیه ها تاریخاً نشان داده اند، در عصر سرمایه داری امپریالیستی مستقل از بافت اجتماعی اشان این سازمانها اهرمهائی در جهت حفظ وضعیت موجود هستند. وظائف دائمی کارگران آگاه کمونیست شرکت فعالانه در مبارزات کارگری و نشان دادن راه پیشروی میباشد. بالا بردن سطح مبارزه کنونی اقتصادی به سطح وسیع تری از مبارزه سیاسی بر علیه نظام سرمایه داری میباشد. یکی دیگر از وظایف مبرم کارگران آگاه، توسعه و بسط سازماندهی کارگران اگاه در محیط کار نه بر اساس ایجاد فعالیت های اتحادیه ای بلکه در مسیر تقویت و ساختن هسته ها و محافل اولیه حزب انترناسیونالیستی کارگران میباشد.

هزیمت سندیکالیسم در مواجهه با جنبش کارگری

محافل موسوم به سنديکاليست و اتحاديه چی، باندهای وابسته به جنبش ارتجاعی دوم خرداد به همراهشان متعلقين به طيف دستگاه نظری چپ سرمايه دوباره به جنب و جوش افتاده اند. تا با توهم پراکنی هيبت نکبتبار سرمايه را بزک کنند. ترويج روش سياست زدائی از مبارزه طبقاتی کارگران و کوبيدن مُهر صنفی بر اعتراضات کارگری محکوم به شکست است. کارگران مبارز و انقلابی هدايای "تشکيلات مستقل کارگری" و هرگونه تشکلات مشابه را برايش هيچ ارزشی قائل نيستند.

کارگران تحت سيطره نظام سرمايه داری که پاسخ هر خواست و مطالبه کارگری را با گلوله، شکنجه و اعدام دريافت نموده اند. آنان در طی تجربه سالها مبارزه تاريخ خونبارشان دريافته اند، اين تشکلات اهدائی و دست ساز طبقات حاکم بوی خون و تعفن، گلوله می دهد.

کارگران مبارز میگویند با عريضه نويسی و تشکل دست ساز نمی شود به خواست و مطالبات کارگری رسيد. تجارب تاريخی نشان داده است هرجا که جنبش کارگری مبارزه ای را رو در رو و بدون مماشات عليه بورژوازی به پيش برده است. توانسته به بخشی از مطالبات اساسی اشی دست پيدا کند.

ديگر شکست پشت شکست بس است، فعالين انتقادی درون جنبش کارگری اينبار عزم و اراده کرده اند، اجازه نخواهند داد تا طبقه ما را در حالت عقب نشينی و تدافعی قرار دهند. سالهاست جبهه پيکار اصلی طبقاتی ما را باند ها، محافل دستگاه نظری چپ سرمايه تسخير کرده اند. بايد برای باز پس گيری همه جانبه اين جبهه تدارک ديد و دست بکار شد. بازپس گيری اين جبهه نبرد به معنای مسلح شدن به آگاهی مبارزه طبقاتی انقلابی در جهت ساختن حزب کارگران انترناسیونالیست کمونیست برای نابودی نظام سرمايه داری است.

توضیح: این مقاله قبلاً منتشر شده است، اما با تحولات دوره حاضر در درون جنبش کارگری و جست و خیزهای اخیر محافل موسوم به سندیکالیست، موجب شد تا این مقاله مجدداً انتشار یابد. یادآور میشود که مقاله حاضر با تغیراتی در ساختار متن منتشر می گردد.